หมื่นอสูรก้มกราบ - ตอนที่ 1064

เล่มที่ 36 ตอนที่ 1064 : ดวงตาสุสานโลหิต
ดินห้าสีก้อนนี้น่าฟังมาก มันเหมือนกับดิน เซียน รินไหลแสงสดใส เอ่อล้นแสงเซียนห้าสี
น่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
“โอ้สวรรค์ นั้นมันอะไร?”
ผู้คนรอบด้านตะลึง แต่ละคนงงงันจนโงงม ต่างรู้สึกว่าดินล้ําค่าก้อนนี้น่ากลัวมาก ราวกับดิน สวรรค์ที่ตกลงมาจากโลกสวรรค์ ทําให้พวกเขา ร่างสั่นเทา

เต้าหลิงกําหมัดแน่น เขาจําของสิ่งนี้ได้ มัน คือดินวิเศษ!
ดินวิเศษก้อนนี้น่ากลัวกว่าที่เตาหลิงได้รับ ไม่รู้กี่เท่า มันเป็นสมบัติล้ําค่าดํารงอยู่
ระหว่างฟ้าดินเป็นหนึ่งไม่มีสอง มูลค่าไม่อาจ ประเมินได้!
“ร่างเดิมของดินวิเศษ!” เตาหลิงเบิกต ากว้าง ในดวงตาฉายแววตื่นเต้น เขาไม่ลังเลแม้ แต่น้อย ทันใดนั้นเต้าหลิงก็พุ่งทะยานไปยังดินวิ เศษ หมายจะครอบครองมัน!
มูลค่าของดินวิเศษไม่อาจประเมินได้ มันถือ เป็นของล้ําค่าระหว่างฟ้าดินอันเป็นหนึ่งไม่มีสอง เพราะว่าระหว่างฟ้าดินมีดินวิเศษเพียงก้อนนี้ เท่านั้น หาอย่างไรก็หาก้อนที่สองไม่เจอแล้ว
ผู้คนด้านข้างส่งเสียงดัง พุ่งไปยังดินวิเศษ อย่างบ้าคลัง ต่างคิดอยากจะครอบครองดินสว รรค์ก้อนนี้
ทว่าที่นี่ย่อมไม่อาจถลันเข้าไปง่ายๆ มันอัน ตรายและร้ายกาจเกินไป ดวงตาสุสานโลหิตดํารง อยู่เป็นจํานวนมาก เต้าหลิงรู้จักพลังปฐพีชนิดนี้ มันก่อตัวขึ้นยากเป็นอย่างยิ่ง จําต้องกลืน กินจอมยุทธ์มากมายนับไม่ถ้วนถึงจะก่อตัวขึ้นมา
ทว่าตาที่นี่มีดวงตาสุสานโลหิตอยู่เยอะมาก เวลานี้มันปั่นป่วน เหล่าคนที่พุ่งเข้าไป มือมนุษย์
จํานวนไม่น้อยสัมผัสถึงพลังปฐพีของดวงตาสุสาน โลหิต
“ครืน!”
ฟ้าดินพังทลาย ท้องนภาแทบจะทะลุ ดวงต าสุสานโลหิตพ่นแสงเลือดรุนแรง ฉีกห้วงมิติ น่ากลัวจนทําให้ผู้คนประหวั่นพรั่นพรึง

“อ๊าก!”
ฟ้าดินอลหม่าน แสงเลือดนับไม่ถ้วนกวาด ไปทั่วฟ้าดินสี่ทิศ มีสิ่งมีชีวิตถูกสังหารไม่รู้เท่าไร แต่ละคนต่างร่างปริแตก เลือดสดๆ พ่นไปบนพื้น
บังเกิดเหตุการณ์น่าหวาดกลัว ที่นี่เปลี่ยน เป็นนรก มีคนพุ่งเข้าไป ทว่าไม่พบเจอการสังห ารของดวงตาสุสานโลหิต
“ใครกัน!”
มีคนกลุ่มหนึ่งร่วมมือกันพุ่งทะยานไปยัง ส่วนลึกของแผ่นดินสีเลือด พวกเขาแต่ ละคนขนลุกชัน เมื่อมองเห็นในดวงตาสุสานโล หิตมีบางสิ่งปืนออกมา
เต้าหลิงตกตะลึง นี่เป็นเขตแดนที่เปิดออก แล้วอย่างนั้นหรือ? ด้านล่างถึงกับมีสิ่งมีชีวิตอยู่!
