World’s Best Martial Artist - ตอนที่ 171.2 ค่อยๆเปลี่ยนแปลง (2)

　　ฟางผิงได้ยินที่เขาพูด แต่เขาไม่ทันตั้งตัวเลย
　　ก่อนหน้านี้คำพูดฟังดูเลื่อนลอย
　　เขาคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะเรียกทุกคนมาชุมนุมและให้ผู้นำท้องถิ่นอธิบายทุกอย่าง
　　ฟางผิงคิดว่ามันไม่จำเป็น
　　อย่างไรก็ตามหลังจากลองมาคิดๆดู เขาก็เห้นข้อดีเช่นกัน การยอมให้ทุกคนมีเวลาผ่อนผันและไม่ออกเอกสารบังคับใช้ทันทีก็พอมีประโยชน์อยู่บ้าง
　　แต่ถึงฟางผิงจะเข้าใจ แต่เขาก็ยังไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของรัฐบาล
　　‘เวลาผ่อนผัน?’
　　‘มันไม่ควรเลย!’
　　อย่างไรก็ตาม ไป๋จิ่นซานยังพูดไม่จบ
　　เหตุผลที่เขานัดทุกคนมาไม่ใช่แค่เพื่อประกาศข่าวนี้เท่านั้น มันยังมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่มีต่อผู้ฝึกยุทธที่อาศัยแค่ปราณและเลือด เรื่องทั้งหมดนี้เบื้องบนได้หารือกันมายาวนานก่อนจะตัดสินใจขั้นสุดท้าย
　　ดังนั้นเขาจึงนัดทุกคนมาด้วยเหตุผลอื่น
　　“นอกจากแจ้งเรื่องประเมินสิ้นปี ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำไมผมถึงเชิญทุกคนมา มันเกี่ยวกับการก่อตั้งทีม”
　　“จากปีนี้เป็นต้นไป ผู้ฝึกยุทธทุกคนต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนต่อหนึ่งปีเพื่อเข้าร่วมค่ายฝึกฝนที่จัดขึ้นในท้องถิ่น! มันจะถูกจัดขึ้นทุกปี!”
　　“แน่นอน นักศึกษามหาลัยวิชายุทธได้รับการยกเว้น ผู้ฝึกยุทธของกองทัพก็เช่นเดียวกัน รวมถึงผู้ฝึกยุทธที่ร่วมโปรเจ็ควิจัยวิทยาศาสตร์ระดับชาติด้วย…”
　　ทุกคนตะลึงไปชั่วขณะ ‘เรายังต้องเข้าค่ายฝึกฝนอีกเหรอ?’
　　พวกเขาส่วนใหญ่อายุประมาณ 50-60 ปี พวกเขารู้สึกสงสัย ‘เราต้องเข้าค่ายฝึกฝนด้วยอายุปูนนี้น่ะเหรอ?’
　　‘หนึ่งเดือนในทุกปี นั่นไม่ใช่เวลาสั้นๆเลย’
　　เวลาแทบจะในทันทีก็มีคนพูดแย้ง “ผู้บัญชาการไป๋ แค่เรื่องประเมินสิ้นปี เบื้องบนบอกต้องมีการประเมิน พวกเรายอมรับได้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ถูกมั้ย? พวกเราฝึกปรือฝีมือกันได้จากที่บ้าน แม้ว่าจะใช้เวลามากก็ตาม”
　　“ตอนนี้คุณขอให้เราสละเวลาหนึ่งเดือนเพื่อเข้าค่ายฝึกฝน มันจำเป็นจริงๆน่ะหรือ?”
　　“พวกเราไม่ใช่นักเรียน พวกเราอายุมากกันแล้ว ทุกคนมีเรื่องต้องทำ”
　　“ใช่แล้ว…”
　　ไป๋จิ่นซานหัวเราะ “สรุปคุณไม่อยากเข้าร่วมสินะ?”
　　“ง่ายมาก งั้นก็แค่ละทิ้งตัวตนผู้ฝึกยุทธทิ้งไป คุณก็ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมแล้ว!”
