World’s Best Martial Artist - ตอนที่ 157.1 จะเทียบกับฉันได้ไง? (1)

　　ท่ามกลางอารมณ์หลากหลายของผู้ชม สมาชิกคนสุดท้ายของพันธมิตรมหาลัยวิชายุทธก็ก้าวขึ้นบนเวที
　　เฉินเจียเซิง ผู้ฝึกยุทธขั้นสอง นักศึกษาปีหนึ่งมหาลัยวิชายุทธตงหลิน
　　…
　　บนชั้นสอง
　　จ้าวเสวี่ยเหมยสีหน้าดูซับซ้อนเล็กน้อย “เขาเป็นคนที่ทำคะแนนสอบได้สูงสุดในมณฑลตงหลิน”
　　จากนั้นฟางผิงก็นึกได้ว่าจ้าวเสวี่ยเหมยเป็นผู้ทำคะแนนสอบได้สูงสุดเป็นอันดับสามของมณฑลตงหลิน
　　“เธอรู้จักเขาเหรอ?”
　　“ฉันเคยเจอเขาครั้งนึง มหาลัยวิชายุทธตงหลินเคยทาบทามผู้สมัครสอบวิชายุทธ อยากให้เราอยู่มณฑลตงหลินต่อ”
　　“ตอนนั้น ฉันคิดจะเข้าสองมหาลัยดัง ฉันเลยไม่ได้ตอบตกลง”
　　“แถมฉันยังเจอเฉินเจียเซิงด้วย เขา…เขาอยากให้เราอยู่ตงหลิน อยากให้คนตงหลินใช้พลังและเลือดเนื้อเพื่อช่วยเหลือตงหลิน”
　　“ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ…ตอนนี้ ฉันคิดว่าฉันพอเข้าใจบ้างแล้ว เขาอาจรู้เรื่องถ้ำใต้ดินล่วงหน้ามาก่อน…”
　　“มันมีทางเข้าถ้ำใต้ดินอยู่ที่ตงหลิน”
　　ฟางผิงไม่ได้ถามอะไรอีก ถ้าจ้าวเสวี่ยเหมยพูดความจริง งั้นเฉินเจียเซิงก็ไม่ได้รั้งอยู่ที่มหาลัยวิชายุทธตงหลินเพียงเพราะเหตุผลเรียบง่ายอย่างการได้รับสิทธิพิเศษ
　　…
　　บนเวที
　　เฉินเจียเซิงก้าวขึ้นบนเวทีด้วยสีหน้าราบเรียบ ในมือถือดาบโค้ง
　　ก่อนที่ฟางผิงจะได้พิจารณาตัวดาบ เขาก็ได้ยินคนพูดขึ้นมาเบาๆ “อู๋โกว?”
　　(ผู้แปล : เป็นดาบที่มีปลายดาบโค้งรูปร่างคล้ายตะขอ (คล้ายตัว J) ความหมาย : อู๋ = แซ่อู๋ โกว = ตะขอ)
　　“อู๋โกว?” มีคนพูดซ้ำขึ้นมาก่อนจะพูดขึ้นมาฉับพลัน “ตระกูลเฉินแห่งตงหลิน?”
　　“เป็นตระกูลเฉินนั่นแหละ สิบสองปีก่อน…ตอนนี้สิบสามปีแล้วสิ ปรมาจารย์เฉินเสียชีวิตในปี 1996 ก่อนเขาเสียชีวิต ตระกูลเฉินมีผู้สืบทอดเพียงคนเดียว…”
　　มีคนหันมามองสองปรมาจารย์ของพันธมิตรมหาลัยวิชายุทธอย่างอดไม่ได้ เขาพูดขึ้นมา “เขาเป็นลูกหลานคนสุดท้ายของตระกูลเฉิน?”
　　“ใช่ เขาคือลูกหลานคนสุดท้ายของตระกูลเฉิน!” ปรมาจารย์พันธมิตรมหาลัยวิชายุทธกล่าวเสียงขรึม
　　“ไยลูกผู้ชายไม่จับดาบ(อู๋โกว) รวมกวนซานทั้งห้าสิบรัฐ…ตระกูลเฉิน…”
　　(ผู้แปล : เป็นส่วนหนึ่งของกวี)
　　เขาพูดขึ้นมาเบาๆด้วยแววตาซับซ้อน
　　อู๋โกวของตระกูลเฉินเป็นสัญลักษณ์แห่งชื่อเสียงของปู่เฉินเจียเซิง!