ผู้คนรอบด้านเยียบเย็น มีคนตกใจจนแข้ง ขาอ่อน เมื่อมองเห็นสัตว์ประหลาดขนแดงตนหนึ่ง ทะลวงออกมาจากชั้นดิน นัยน์ตาแดงฉานเออ ล้นพลังชั่วร้าย จ้องมองพวกเขาเขม็ง
“มารดามันเถอะ สัตว์ประหลาดขนแดง รีบหนีเร็ว!”

อมุนษย์ที่พลังฝึกฝนดีตนหนึ่งขนลุกชัน มัน ร้องเสียงหลง ก่อนจะวิ่งไปยังด้านหลัง ราวกับ เจอสิ่งที่น่าหวาดกลัวมาก
อมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่อยู่รอบด้านตกใจจนตัว สั่นเทิ้ม ฝ่าเท้าไม่ต้องฟังคําสั่ง ก็วิ่งหนีไปยัง ด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง
“ๆ!” สัตว์ประหลาดขนแดงเปล่งเสียงหัว เราะอย่างเยือกเย็น มันดูเหี้ยมโหดมาก ชั่วพริบต ามันก็เคลื่อนไหวแล้ว ราวกับลมกรดสีเลือด สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทว่าขณะที่มันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง สัตว์ ประหลาดขนแดงก็บีบคอจอมยุทธ์เผ่ามนุษย์ผู้ หนึ่งอยู่มันบดขยี้ลําคอของคนผู้นี้ ก่อนจะดื่มกิน เลือด พลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “กี่ปีมาแล้ว ในที่ สุดก็เจอเลือดสดๆ เสียที ฮ่าๆๆ!”
คําพูดนี้ทําให้ ผู้คนที่วิ่งหนีอยู่รอบด้านขนลุกชัน มีคนพบว่าหนี ไม่รอด มันรวดเร็วมาก ราวกับลมกรดสีเลือด แปลกประหลาดไม่อาจคาดเดา ทันใดนั้นมัน ก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าอมนุษย์ที่อยู่ไกลๆ
“เอื้อก!” อมนุษย์ตนนี้ตกใจจนตับแตก มัน คุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับน้อมคํานับพลางกล่าว เสียงสั่น “อย่าฆ่าข้าเลย นายท่าน ข้าเข้ามาที่นี่ โดยเข้าใจผิด อย่าฆ่าข้าเลย!”
“ก็แค่แมลงต่ําต้อย เจ้าคู่ควรจะเรียกข้าว่า นายท่านหรือ?” สัตว์ประหลาดขนแดงยิ้มเย็น มัน ยื่นเล็บสีแดงออกมา ก่อนจะจิ้มไปยังหัวกร ะโหลกของอมนุษย์ที่น้อมคํานับจนแตกกระจุย
สัตว์ประหลาดขนแดงเหี้ยมโหดเป็นอย่าง ยิ่ง ทั้งยังรวดเร็วและน่ากลัวมาก ไม่ถึงสามอึดใจ ก็มีจอมยุทธ์ถูกมันสังหารอย่างโหดร้ายไปหกคน
แล้ว
คนที่เหลืออยู่ต่างร่างสั่นเทิ้ม ตกใจจนตับ จะแตก พวกมันย่อมหนีไม่รอด
เต้าหลิงขมวดคิ้ว เขาเคยเห็นสัตว์ประหล าดขนแดงมาก่อน ความเป็นมาของมันประหลาด มาก ในอดีตตอนอยู่ดินแดนลึกลับ เตาหลิงได้สังห ารมันไปไม่น้อย
ที่นั่นเกี่ยวข้องกับยอดจักรพรรดิสมัยโบร าณกาล ซึ่งก็คือ จักรพรรดิเงิน!
“เจ้าแมลงตนนี้ เจ้าไม่กลัวหรือไร?” สัตว์ ประหลาดขนแดงสังเกตเห็นสายตาของเด็กหนุ่มผู้ หนึ่ง สีหน้าของมันอึมครึมลง ปากก็เอ่ย กล่าวอย่างเยือกเย็น
“สัตว์ประหลาดขนแดง เจ้าเป็นอมนุษย์ที่ ทะลวงออกมาจากใต้ดินหรือ?” เต้าหลิงจ้องมัน เขม็ง พลางไต่ถาม
คําพูดนี้ทําให้ผู้คนรอบด้านที่ประหวั่นพรั่น พรึง ตกใจแทบจะทรุดลงกับพื้น พวกเขาขนลุกชัน ใครกันถึงกับกล้าพูดจาไม่เกรงอกเกรงใจกับสิ่งมี ชีวิตขนแดง?

