หมื่นอสูรก้มกราบ - ตอนที่ 1012
ตอนที่ 1012 : เจอกระดูกทองอีกครั้ง
บุตรสวรรค์มีสีหน้าอึมครึม กำหมัดแน่น ในดวงตาระเบิดไอสังหาร พลางกล่าวอย่างเยือกเย็น “จางหลิง คำพูดคำจาเจ้าช่างใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ หรือเป็นเพราะว่ากินโอสถผลัดเปลี่ยนกระดูกไปแล้ว ตอนนี้ถึงได้มั่นใจเต็มเปี่ยม!”
“นี่ต้องให้เจ้ามาถาม?!” เต้าหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ นัยน์ตาเยือกเย็นตวัดมองบุตรสวรรค์
“โอสถผลัดเปลี่ยนกระดูกถือเป็นโอสถมหัศจรรย์ มันไร้การสืบทอดไปนานแล้ว นับว่าหายสาบสูญไปจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ รู้สถานการ์เสียบ้าง เจ้าส่งมันออกมาซะเถอะ!” บุตรสวรรค์ยิ้มเย็น เพื่อกระตุ้นเรื่องนี้ เขาจึงทำให้เต้าหลิงตั้งตนเป็นศัตรูกับคนมากมาย!
“ทุกท่านล้วนขาดแคลนสมบัติล้ำค่า ข้าเอาธนูสวรรค์ของเจ้าออกมา มอบให้พวกเขาเถอะ” เต้าหลิงเอ่ยเสียงเย็น
“เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรือ ตอนนี้กำลังพูดเรื่องโอสถผลัดเปลี่ยนกระดูกอยู่ อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!” บุตรสวรรค์เอ่ยกปากกล่าวไม่ช้าไม่เร็ว เขาไม่ถึงกับกลัวเต้าหลิง
“ข้าให้เวลาเจ้าเตรียมงานศพ พอถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปพูดในปรโลกก็แล้วกัน!” เต้าหลิงกล่าว
บุตรสวรรค์มีสีหน้าอึมครึม เพลิงโทสะทั่วร่างลุกโชน นี่มันขู่กันชัดๆ ถึงกับให้เขาเตรียมงานศพ!
“คำพูดนี้ข้าเคยได้ยินมาแล้ว บุตรศักดิ์สิทธิ์วิหารสวรรค์ก็เตรียมงานศพแล้ว ผลสุดท้ายเขาก็ถูกจางหลิงสังหาร!” มีคนกล่าวโดยพลัน
ผู้คนมากมายสูดหายใจเข้าลึก แทบจะลืมว่าจางหลิงเคยสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์วิหารสวรรค์ผู้หนึ่ง ตอนนี้เขาจะมอบความตายให้บุตรสวรรค์งั้นหรือ? ส่วนเรื่องที่ว่าเจ้าพญามารกลับชาติมาเกิดจะมีคุณสมบัตินี้ไหม พวกเขาไม่สงสัยเลยจริงๆ !
บุตรสวรรค์หน้าหมองคลำ ด้วยรู้สึกเหมือนมีกระบี่สังหารลอยอยู่บนหัวตน ราวกับมันจะตกลงมา ทำให้เขาขนลุกชัน ใจที่อยากสังหารเต้าหลิงยิ่งรุนแรงขึ้น
“จางหลิง พูดมาทั้งหมดก็เป็นเพราะเจ้าครอบครองสูตรโอสถผลัดเปลี่ยนกระดูก โอสถนี้ไร้การสืบทอดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นานแล้ว เจ้าเองก็ได้โอสถไปแล้ว เจ้าเอาสูตรยาไว้ก็เสียเปล่า เจ้าจะหลอมโอสถผลัดเปลี่ยนกระดูกได้หรือ?”