　　ตระกูลเฉินใช้ดาบอู๋โกวมาหลายรุ่น แถมทุกคนยังล้วนเป็นผู้ที่น่าเคารพนับถือ
　　ช่วงถ้ำใต้ดินเกิดความโกลาหลในปี 1996 ตระกูลเฉินมีสมาชิกในตระกูล 18 คน นอกจากเฉินเจียเซิงที่ยังเด็ก ปรมาจารย์เฉินผู้เฒ่ารีบพาทั้งครอบครัวเข้าไปถ้ำใต้ดิน
　　ในการต่อสู้ครั้งนั้น สมาชิกทั้ง 17 คนของตระกูลเฉินร่วงหล่น
　　นับตั้งแต่มีถ้ำใต้ดินปรากฏ มีผู้ฝึกยุทธที่น่าชื่นชมมากมายหลายท่าน แถมหลายท่านยังเสียชีวิตไปอย่างไม่เห็นแก่ตัวและไม่มีใครรับรู้!
　　เมื่อได้ยินแบบนั้น ฟางผิงพลันเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
　　ถ้ำใต้ดิน…
　　เขาไม่เคยไปถ้ำใต้ดินมาก่อน ได้ยินผ่านหูมาอย่างเดียว เขาไม่มีความรู้สึกส่วนตัว และไม่รู้ว่าสิ่งใดที่ทำให้มนุษย์บาดเจ็บล้มตาย
　　อย่างไรก็ตามหลังได้ยินว่าเฉินเจียเซิงสูญเสียทั้งตระกูลเพราะถ้ำใต้ดิน ฟางผิงก็รู้สึกขัดแย้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด
　　นี่คือความหมายของการเป็นผู้ฝึกยุทธงั้นเหรอ?
　　การประลองวันนี้ไม่ได้สู้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตนหรือเพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อให้ได้ทรัพยากรฝึกฝนเพิ่มมากขึ้น เพื่อให้ทางเข้าถ้ำใต้ดินอย่างตงหลินปลอดภัยขึ้น?
　　บางทีมันอาจเป็นความตั้งใจของเฉินเจียเซิงด้วย?
　　ฟางผิงไม่มั่นใจว่าเขาคาดเดาได้ถูกต้องไหม แต่เขาค่อนข้างเชื่อความคิดนี้
　　ผู้ฝึกยุทธของพันธมิตรมหาลัยวิชายุทธล้วนต่อสู้จนตัวตาย บางทีพวกเขาอาจรู้สึกถึงความโศกเศร้าของผู้อ่อนแอเช่นกัน เพราะงั้นพวกเขาจึงต่อสู้จนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย
　　ไม่เช่นนั้น พวกเขาต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?
　　ท่ามกลางเสียงคุยกันเบาๆของผู้คน หนึ่งในยอดยุทธของจิงอู่พูดขึ้นมาอย่างเฉยเมย “ตระกูลเฉินคู่ควรแก่การเคารพ แต่สำหรับจิงอู่ นับตั้งแต่มหาลัยถูกก่อตั้งขึ้น ปรมาจารย์ของเรา 14 ท่านได้ต่อสู้จนสิ้นลมหายใจ!”
　　“ความกล้าที่จะต่อสู้ ความสามารถในการต่อสู้ ไม่เคยหลีกหนีสงคราม นี่แหละคือจิงอู่ของเรา!”
　　“พวกเราไม่ได้ใช้ทรัพยากรอย่างสูญเปล่า พวกเราไม่ได้เป็นหนี้ใคร การประลองครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องถูกผิด!”
　　ปรมาจารย์พันธมิตรมหาลัยวิชายุทธยิ้มบางๆเช่นกัน “แน่นอน เพราะงั้นเราถึงไม่ใช้ผลงานใครมาต่อรอง เฉินเจียเซิงได้ตำแหน่งทีมตัวจริงก็เพราะความแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพราะตระกูลเฉิน!”
　　คำพูดของปรมาจารย์ทำให้คนหนุ่มสาวรู้สึกสะเทือนใจ ฟางผิงไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความเศร้าเสียใจหรือความชื่นชม
　　เวลานี้ คนอื่นๆที่เหลือบนชั้นสองไม่มีใครส่งเสียงออกมา
　　ตลอดหลายปีมานี้ มีปรมาจารย์เสียชีวิตไปน้อยนิดงั้นเหรอ?
　　…
　　“พันธมิตรมหาลัยวิชายุทธ เฉินเจียเซิง!”
　　“มหาลัยวิชายุทธปักกิ่ง จางเจิ้งกวง!”
　　จางเจิ้งกวงที่พึ่งหักแขนเหลียงเว่ยเย่า เวลานี้ก็ดูเคร่งขรึมเช่นกัน การประลองนัดนี้ อีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นสอง!