ทว่าเมื่อสังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่เอ่ยปากพูด ก็ มีคนดีใจแทบบ้า นี่มิใช่พญามารโลกหลบซ่อน หรือไร?
คนเหล่านี้ล้วนเป็นจอมยุทธ์เก้าโลก เวลานี้ ไหนเลยจะสนใจบุญคุณความแค้นของพญามาร โลกหลบซ่อน พวกเขาพุ่งทะยานไปยัง ด้านหลังของเด็กหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ดู ราวกับอยากจะขอที่พึ่งพึ่งจากพญามาร
“เจ้ากําลังลบหลู่ข้า?” สิ่งมีชีวิตขนแดงมีสี หน้าอึมครึม นัยน์ตาแดงฉานฉายแววเยือกเย็น
“หรือว่าข้าพูดผิด? เมื่อครู่เหมือนเจ้าจะกร ะโดดออกมาจากข้างล่าง!” เต้าหลงกล่าวอย่าง ราบเรียบ “ถ้าหากข้าพูดผิด เช่นนั้นเจ้าเป็นตัว อะไรกันแน่? หรือว่าเจ้าถูกคนสยบไว้?”
“เจ้ามันรนหาที่ตาย!” สิ่งมีชีวิตขนแดงเดือด ดาลอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคําพูดของเตาหลิงไป สะกิดความเจ็บปวดของมัน ทว่ามันสับสนและ เหี้ยมโหดยิ่งนัก ทันใดนั้นมันก็คํารามลั่น
มันพุ่งถลันเข้าไป หมายจะสังหาร
เต้าหลิงทั้งเป็น!
เต้าหลิงส่ายศีรษะ เผชิญหน้ากับสัตว์ ประหลาดขนแดงที่หายวับไป กระบวนท่าของ เขาธรรมดามาก ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา ก่อนจะฉีกกระชากห้วงมิติด้วยมือเปล่า
“ครืน!” ฟ้าดินบังเกิดเสียงอสนีบาต ห้วงมิติ ระเบิดเป็นจุณ มีเลือดสาดกระเซ็นออกมา!
เต้าหลิงบีบคอสิ่งมีชีวิตขนแดง ทําให้สิ่งมี ชีวิตเก้าโลกร่างสั่นเทา นี่ก็คือพญามาร พวก เขาหวาดกลัวยิ่งนัก เมื่ออยู่ต่อหน้าพญามาร ก็ เหมือนกับกระดาษเปียก
เต่าหลิงมิได้พูดพล่าม เขาจิ้มใจกลาง ระหว่างคิ้วของมันแตก ก่อนจะดูทะเลความรู้ เขาพลันสายศีรษะ ความทรงจําของสิ่งมีชีวิตขน แดงมีจํากัด
“ถูกฆ่าแล้ว มันถูกเขาฆ่า แล้ว!” มีคนขนลุกชัน ในดวงตาฉายแววเลื่อมใส
เต้าหลิงรู้สึกว่าความเป็นมาของสิ่งมี ชีวิตขนแดงไม่ธรรมดามาก ก่อนเขาหันไป
กล่าวกับพูดคน “ใครรู้ความเป็นมาของสิ่งนี้บ้าง?”
“ข้ารู้” จอมยุทธ์เผ่ามนุษย์ชิงพูดขึ้นมาก่อน ทว่าเขากลับเอ่ยตะกุกตะกัก “ข้าเองก็รู้ไม่มาก ทว่าเก้าโลกมีอมนุษย์เช่นนี้ แต่ละครั้งที่มัน ปรากฏกาย ล้วนมีคนตายเป็นจํานวนมาก!”
เต้าหลิงตกใจ คาดไม่ถึงว่าเก้าโลกก็มีสัตว์ ประหลาดขนแดง หรือว่ามันจะเป็นเผ่าพันธุ์แข็ง แกร่ง?