เหมาเผิงฝูคว้าคำพูดประโยคนี้ ผู้คนไม่รู้ต่างดวงตาแดงก่ำ ส่วนมากล้วนเป็นนักปลุงโอสถ พวกเขารู้มูลค่าของสูตรโอสถดี มันไม่อาจจะวัดได้เลย
“แล้วเจ้าคิดจะทำเยี่ยงไร?” เต้าหลิงมองเหมาเผิงฝูด้วยสายตาสนใจ พลางกล่าวถาม
“ง่ายมาก เจ้าบอกโอสถแก่คนที่นั่งอยู่ที่นี่ รอจนโอสถถูกหลอมออกมา ก็ให้เข้าหนึ่งเม็ดเป็นค่าตอบแทนก็ได้แล้ว” เหมาเผิงฝูพูดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เขากล่าวอย่างผ่อนคลาย
“ถ้าหากข้าไม่ให้เล่า?” เต้าหลิงถามต่อ
ได้ยินดังนี้ เหมาเผิงฟูก็พลันพูดโน้มน้าว “เจ้าผิดแล้ว เจ้าปกปักษ์ภูเขาทองแต่กลับไม่อาจขุดมันออกมาได้ เช่นนี้นับว่าเสียของนัก ไม่สู้เจ้ามอบมันออกมา แบ่งปันให้ผู้คนที่อยู่ที่นี้ พวกเราจะขอบคุณเจ้าอย่างสุดซึ้ง”
“เมื่อครู่เหมือนว่าเจ้าจะประมูลน้ำแร่ชีวิตไปสามชุด นักปรุงโอสถทุกท่านที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ล้วนต้องบ่มเพาะสมุนไพรล้ำค่า ไม่สู้เจ้ามอบมันออกมา พวกเราจะขอบคุณเจ้าอย่างสุดซึ้ง” เต้าหลิงยิ้มหยัน
“จางหลิง เจ้าช่างไม่รู้จักให้เกียรติกันเกินไปแล้ว โอสถผลัดเปลี่ยนกระดูก เจ้าเอามันได้หรือ!” เหมาเผิงฝูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาตวาดลั่น
“เจ้านับเป็นกระไร? ข้าคงให้เจ้าเห็นน้อยไปกระมัง!”
เต้าหลิงเบิกตากว้าง แสงสวรรค์สาดกระจาย ราวกับสายฟ้า ฟาดไปยังเหมาเผิงฝู
คลื่นพลังใหญ่ยักษ์ม้วนตลบฟ้า แสงสวรรค์พวยพุ่ง เจิดจ้าบาดตา มันซัดใบหน้าเหมาเผิงฝูจนเจ็บปวด เขาตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าพญามารกลับชาติมาเกิดจะออกมือโดยตรง!
“รนหาที่ตาย ถึงกับกล้าใช้กำลังในงานประมูลเชียวหรือ!” บุตรสวรรค์หยัดยืน พร้อมกับยกฝ่ามือขึ้น เพลิงสวรรค์ระเบิดออก ผสานรวมเป็นอินฝ่ามือใหญ่ ตัดการโจมตีของเต้าหลิง
“ข้าให้เวลาเจ้าสองสามวัน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา!”
เต้าหลิงตวาดกร้าว พลังบริสุทธิ์ในแขนซัดสาด รัศมีแสงร่ายรำ หมัดหนึ่งกระแทกเข้าไป เปี่ยมพลังพังทลายฟ้า!
อินฝ่ามือใหญ่ของบุตรสวรรค์ถูกตีแตก หมัดนี้น่ากลัวมาก ห้วงมิติระเบิดแตก วายุหมัดน่ากลัวระเบิดออก ทำให้ฝ่าเท้าของเหมาเผิงฝูก้าวถอย ร่างกายของเขาแทบจะพังทลาย!
“จองหอง!” บุตรสวรรค์มีสีหน้าเหลืออด เขายกฝ่ามือขึ้นอีกครั้ง วายุฝ่ามือรุนแรง วาดตัดออกไป ขวางวายุหมัด ปกป้องเหมาเผิงฝู
เหมาเผิงฝูขนลุกไปทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง หากมิใช่เพราะบุตรสวรรค์ออกมือได้ทันเวลา เมื่อครู่เขาคงเสร็จไปแล้ว
รอบด้านตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าพญามารกลับชาติมาเกิดจะใช้อำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้ ถึงกับออกมือหมายจะสังหารเหมาเผิงฝูอยู่ ณ ที่แห่งนี้!