　　แม้ว่าซุนหมิงยวี่ ขั้นสองคนแรกจะพ่ายแพ้ให้กับหานซวี่ที่เป็นผู้ฝึกยุทธขั้นหนึ่งสูงสุด แต่ซุนหมิงยวี่ก็แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธขั้นสองเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะซุนหมิงยวี่สร้างความเสียหายให้อย่างหนัก หานซวี่คงไม่ถูกไป๋อิ่นเล่นงานง่ายๆหรอก
　　ทั้งสองคำนับให้แก่กัน เวลาถัดมาเฉินเจียเซิงดีดตัวเหมือนฟ้าแลบ จู่ๆดาบอู๋โกวก็แบ่งครึ่งกลายเป็นดาบคู่!
　　เฉินเจียเซิงไม่มีเจตนาปกปิดว่า ความจริงดาบอู๋โกวตระกูลเฉินเป็นดาบคู่!
　　ไม่มีรับ มีแต่รุก!
　　ดาบสองเล่มแหวกอากาศดังหวีดหวิว!
　　จางเจิ้งกวงไม่ได้สู้กลับ ถึงเขาไม่มีอาวุธ เขาก็ไม่ได้หวั่นเกรง ขณะที่เฉินเจียเซิงพุ่งตัวไปข้างหน้า เท้าจางเจิ้งกวงก็เหยียบพื้นอย่างแรง!
　　ขากางเกงของของจางเจิ้งกวงระเบิดเป็นชิ้นๆ เขาถีบพื้น พุ่งตรงเข้าไปในรัศมีดาบ!
　　จางเจิ้งกวงเคลื่อนกายอย่างรวดเร็ว เขาพบช่องว่างระหว่างดาบสองเล่มในพริบตา มือทั้งสองพลันยื่นเข้าไปในช่องว่างนั้นและจับข้อมือขวาของเฉินเจียเซิง
　　“วิชาปล้ำเหวี่ยง…”
　　หลิวหัวหรงพูดขึ้นมาเบาๆ จากนั้นเขาก็รีบอธิบาย “นี่เป็นวิชาต่อสู้ที่วิวัฒนาการมาจากกองทัพ ดูเหมือนจางเจิ้งกวงจะไม่ได้รู้จักแต่ใช้วิธีอ่อนพิชิตแข็ง…”
　　เมื่อมันแข็งมากไป จางเจิ้งกวงก็ทำได้แต่ใช้ความแข็งที่เทียบเท่ากัน
　　เขาไม่ใช่หานซวี่ เขาไม่สามารถผลาญปราณและเลือดได้มากเท่าเฉินเจียเซิง เขาอาจผลาญปราณและเลือดอีกฝ่ายได้ไม่มากด้วยซ้ำ
　　ในกรณีนี้ เขาเลือกสู้อย่างหักโหมเลยดีกว่า ต่อให้เขาแพ้ เฉินเจียเซิงก็ไม่ได้สบาย
　　ก่อนที่หลิวหัวหรงจะทันได้พูด เฉินเจียเซิงก็ควงดาบหมายฟันมือจางเจิ้งกวงแล้ว!
　　จางเจิ้งกวงบิดแขน จับมือขวาเฉินเจียเซิง พยายามจับเขาทุ่มไหล่!
　　เฉินเจียเซิงไม่ขยับ เขาส่งเสียงกู่ร้อง เท้าขวากระแทกพื้น เวทีสั่นสะเทือน!
　　…
　　“แข็งแกร่งมาก!”
　　ฟางผิงดูเคร่งขรึมเล็กน้อย เฉินเจียเซิงขัดเกลากระดูกแขนแล้ว แต่ส่วนขาก็มั่นคงดุจภูผา มันไม่ได้เป็นผลมาจากการขัดเกลากระดูกขา แต่เป็นความแข็งแกร่งของจวงกง
　　มันเป็นจวงกงขั้นหนักแน่นระดับสูงสุด!
　　นี่เป็นการตัดสินของฟางผิง บางที…มันอาจเป็นขั้นว่างเปล่าด้วยซ้ำ
　　หลังตัดสินว่าเฉินเจียเซิงยังไม่ได้ขัดเกลากระดูกขา จางเจิ้งกวงก็ตัดสินใจต่อสู้ระยะประชิด แต่เขาตัดสินล้มเหลวจนทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตรายในทันที
　　ถ้าเฉินเจียเซิงไม่ถูกเหวี่ยง จางเจิ้งกวงต้องจ่ายค่าตอบแทน
　　ความเร็วการควงดาบเร็วมาก จางเจิ้งกวงไม่มีทางเหวี่ยงเขาลอยได้ วินาทีต่อมาดาบอู๋โกวก็ได้ดื่มเลือดที่แขนจางเจิ้งกวง แขนเสื้อเขาถูกตัดเป็นชิ้นๆทันที ล่วงลงกับพื้น ย้อมเป็นสีเลือดแดงฉาน
　　หลังโจมตีไม่สำเร็จ จางเจิ้งกวงก็ตระหนักได้ว่าเขาคงเอาชนะไม่ได้ถ้าเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ต่อ เขาจึงเลือกก่อกวนอีกฝ่ายแทน
　　จากนั้น การลงมือของเฉินเจียเซิงก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนอีกครั้ง
　　เฉินเจียเซิงขว้างดาบคู่ที่กำลังถืออยู่!