“แต่ละครั้งที่มันปรากฏกายล้วนอยู่ในเหมือ งโบราณบุพกาล มีคนตายเยอะมาก ขนาดคน ใหญ่คนโตออกมือก็ยังยากจะสังหารมันได้ ตัวที่ เจ้าสังหารไปเมื่อครู่ จะต้องเป็นตัวลูกแน่ๆ!”
มีคนเอ่ยคําพูดนี้ออกมา ทําให้เต้าหลิง หน้าถอดสี เหมืองโบราณบุพกาล!
บนตําราปฐพีมีบันทึกเช่นนี้อยู่ เหมืองโบร าณบุพกาลน่ากลัวถึงขีดสุด เพราะว่าเหมืองโบร าณชนิดนี้มีต้นกําเนิดมาจากสมัยเบิกฟ้า ภายใน เก็บซ่อนของล้ําค่าไม่มีที่สิ้น!
บันทึกในตําราปฐพีพร่าเลือนมาก ในเหมือ
งโบราณบุพกาลอันตรายเป็นอย่างยิ่ง เมื่อใดที่เข้า ไป ล้วนยากจะมีชีวิตออกมาได้
“คาดไม่ถึงว่าเก้าโลกจะมีเหมืองโบราณ บุพกาล!” เต้าหลิงสูดหายใจเข้าลึก ในดวงตาฉาย แววตกตะลึง ฟ้าดินที่นั่นเป็นเช่นไรกัน?
เวลานี้เต่าหลิงหนังหัวชาวาบ เขาได้ยิน เสียงหวีดรองดังมาจากสี่ด้านแปดทิศ!
เขาทอดมองเข้าไป ก่อนจะมอง เห็นฟ้าดินอาบย้อมไปด้วยเลือด เพลิงสงคราม
ถูกจัดขึ้น สิ่งมีชีวิตขนแดงมากมายปืนขึ้นมาจาก ใต้ดิน มันร้องคําราม ปานจะถล่มฟ้า!
รอบด้านอลหม่าน เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ เรียกหาพ่อหาแม่ มีคนตายเยอะมาก ล้วนถูกสิ่งมี ชีวิตขนแดงไล่ฆ่า ในนี้ใกล้จะกลายเป็นทะเลเดือด!
“ทําไมถึงมีมากขนาดนี้เล่า?” เต้าหลิง หน้าถอดสี เขารู้สึกเย็นเยียบ มีสัตว์ประหลาดขน แดงเยอะเกินไป มันเหนือความคาดหมายของ เขายิ่งนัก!
“โฮก!”
สิ่งมีชีวิตขนแดงนับไม่ถ้วนร้องคําราม แต่ ละตัวเต็มไปด้วยพลังเลือดสูงเทียมฟ้า อาบย้อมท้องนภา พวกเขาบ้าคลั่ง ราวกับ จะฉีกกระชากฟ้า!
“เต้าหลิงช่วยข้าเร็ว!”
เวลานี้มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น คนสวมชุดหนังสัตว์อสูรผู้หนึ่ง ถือตะบองเขี้ยว หมาป่า กําลังคํารามอย่างน่าอนาถ ทั่วร่างเต็ม ไปด้วยเลือด ร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยง
“เตาหลิงช่วยด้วย!”
มีเสียงคํารามดังขึ้นอีกครั้ง แสงล้ําค่าทั่ว ร่างเงี่ยโป้จวินพุ่งทะลุฟ้า เขาสวมของล้ําค่าสิบ กว่าชิ้น ทว่ากลับดูน่าอนาถยิ่งนัก ของล้ําค่า มากมายต่างถูกตีแตก
“เร็วเข้า ข้าไม่ไหวแล้ว!” นักขุดผี หยินหยางก็อยู่ที่นี่ด้วย ภาพหยินหยาง ที่ลอยอยู่บนศีรษะถูกสิ่งมีชีวิตขนแดงตีแตก
“อามิตตาพุทธ” หลวงจีนน้อยเองก็อยู่ที่นี่
ร่างทองพุทธะล้วนถูกโจมตี
“รนหาที่ตายนัก!” เตาหลิงเดือดดาล เส้นผมปลิวไสว ราวกับอัสนีทองพุ่งทะยานไปยัง สนามรบ แผ่กระจายไอสังหารน่ากลัว
“ศึกสงครามมาเร็วยิ่ง นัก” ชายหนุ่มชุดดํามาถึงในเหตุการณ์ เขากล่าวพึมพํา ดินห้าสีก้อนนี้น่าทึ่งมาก
มันเหมือนกับดินเซียน รินไหลแสงสดใส เอ่อล้น แสงเซียนห้าสี น่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
“โอ้สวรรค์ นั่นมันอะไร?”