　　“ผมแค่มาแจ้งนโยบายเหล่านี้ให้ทุกท่านทราบ ผมไม่ใช่คนกำหนดนโยบาย”
　　“ระหว่างประเมินสิ้นปี ถ้าใครไม่มาค่ายฝึกฝน จะถูกพิจารณาในการประเมินด้วย ผู้ที่ไม่มาฝึกปรือหนึ่งเดือนจะเป็นผลให้เพิกถอนตัวตนผู้ฝึกยุทธ!”
　　“นี่ไม่ใช่กฎที่ผมไป๋จิ่นซานกำหนดขึ้นเพื่อสร้างความลำบากให้ทุกท่าน ทั้งหมดนี้เป็นการตัดสินใจจากเบื้องบน”
　　“มันเป็นเวลาเพียงหนึ่งเดือน ซึ่งก็คือสี่สัปดาห์”
　　“จะแบ่งมาฝึกเป็นสี่ช่วงได้ ขอแค่มาสมัครล่วงหน้า”
　　“เว้นแต่หนึ่งปีพวกคุณจะสละเวลาสี่สัปดาห์ไม่ได้…?”
　　“ถ้าพวกคุณมีเวลาไปเที่ยว มีเวลาไปทำอย่างอื่น ทำไมพวกคุณจะไม่มีเวลาฝึกล่ะ?”
　　“เนื่องจากผู้ฝึกยุทธเสวยสุขมามากแล้ว สละเวลานิดหน่อยคงไม่ใช่ปัญหาใช่ไหม?”
　　“เราแค่ขอให้พวกคุณเข้าร่วมฝึกยุทธ ไม่ได้ขอให้พวกคุณไปตาย ทำไมทุกคนไม่เห็นด้วยล่ะ? ทำไมทุกคนถึงมีปฏิกิริยารุนแรงแบบนี้? ถ้าเราบังคับให้พวกคุณเข้าร่วมสงคราม พวกคุณไม่คิดเรื่องกบฏเลยหรือ!”
　　ประกาศส่วนท้าย น้ำเสียงของไป๋จิ่นซานไม่ได้เป็นกันเองอีก เขากล่าวเสียงเย็น “ผมขอพูดอีกครั้ง นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน!”
　　“ทุกท่านต้องปฏิบัติตาม!”
　　“นอกจากทุกท่านที่มากันในวันนี้ คนอื่นๆจะไม่รับแจ้ง”
　　“ใครอยากแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรือทำเหมือนไม่ทราบข่าวก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราจะประกาศข่าวสู่สาธารณะ”
　　“ใครที่ไม่เข้าร่วมการฝึกหรือไม่เข้าประเมินสิ้นปีจะถูกเพิกถอนตัวตนผู้ฝึกยุทธทันที สิทธิพิเศษและสถานะที่เกี่ยวข้องกับผู้ฝึกยุทธจะถูกเพิกถอนไปด้วย!”
　　“ยิ่งกว่านั้น การลดหย่อนภาษีหรือยกเว้นภาษีทั้งหมดต้องถูกจ่ายคืน!”
　　“เรื่องนี้มุ่งเป้าไปที่คนที่ทำธุรกิจ ส่วนคนที่อยู่ในการเมืองหรือแวดวงอื่น ผลที่ตามมาก็เป็นเช่นเดียวกัน”
　　“เนื่องจากคุณไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธอีก งั้นคุณก็จะถูกปฏิบัติเหมือนคนธรรมดา กฎหมายเป็นอย่างไรคุณก็ต้องทำอย่างนั้น!”
　　“นอกจากนี้ผู้ฝึกยุทธบางคนยังใช้ประโยชน์จากสิทธิพิเศษ คุณควรรู้ว่าคุณทำอะไรไปบ้าง!”
　　“ที่ผ่านมาเราไม่มีการตรวจสอบ”
　　“แต่ตอนนี้ต้องมีการตรวจสอบสืบสวน!”
　　“ทุกคน ผมจะพูดอีกครั้ง มันไม่ใช่ผมไป๋จิ่นซานที่อยากสร้างความลำบากให้ แต่ทุกท่านล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ!”
　　“ถ้าคุณไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ งั้นคุณจะไปเอาความมั่งคั่งร่ำรวยมาจากไหน? ทำไมคนธรรมดาที่ไม่ด้อยไปกว่าคุณถึงเป็นได้แค่ผู้ช่วยคุณ คอยช่วยเหลือคุณ?”