“จางหลิง เจ้าต้องการจะละเมิดกฎงานประมูลงั้นหรือ?” ว่านหยินเฟยมีสีหน้าดูไม่ดี ด้วยรู้สึกว่าความน่าเกรงขามของตนถูกรุกราน
“ก็แค่งานประมูลเลวๆ รีบประมูลเสีย ผู้คนที่อยู่ที่นี่ต่างก็ยุ่งนัก!”
เต้าหลิงนั่งลงด้วยท่าทางใหญ่โต คำพูดที่กล่าวออกมา ทำให้หนังหน้าของผู้คนจำนวนมากบิดเบี้ยว เมื่อครู่มิใช่เขาลงมือหรือไร ยังมีหน้ามาโทษผู้อื่นอีก
เหมาเผิงฝูกำหมัดแน่น เขาแทบจะร้องด่า ทว่าคำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ อยากจะกล่าวออกมา ในใจกลัวว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะบ้าคลั่งอีกรอบ
ผู้คนมากมายจิตใจหนักอึ้ง รู้สึกว่าพญามารกลับชาติมาเกิดไม่อาจยั่วแย่ได้ง่ายๆ ไม่ทันไรก็สังหารศัตรู โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายมีฐานะอะไร ช่างเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรกยิ่งนัก
ทว่าเรื่องของโอสถผลัดเปลี่ยนกระดูก ดึงดูดความสนใจของยอดยุทธ์หนุ่มไร้เทียมทานไม่น้อย ต่างใช้สายตาไม่ดีจ้องมองพญามารกลับชาติมาเกิด ใครๆ ก็อยากได้ของสิ่งนี้!
ตอนนี้งานประมูลดำเนินต่อไป จิตใจของเต้าหลิงจมลงสู่ด้านในถ้ำนภา เขานำน้ำแร่ชีวิตออกมา ขณะเดียวกันก็นำแร่สวรรค์ที่เก็บหญ้าดาราหารออกมา
หญ้าดาราหารสูงห้าชุ่น มันถูกตัดออกหลายท่อน จิตวิญญาณของมันยังคงอยู่ มันส่งจิตอันเจ็บปวดออกมา ทว่าหญ้าดาราหารดื้อดึงยิ่งนัก มันทนรับความเจ็บปวดของการตัดร่างเป็นเวลานาน
“เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว!” เต้าหลิงสูดหายใจเข้าลึก นำน้ำแร่ชีวิตออกมาบรรจุลงในหม้อสัมฤทธิ์ล้ำค่า น้ำแร่ชีวิตสองพันหยดระเบิดรัศมีแสง คลื่นพลังชีวิตปกคลุมทั่ว มากมายเกินจะเปรียบ
เต้าหลิงนำหญ้าดาราหารวางลงด้านใน พลางเบิกตามอง
น้ำแร่ชีวิตมหัศจรรย์มาก หญ้าดาราหารแช่อยู่ในน้ำแร่ มันส่งจิตเป็นสุขออกมา รากเหง้าที่แตกหักถูกน้ำแร่ชีวิตห่อหุ้มไว้แล้ว
พลังบริสุทธิ์ชีวิตอันแข็งแกร่งไหลเข้าสู่ภายในหญ้าดาราหาร บำรุงร่างกายที่บาดเจ็บของมัน รากเหง้าที่แตกหักล้วนสมานเข้าด้วยกัน
“ได้ผลจริงๆ ด้วย!” เต้าหลิงตกตะลึง การฟื้นตัวของหญ้าดาราหารอยู่เหนือความคาดหมายของเขายิ่งนัก มันฟื้นตัวเร็วมาก ไม่นานมันก็สมานตัวแล้ว รากเหง้าระเบิดรัศมีแสงเปล่งประกายโชติช่วง
หญ้าดาราหารดูดซับน้ำแร่ชีวิตอย่างบ้าคลั่ง มันเริ่มค่อยๆ เติบโต ทว่าพลังที่แฝงอยู่ภายในกลับพุ่งสูงขึ้น!