ผู้คนรอบด้านตะลึง แต่ละคนงงงันจนโง่งม ต่างรู้สึกว่าดินล้ําค่าก้อนนี้น่ากลัวมาก ราวกับดิน สวรรค์ที่ตกลงมาจากโลกสวรรค์ ทําให้พวกเขา ร่างสั่นเทา

เต้าหลิงกําหมัดแน่น เขาจําของสิ่งนี้ได้ มัน คือดินวิเศษ!
ดินวิเศษก้อนนี้น่ากลัวกว่าที่เตาหลิงได้รับ ไม่รู้กี่เท่า มันเป็นสมบัติล้ําค่าดํารงอยู่ ระหว่างฟ้าดินเป็นหนึ่งไม่มีสอง มูลค่าไม่อาจ
ประเมินได้!

“ร่างเดิมของดินวิเศษ!” เต้าหลิงเบิกต ากว้าง ในดวงตาฉายแววตื่นเต้น เขาไม่ลังเลแม้ แต่น้อย ทันใดนั้นเตาหลิงก็พุ่งทะยานไปยังดินวิ เศษ หมายจะครอบครองมัน!
มูลค่าของดินวิเศษไม่อาจประเมินได้ มันถือ เป็นของล้ําค่าระหว่างฟ้าดินอันเป็นหนึ่งไม่มีสอง เพราะว่าระหว่างฟ้าดินมีดินวิเศษเพียงก้อนนี้ เท่านั้น หาอย่างไรก็หาก้อนที่สองไม่เจอแล้ว
ผู้คนด้านข้างส่งเสียงดัง พุ่งไปยังดินวิเศษ อย่างบ้าคลั่ง ต่างคิดอยากจะครอบครองดินสว รรค์ก้อนนี้
ทว่าที่นี่ย่อมไม่อาจถลันเข้าไปง่ายๆ มันอัน ตรายและร้ายกาจเกินไป ดวงตาสุสานโลหิตดํารง อยู่เป็นจํานวนมาก เต้าหลิงรู้จักพลังปฐพีชนิดนี้ มันก่อตัวขึ้นยากเป็นอย่างยิ่ง จําต้องกลืน กินจอมยุทธ์มากมายนับไม่ถ้วนถึงจะก่อตัวขึ้นมา
ได้
ทว่าตาที่นี่มีดวงตาสุสานโลหิตอยู่เยอะมาก เวลานี้มันปั่นป่วน เหล่าคนที่พุ่งเข้าไป มีอมนุษย์ จํานวนไม่น้อยสัมผัสถึงพลังปฐพีของดวงตาสุสาน
โลหิต
ฟ้าดินพังทลาย ท้องนภาแทบจะทะลุ ดวงต าสุสานโลหิตพ่นแสงเลือดรุนแรง ฉีกห้วงมิติ
น่ากลัวจนทําให้ผู้คนประหวั่นพรั่นพรึง
“อ๊าก!”
ฟ้าดินอลหม่าน แสงเลือดนับไม่ถ้วนกวาด ไปทั่วฟ้าดินสี่ทิศ มีสิ่งมีชีวิตถูกสังหารไม่รู้เท่าไร แต่ละคนต่างร่างปริแตก เลือดสดๆ พ่นไปบนพื้น
บังเกิดเหตุการณ์น่าหวาดกลัว ที่นี่เปลี่ยน เป็นนรก มีคนพุ่งเข้าไป ทว่าไม่พบเจอการสังห ารของดวงตาสุสานโลหิต
“ใครกัน!”