　　“ที่ผ่านมา รัฐบาลได้ให้สิทธิพิเศษพวกคุณโดยหวังว่าทุกคนจะมีส่วนช่วยเหลือสังคมและประเทศชาติ!”
　　“อย่างไรก็ตามสถานการณ์ปัจจุบันแสดงให้เห็นแล้วว่าทุกท่านไม่ได้รู้สึกเฉกเช่นเดียวกัน…”
　　“พวกคุณคิดว่าการได้รับผลประโยชน์มาโดยตลอดโดยไม่ต้องตอบแทนเป็นเรื่องปกติอย่างนั้นเหรอ?”
　　คนส่วนใหญ่พูดอะไรไม่ออก แต่ก็มีบางคนพูดแย้งขึ้นมา “ผู้บัญชาการไป๋ จู่ๆรัฐบาลทำแบบนี้ก็งี่เง่าเกินไปแล้ว!”
　　“ค่ายฝึกฝนจำเป็นจริงเหรอ?”
　　“แต่เรื่องก่อตั้งทีมล่ะ?”
　　“มันไม่ใช่ปัญหาเลย ถ้าพวกเราช่วยกันบริจากเงินสักเล็กน้อยเพื่อให้ผู้ฝึกยุทธของทีมไปฝึกปรือฝีมือ มันจะไม่มีประโยชน์มากกว่าให้คนกระดูกผุๆอย่างเราเข้าร่วมหรือ?”
　　ไป๋จิ่นซานหัวเราะ “ผมเห็นด้วยนะ แต่…มันก็ไม่มีประโยชน์ เว้นแต่พวกคุณอยากให้ผมไปขอคำแนะนำจากผู้สำเร็จราชการจาง?”
　　“ผู้บริหารระดับสูงบรรลุข้อตกลงกันแล้ว ส่วนเรา…สิ่งเดียวที่เราทำได้ก็คือปฏิบัติตาม!”
　　“ผมจะพูดตรงๆ พวกเรามีทางให้เลือกสองทาง หนึ่งคือปฏิบัติตามคำสั่ง สองคือละทิ้งตัวตนของผู้ฝึกยุทธ”
　　“แน่นอน…พวกคุณใช้เส้นทางที่สามก็ได้ อยากลองก่อกบฏไหม?”
　　ทุกคนหน้าซีดเผือด ‘ก่อกบฏบ้านคุณสิ!’
　　ทั้งกลุ่มประกอบด้วยผู้ฝึกยุทธต่ำกว่าขั้นสาม หรือไม่ก็ผู้ฝึกยุทธปราณและเลือด พูดตามตรงระหว่างพวกเขากับคนธรรมดาต่างกันตรงไหน?
　　ไม่มีผู้ฝึกยุทธปราณและเลือดคนไหนเลยที่ใกล้เคียงขั้นสามชั้นกลาง
　　ผู้ฝึกยุทธปราณและเลือดส่วนใหญ่จะอยู่ต่ำกว่าขั้นสาม ตอนนี้ผู้บริหารระดับสูงบรรลุข้อตกลงกันแล้ว แถมองค์กรที่มีผู้ฝึกยุทธคับคั่งอย่างมหาลัยวิชายุทธ กองทัพหรือกรมสืบสวนก็ไม่มีใครคัดค้าน
　　คนธรรมดาต่างก็หวังให้ผู้ฝึกยุทธปราณและเลือดเหล่านี้โชคร้าย!