ตอนที่หญ้าดาราหารสูงหกชุ่น เต้าหลิงก็พบว่าความเร็วในการเติบโตของมันรวดเร็วขึ้นหลายเท่า อีกทั้งร่างของมันยังใหญ่ขึ้นมาก ราวกับหวาย
เต้าหลิงเบิกตากว้าง เขาพบว่าความแข็งของหญ้าดาราหารกำลังเพิ่มสูงขึ้น อีกทั้งร่างของหญ้าดาราหาร ยังมีอักขระคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง เหมือนกับอักขระก่อนฟ้าก็มิปาน
ขณะที่น้ำแร่ชีวิตสองพันหยดสูญเสียพลัง รอบกายหญ้าดาราหารก็สั่นไหว มันสูงขึ้นหนึ่งไม้บรรทัด มีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ปกคลุมด้วยรัศมีแสง ทั้งลึกลับและแข็งแกร่งมาก
มันหยั่งรากอยู่กลางห้วงมิติ รัศมีแสงอ่อนโยนตกลงมา มันกำลังสั่นไหวเบาๆ
หญ้าดาราหารดีใจมาก ร่างของมันสั่นไหว ก่อนจะลอยไปข้างกายเต้าหลิง แล้วสะกิดแขนของเต้าหลิง
“ของดี!” เต้าหลิงสูดหายใจเข้าลึก เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณของหญ้าดาราหารแข็งแกร่งมาก อีกทั้งมันยังวางใจเต้าหลิงมาก มันไม่ยอมห่างกายเต้าหลิงเลย
เต้าหลิงจับรากของหญ้าดาราหาร เขาสามารถรู้สึกถึงความแข็งแกร่งและความน่าหวาดกลัวของมัน เขาลองดูไม่ได้ สุดท้ายเขาพบว่าหญ้าดาราหารมีความแข็งดั่งสุดยอดอาวุธล้ำค่าระดับสูงสุด!
“จุ๊ๆ ใกล้จะเลื่อนขั้นเป็นปฐมสมบัติล้ำค่าแล้ว เติบโตช่างน่ากลัวนัก!” เต้าหลิงตกตะลึง สิ่งมีชีวิตชนิดนี้สุดยอดมาก การเติบโตของมันสามารถเมินเฉยกฎฟ้าดิน!
ไม่นาน หญ้าดาราหารก็ทำให้เขาปีติ เพราะว่าหญ้าดาราหารสามารถหดเล็กลงได้ อีกทั้งมันยังเปลี่ยนรูปได้ตามใจ ราวกับเส้นผมสีเขียว พันอยู่บนแขนเต้าหลิง
เสือมองเห็นหญ้าดาราหารบนแขนเต้าหลิงอย่างว่องไว มันพลันลอบคำราม “สบายเจ้าหนูแล้ว อีกไม่นานหญ้าดาราหารก็จะเติบโตถึงช่วงวัยหนุ่มเสียแล้ว”
“ข้าเดาว่ามันคงใกล้จะเลื่อนขั้นเป็นสมบัติล้ำค่าแล้ว!” เต้าหลิงฉีกยิ้ม
ได้ยินดังนั้น เสือดำก็ส่งเสียงฮึ “เจ้าหนู เจ้าอย่าฝันไปหน่อยเลย หญ้าดาราหารเติบโตจากวัยเด็กสู่วัยหนุ่มสาวนั้นยากเย็นยิ่งนัก จำต้องใช้ของล้ำค่ามากมาย!”
“ของล้ำค่ามีเหลือเฟือ ที่นี่มีของล้ำค่าตั้งมากมาย”
เต้าหลิงไม่คิดเช่นนั้น เวลานี้ ข่งเชวียพลันจับฝ่ามือเต้าหลิง ใจกลางฝ่ามือของนางมีเหงื่อชุ่ม ดวงตากลมโตฉายแววปีติ นางก้มหัว เปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
“พี่เต้าหลิง ท่าดูของที่กำลังประมูลอยู่สิ!”
เต้าหลิงมองขึ้นไป เขาพลันตกใจ เพราะว่ามันคือกระดูกทอง!
กระดูกทองท่อนที่สี่!