มีคนกลุ่มหนึ่งร่วมมือกันพุ่งทะยานไปยัง ส่วนลึกของแผ่นดินสีเลือด พวกเขาแต่ ละคนขนลุกชัน เมื่อมองเห็นในดวงตาสุสานโล หิตมีบางสิ่งปืนออกมา
เต้าหลิงตกตะลึง นี่เป็นเขตแดนที่เปิดออก แล้วอย่างนั้นหรือ? ด้านล่างถึงกับมีสิ่งมีชีวิตอยู่
ผู้คนรอบด้านเยียบเย็น มีคนตกใจจนแข้ง ขาอ่อน เมื่อมองเห็นสัตว์ประหลาดขนแดงตนหนึ่ง ทะลวงออกมาจากชั้นดิน นัยน์ตาแดงฉานเออ ล้นพลังชั่วร้าย จ้องมองพวกเขาเขม็ง
“มารดามันเถอะ สัตว์ประหลาดขนแดง รีบหนีเร็ว!”
อมุนษย์ที่พลังฝึกฝนดีตนหนึ่งขนลุกชัน มัน ร้องเสียงหลง ก่อนจะวิ่งไปยังด้านหลัง ราวกับ เจอสิ่งที่น่าหวาดกลัวมาก
อมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่อยู่รอบด้านตกใจจนตัว สั่นเทิ้ม ฝ่าเท้าไม่ต้องฟังคําสั่ง ก็วิ่งหนีไปยัง
ด้านนอกอย่างบ้าคลัง
“ๆ!” สัตว์ประหลาดขนแดงเปล่งเสียงหัว เราะอย่างเยือกเย็น มันดูเหี้ยมโหดมาก ชั่วพริบต ามันก็เคลื่อนไหวแล้ว ราวกับลมกรดสีเลือด
สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทว่าขณะที่มันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง สัตว์
ประหลาดขนแดงก็บีบคอจอมยุทธ์เผ่ามนุษย์ผู้ หนึ่งอยู่ มันบดขยี่ลําคอของคนผู้นี้ ก่อนจะดื่มกิน เลือด พลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “กี่ปีมาแล้ว ในที่ สุดก็เจอเลือดสดๆ เสียที ฮ่าๆๆ!”
คําพูดนี้ทําให้ ผู้คนที่วิ่งหนีอยู่รอบด้านขนลุกชัน มีคนพบว่าหนี ไม่รอด มันรวดเร็วมาก ราวกับลมกรดสีเลือด แปลกประหลาดไม่อาจคาดเดา ทันใดนั้นมัน ก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าอมนุษย์ที่อยู่ไกลๆ
“เอื้อก!” อมนุษย์ตนนี้ตกใจจนตับแตก มัน คุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับน้อมคํานับพลางกล่าว เสียงสั่น “อย่าฆ่าข้าเลย นายท่าน ข้าเข้ามาที่นี่ โดยเข้าใจผิด อย่าฆ่าข้าเลย!”
“ก็แค่แมลงต่ําต้อย เจ้าคู่ควรจะเรียกข้าว่า นายท่านหรือ?” สัตว์ประหลาดขนแดงยิ้มเย็น มัน ยื่นเล็บสีแดงออกมา ก่อนจะจิ้มไปยังหัวกร ะโหลกของอมนุษย์ที่น้อมคํานับจนแตกกระจุย
สัตว์ประหลาดขนแดงเหี้ยมโหดเป็นอย่าง ยิ่ง ทั้งยังรวดเร็วและน่ากลัวมาก ไม่ถึงสามอึดใจ ก็มีจอมยุทธ์ถูกมันสังหารอย่างโหดร้ายไปหกคน แล้ว
คนที่เหลืออยู่ต่างร่างสั่นเทิ้ม ตกใจจนตับ จะแตก พวกมันย่อมหนีไม่รอด
เต่าหลิงขมวดคิ้ว เขาเคยเห็นสัตว์ประหล าดขนแดงมาก่อน ความเป็นมาของมันประหลาด
มาก ในอดีตตอนอยู่ดินแดนลึกลับ เต่าหลิงได้สังห
ที่นั่นเกี่ยวข้องกับยอดจักรพรรดิสมัยโบร าณกาล ซึ่งก็คือ จักรพรรดิเงิน!
“เจ้าแมลงตนนี้ เจ้าไม่กลัวหรือไร?” สัตว์ ประหลาดขนแดงสังเกตเห็นสายตาของเด็กหนุ่มผู้ หนึ่ง สีหน้าของมันอึมครึมลง ปากก็เอ่ย กล่าวอย่างเยือกเย็น
“สัตว์ประหลาดขนแดง เจ้าเป็นอมนุษย์ที่ ทะลวงออกมาจากใต้ดินหรือ?” เตาหลิงจ้องมัน เขม็ง พลางไต่ถาม
คําพูดนี้ทําให้ผู้คนรอบด้านที่ประหวั่นพรั่น พรึง ตกใจแทบจะทรุดลงกับพื้น พวกเขาขนลุกชัน ใครกันถึงกับกล้าพูดจาไม่เกรงอกเกรงใจกับสิ่งมี ชีวิตขนแดง?