　　กล่าวได้ว่าผู้ฝึกยุทธที่ไม่พอใจจริงๆมีอยู่ไม่มากนัก
　　ทั้งประเทศมีผู้ฝึกยุทธหลายล้านคน ไม่รวมคนจากกองทัพและมหาลัยวิชายุทธ ก็ยังมีผู้ฝึกยุทธทั้งหมดราวสองแสนคน
　　มันไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆเช่นกัน มันถือเป็น 1 ใน 5 ของจำนวนทั้งหมด
　　ในสองแสนคน มีอย่างน้อยครึ่งนึงที่ไม่สนใจเรื่องนี้ เนื่องจากมีการประเมิน พวกเขาก็จะทำการประเมินโดยไม่สร้างปัญหานัก
　　กลับกันที่เหลืออีกครึ่งนึงไม่เต็มใจละทิ้งสิทธิพิเศษที่พวกเขาเสวยสุขมานานปี แต่ต่อให้พวกเขาไม่พอใจ ส่วนใหญ่ก็ยังปฏิบัติตาม
　　ที่เหลือที่ไม่พอใจจริงๆก็มีอยู่น้อยนิดแล้ว
　　ต่อให้มีหลายพันคน แต่ก็ไม่น่าถึงห้าหลัก
　　เว้นแต่หลายพันคนนี้จะติดต่อหากันเป็นอย่างดี ไม่งั้นพวกเขาก็ได้แต่ทำตามนโยบาย หรือไม่ก็ละทิ้งตัวตนของผู้ฝึกยุทธไปซะ
　　จากหลายพันล้านคนของประเทศจีน มีผู้ฝึกยุทธปราณและเลือดไม่พอใจเพียงน้อยนิด ดังนั้นจึงมีผลกระทบไม่มากนัก
　　ฝูงชนเริ่มส่งเสียงแซ่เซ็ง แต่ท่ามกลางฝูงชน ฟางผิงพยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยว่าจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลง
　　เขาแค่คาดไม่ถึงว่ามันจะง่ายดายปานนี้ พวกเขาเริ่มบังคับใช้ทั้งแบบนี้เลย เห็นได้ชัดว่าไป๋จิ่นซานกำลังบังคับให้ทุกคนยอมรับทุกอย่างในทันที
　　ต่อให้คนที่เหลือไม่เห็นด้วย แต่พวกเขาทำอะไรได้ล่ะ?
　　ถ้าพวกเขากล้าไม่เข้าร่วมการฝึก เบื้องบนก็จะเพิกถอนตัวตนผู้ฝึกยุทธของคุณ มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม
　　เมื่อนโยบายแพร่หลาย คนธรรมดาจะเข้าข้างนโยบายใหม่ทันที
　　แบบนั้น ต่อให้อยากก่อกบฏก็เป็นไปไม่ได้!
　　“นอกจากนี้…”
　　ไป๋จิ่นซานพูดขึ้นมาฉับพลัน “นอกจากนี้รัฐบาลยังจะมอบรางวัลให้ผู้ฝึกยุทธที่ทำผลงานได้โดดเด่น!”
　　“ในอนาคต รัฐบาลท้องถิ่นจะมีนโยบายที่ช่วยเหลือนักศึกษาจากมหาลัยวิชายุทธหรือผู้ฝึกยุทธที่เข้าร่วมกองทัพ”
　　“นโยบายรวมถึงแผนงานของครอบครัว เงินอุดหนุนสำหรับธุรกิจของครอบครัว หรือใครขาดทรัพยาการฝึกฝน รัฐบาลท้องถิ่นจะมอบเงินอุดหนุนให้บางส่วน ทั้งยังมีเปิดไฟเขียวกู้ยืมเงินด้วย!”
　　“ยกตัวอย่าง นักศึกษาที่โดดเด่นอย่างนักศึกษาฟางผิง หรือบุคลากรทางกองทัพจะได้รับรางวัลมากมาย!”
　　“ก่อนหน้านี้นักศึกษาฟางผิงทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในงานประลองระดับประเทศ รัฐบาลเมืองหยางเฉิงตัดสินใจมอบรางวัลให้แก่นักศึกษาฟางผิงเป็นเงินห้าแสนหยวน”
　　“หวังหว่านักศึกษาฟางผิงจะพยายามต่อไป! เขาอาจกลายเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นกลางได้ในเร็ววัน และก้าวไปจนถึงผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์!”
　　ฟางผิงงุนงงเล็กน้อย ‘ฉันได้เงินห้าแสนทั้งแบบนี้น่ะเหรอ?’
　　‘ฉันมาชุมนุมรอบเดียวก็ได้เงินแล้วเหรอ?’
　　ฟางผิงไม่สนใจเงินห้าแสนนัก
　　ที่สำคัญคือท่าทีของรัฐบาลที่เปลี่ยนไป!