　　เขาเก็บไว้เล่มนึงกับตัว และขว้างดาบอีกเล่ม!
　　ดาบอู๋โกวหมุนคว้างกลางอากาศ ขณะที่เฉินเจียเซิงเข้าประชิดตัว จู่โจมจางเจิ้งกวงจากด้านหลัง
　　“บูมเมอแรง?”
　　“ฉันว่ามันเป็นกิโยติน(เสวี่ยตี้จื่อ)”
　　(ผู้แปล : เป็นอาวุธระยะไกลในตำนานที่ถูกใช้ในสมัยจักรพรรดิยงเจิ้งราชวงศ์ชิง)
　　“มันป้องกันได้ยาก นี่เป็นการใช้ดาบคู่ที่ถูกต้องงั้นเหรอ?”
　　“ส่วนสำคัญคือพลังควบคุมที่แข็งแกร่งและใช้กำลังอย่างเหมาะสม มันไม่ง่ายอย่างที่เห็น…”
　　ผู้ร่วมประลองที่อยู่บนชั้นสองกระซิบกระซาบกัน เวลานี้ความพ่ายแพ้ของจางเจิ้งกวงเป็นที่แน่นอนแล้ว ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับว่าเขาทำให้เฉินเจียเซิงต้องใช้ปราณและเลือดได้มากแค่ไหน
　　จิงอู่ยังเหลือคนอีกสามคน ต่อให้จางเจิ้งกวงแพ้ แต่อีกสองคนต่อจากเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ แม้แต่เฉินเจียเซิงก็ชนะประลองสามรอบติดได้อย่างยากลำบาก
　　ผลลัพธ์ไม่ได้เหนือความคาดหมาย สามนาทีต่อมา จางเจิ้งกวงก็ถูกโจมตีจากทั่วทุกทิศทางจนรับไม่ไหว ขาซ้ายถูกดาบอู๋โกวเกี่ยวใส่จนชิ้นเนื้อหลุดออกมา เป็นบาดแผลเหวอะหวะ ต้องถอนตัวออกจากเวทีประลองไปรักษา
　　…
　　เมื่อถึงการประลองรอบเจ็ด ผู้ชมก็ตระหนักว่ากลยุทธ์ของจิงอู่เปลี่ยนไป
　　ลากถ่วง!
　　ผู้ฝึกยุทธคนที่สี่ของจิงอู่ก้าวขึ้นบนเวที เขาขัดเกลากระดูกขา จวงกงอยู่ขั้นหนักแน่นและฝึกวิชาก้าวย่าง
　　เขาไม่เผชิญหน้ากับเฉินเจียเซิง ไม่ได้เข้าปะทะตรงๆ พวกเขาเอาแต่วนเวียนอยู่รอบเวที
　　ผู้ชมหลายคนรู้สึกอยากก่นด่าขึ้นมา
　　การประลองรอบที่หก พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด แม้แต่จางเจิ้งกวงที่ใช้กระบวนท่าอย่างอ่อนหยุ่นตอนแรกก็เข้าปะทะอย่างอาจหาญเช่นกัน
　　อย่างไรก็ตามสมาชิกคนที่สี่ของจิงอู่แทบไม่ได้ประกระบวนท่ากับเฉินเจียเซิงเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
　　ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน ต่อให้พวกเขาไม่ได้ใช้ปราณและเลือดจนหมด แต่ความผิดพลาดครั้งเดียวก็อาจทำให้อีกฝ่ายเข้ารุกปานสายฟ้าแลบ
　　คนของจิงอู่วิ่งวนอยู่บนเวทีประลอง เฉินเจียเซิงไม่อาจอยู่เฉยได้ เขาหมุนตัวอยู่กลางสังเวียน ไม่ละสายตาไปจากคู่ต่อสู้
　　ทั้งสองพัวพันกันนานกว่าสิบนาที มันเป็นการประลองรอบที่นานที่สุดในงานประลองครั้งนี้
　　ขณะที่หลายคนเริ่มหาวออกมา เฉินเจียเซิงระเบิดพลังออกมาอย่างฉับพลัน ปล่อยหมัดใส่คู่ต่อสู้ ทำให้อีกฝ่ายตกเวทีไป