ทว่าเมื่อสังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่เอ่ยปากพูด ก็ มีคนดีใจแทบบ้า นี่มิใช่พญามารโลกหลบซ่อน หรือไร?
คนเหล่านี้ล้วนเป็นจอมยุทธ์เก้าโลก เวลานี้ ไหนเลยจะสนใจบุญคุณความแค้นของพญามาร โลกหลบซ่อน พวกเขาพุ่งทะยานไปยัง ด้านหลังของเด็กหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ดู ราวกับอยากจะขอที่พึ่งพึงจากพญามาร
“เจ้ากําลังลบหลู่ข้า?” สิ่งมีชีวิตขนแดงมีสี หน้าอึมครึม นัยน์ตาแดงฉานฉายแววเยือกเย็น
“หรือว่าข้าพูดผิด? เมื่อครู่เหมือนเจ้าจะกร ะโดดออกมาจากข้างล่าง!” เตาหลิงกล่าวอย่าง ราบเรียบ “ถ้าหากข้าพูดผิด เช่นนั้นเจ้าเป็นตัว อะไรกันแน่? หรือว่าเจ้าถูกคนสยบไว้?”
“เจ้ามันรนหาที่ตาย!” สิ่งมีชีวิตขนแดงเดือด ดาลอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคําพูดของเต้าหลิงไป สะกิดความเจ็บปวดของมัน ทว่ามันสับสนและ เหี้ยมโหดยิ่งนัก ทันใดนั้นมันก็คํารามลั่น

มันพุ่งถลันเข้าไป หมายจะสังหาร เตาหลิงทั้งเป็น!
เต้าหลิงส่ายศีรษะ เผชิญหน้ากับสัตว์ ประหลาดขนแดงที่หายวับไป กระบวนท่าของ เขาธรรมดามาก ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา ก่อนจะฉีกกระชากห้วงมิติด้วยมือเปล่า
“ครืน!” ฟ้าดินบังเกิดเสียงอสนีบาต ห้วงมิติ ระเบิดเป็นจุณ มีเลือดสาดกระเซ็นออกมา!
เต่าหลิงบีบคอสิ่งมีชีวิตขนแดง ทําให้สิ่งมี ชีวิตเก้าโลกร่างสั่นเทา นี่ก็คือพญามาร พวก เขาหวาดกลัวยิ่งนัก เมื่ออยู่ต่อหน้าพญามาร ก็ เหมือนกับกระดาษเปียก
เตาหลิงมิได้พูดพล่าม เขาจิ้มใจกลาง ระหว่างคิ้วของมันแตก ก่อนจะดูทะเลความรู้ เขาพลันสายศีรษะ ความทรงจําของสิ่งมีชีวิตขน แดงมีจํากัด
“ถูกฆ่าแล้ว มันถูกเขาฆ่า แล้ว!” มีคนขนลุกชัน ในดวงตาฉายแววเลื่อมใส
เต้าหลิงรู้สึกว่าความเป็นมาของสิ่งมี ชีวิตขนแดงไม่ธรรมดามาก ก่อนเขาหันไป กล่าวกับพูดคน “ใครรู้ความเป็นมาของสิ่งนี้บ้าง?”
“ข้ารู้” จอมยุทธ์เผ่ามนุษย์ชิงพูดขึ้นมาก่อน ทว่าเขากลับเอ่ยตะกุกตะกัก “ข้าเองก็รู้ไม่มาก ทว่าเก้าโลกมือมนุษย์เช่นนี้ แต่ละครั้งที่มัน ปรากฏกาย ล้วนมีคนตายเป็นจํานวนมาก!”
เต้าหลิงตกใจ คาดไม่ถึงว่าเก้าโลกก็มีสัตว์ ประหลาดขนแดง หรือว่ามันจะเป็นเผ่าพันธุ์แข็ง แกร่ง?