　　เมื่อเทียบกับการปล่อยปละละเลยเมื่อก่อน มันเป็นเรื่องดีที่พวกเขาเริ่มดำเนินการตามแผนการใหม่ในทันที
　　ด้วยการรวมผู้ฝึกยุทธทั่วไปมาฝึกปรือฝีมือและฝึกฝนวิชาต่อสู้ ภายในเวลาไม่กี่ปี จะเกิดผู้ฝึกยุทธที่มีความสามารถถึงหลายแสนคน นับตั้งแต่จบการประลองระดับประเทศ ฟางผิงก็เริ่มตระหนักถึงความจำเป็นที่ต้องเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
　　มันมากเสียจนแม้แต่เมืองเล็กๆอย่างเมืองหยางเฉิงก็เริ่มเปลี่ยนไป
　　แม้ว่าจะไม่เห็นผลลัพธ์ในทันที แต่การบังคับให้ผู้ฝึกยุทธทั่วไปใช้เวลาหนึ่งเดือนต่อหนึ่งปีมาฝึกปรือฝีมือ เป็นนโยบายที่โอนอ่อนที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างอย่างพลิกคว่ำ
　　เมื่อไป๋จิ่นซานพูดจบและเห็นบรรยากาศตึงเครียด เขาก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ “ทุกท่านใจเย็น อันที่จริงมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น”
　　“การฝึกฝนไม่ได้ยากเย็นเหมือนที่ทุกท่านคิด มันง่ายมาก”
　　“ทุกท่านทำเหมือนกำลังร่วมหลักสูตรฝึกอบรมซีอีโอก็พอ มันไม่ได้เคร่งครัด จะจัดการธุรกิจ เอาโทรศัพท์ไปด้วย ทำได้หมด”
　　ตอนแรกใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง คราวนี้เป็นการปลอบโยน
　　…
　　หลังไป๋จิ่นซานปลอบโยน ทุกคนก็เริ่มดีขึ้น
　　แม้ว่าเดือนนึงจะนาน แต่พวกเขาแบ่งเป็นสี่ช่วงได้ ดังนั้นในที่สุดทุกคนก็ยอมรับ พวกเขาไม่ได้มาเข้าอยู่ในคุกเสียหน่อย แค่มาฝึกปรือฝีมือ พวกเขาก็จะดำเนินธุรกิจต่อไปได้
　　ใครจะไปรู้ ด้วยจำนวนผู้ฝึกยุทธที่มารวมตัวกันมากมาย บางทีพวกเขาอาจเพิ่มเส้นสาย เปิดตลาดใหม่ๆได้
　　มันเป็นความจริงอย่างที่ไป๋จิ่นซานพูด มันไม่ได้ต่างจากหลักสูตรฝึกอบรมซีอีโอที่พวกเขาเคยเข้าร่วม
　　ฝูงชนเริ่มปลอบตัวเอง เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ หมัดของพวกเขาไม่แข็งแกร่งพอที่จะสู้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือการปลอบใจตัวเอง แน่นอนเว้นแต่ว่าพวกเขาจะเลือกละทิ้งตัวตนผู้ฝึกยุทธ ไม่งั้นพวกเขาก็ไม่มีทางอื่นแล้ว
　　ฟางผิงทำตัวเหมือนกำลังไปซื้อซีอิ้วตั้งแต่ต้นจนจบ สุดท้ายเขายังได้เงินอีกห้าแสนหยวนซึ่งเป็นผลประโยชน์ที่คาดไม่ถึง
　　การชุมนุมวันนี้เน้นเรื่องนี้เป็นหลัก
　　ไป๋จิ่นซานไม่ได้กล่าวถึงเรื่องรับคนเข้าทีม ก่อตั้งทีม หรือขาดเงินทุน ดูเหมือนเวลานี้เมืองหยางเฉิงจะยังจัดการเรื่องนี้ไหว
　　เมื่อฟางผิงซื้อซีอิ้วเสร็จกำลังจะกลับ ไป๋จิ่นซานก็รั้งฟางผิงไว้
　　ฟางผิงแปลกใจเล็กน้อย ไม่มั่นใจว่าไป๋จิ่นซานรั้งตัวไว้ทำไม กระนั้นเขาก็ทำได้แต่หยุดฝีเท้าลง