“แต่ละครั้งที่มันปรากฏกายล้วนอยู่ในเหมือ งโบราณบุพกาล มีคนตายเยอะมาก ขนาดคน ใหญ่คนโตออกมือก็ยังยากจะสังหารมันได้ ตัวที่ เจ้าสังหารไปเมื่อครู่ จะต้องเป็นตัวลูกแน่ๆ!”
มีคนเอ่ยคําพูดนี้ออกมา ทําให้เต้าหลิง หน้าถอดสี เหมืองโบราณบุพกาล!
บนตําราปฐพี่มีบันทึกเช่นนี้อยู่ เหมืองโบร าณบุพกาลน่ากลัวถึงขีดสุด เพราะว่าเหมืองโบร าณชนิดนี้มีต้นกําเนิดมาจากสมัยเบิกฟ้า ภายใน เก็บซ่อนของล้ําค่าไม่มีที่สิ้น!
บันทึกในตําราปฐพีพร่าเลือนมาก ในเหมือ งโบราณบุพกาลอันตรายเป็นอย่างยิ่ง เมื่อใดที่เข้า
ไป ล้วนยากจะมีชีวิตออกมาได้
“คาดไม่ถึงว่าเก้าโลกจะมีเหมืองโบราณ บุพกาล!” เต้าหลิงสูดหายใจเข้าลึก ในดวงตาฉาย แววตกตะลึง ฟ้าดินที่นั่นเป็นเช่นไรกัน?
เวลานี้เต้าหลิงหนังหัวชาวาบ เขาได้ยิน เสียงหวีดรองดังมาจากสี่ด้านแปดทิศ!
เขาทอดมองเข้าไป ก่อนจะมอง เห็นฟ้าดินอาบย้อมไปด้วยเลือด เพลิงสงคราม ถูกจุดขึ้น สิ่งมีชีวิตขนแดงมากมายปืนขึ้นมาจาก ใต้ดิน มันร้องคําราม ปานจะถล่มฟ้า!
รอบด้านอลหม่าน เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ เรียกหาพ่อหาแม่ มีคนตายเยอะมาก ล้วนถูกสิ่งมี ชีวิตขนแดงไล่ฆ่า ในนี้ใกล้จะกลายเป็นทะเลเลือด!
“ทําไมถึงมีมากขนาดนี้เล่า?” เต้าหลิง หน้าถอดสี เขารู้สึกเย็นเยียบ มีสัตว์ประหลาดขน แดงเยอะเกินไป มันเหนือความคาดหมายของ เขายิ่งนัก!
“โฮก!”
สิ่งมีชีวิตขนแดงนับไม่ถ้วนร้องคําราม แต่ ละตัวเต็มไปด้วยพลังเลือดสูงเทียมฟ้า อาบย้อมท้องนภา พวกเขาบ้าคลั่ง ราวกับ จะฉีกกระชากฟ้า!
“เต้าหลิงช่วยข้าเร็ว!”

เวลานี้มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น คนสวมชุดหนังสัตว์อสูรผู้หนึ่ง ถือตะบองเขี้ยว หมาป่า กําลังคํารามอย่างน่าอนาถ ทั่วร่างเต็ม ไปด้วยเลือด ร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยง
“เต้าหลิงช่วยด้วย!”
มีเสียงคํารามดังขึ้นอีกครั้ง แสงล้ําค่าทั่ว ร่างเงี่ยโป้จวินพุ่งทะลุฟ้า เขาสวมของล้ําค่าสิบ กว่าชิ้น ทว่ากลับดูน่าอนาถยิ่งนัก ของล้ําค่า มากมายต่างถูกตีแตก
“เร็วเข้า ข้าไม่ไหวแล้ว!” นักขุดผี หยินหยางก็อยู่ที่นี่ด้วย ภาพหยินหยาง ที่ลอยอยู่บนศีรษะถูกสิ่งมีชีวิตขนแดงตีแตก
“อามิตตาพุทธ” หลวงจีนน้อยเองก็อยู่ที่นี่ ร่างทองพุทธะล้วนถูกโจมตี
“รนหาที่ตายนัก!” เต้าหลิงเดือดดาล เส้นผมปลิวไสว ราวกับอัสนีทองพุ่งทะยานไปยัง สนามรบ แผ่กระจายไอสังหารน่ากลัว
“ศึกสงครามมาเร็วยิ่ง นัก” ชายหนุ่มชุดดํามาถึงในเหตุการณ์ เขากล่าวพึมพํา