ลูกชายของประธาน....เรียกฉันหม่ามี๊？！ - บทที่ 1458 ผมมาเพื่อช่วยคุณ
“ครับ”
กู้เนี่ยนหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมที่จะโทรแจ้งความกับตำรวจ จิ้นเฟิงเฉินก็ได้กล่าวกำชับขึ้นในเวลานี้:”เตรียมหนังสือมอบอำนาจ เตรียมฟ้องบริษัท เทคโนโลยี จินยวี่ จำกัด ปกป้องสิทธิ์ที่ถูกต้องตามกฎหมายและผลประโยชน์
ของบริษัทพวกเรา
“ครับ”
กู้เนี่ยนรับคำสั่งแล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ตำรวจรับสำนวนคดี ก็ได้รีบส่งคนไปตรวจสอบตามเบาะแสที่กู้เนี่ยนแจ้งมา พวกเขาจึงตามไปถึงที่พักอาศัยของหลี่หมิงเจ๋อ
ใครจะไปรู้ว่าจะเจอแต่ความว่างเปล่า
หลี่หมิงเจ๋อราวกับเดาได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงได้หนีไปแล้ว
เมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้ากู้เนี่ยนหมองลงทันที
เขาตำหนิติด่าลูกน้องไปหนึ่งรอบ แล้วก็รายงานเรื่องนี้ให้กับจิ้นเฟิงเฉิน
“คุณชายครับ เป็นความผิดพลาดของผม ที่ให้คนเฝ้าจับตาหลี่หมิงเจ๋อไว้ไม่ดี” กู้เนี่ยนแบกรับความผิดนี้ไว้คนเดียว
ถึงแม้ว่าลูกกน้องจะงีบหลับจนหลี่หมิงเจ๋อหลบหนีไปได้ แต่ก็ยังเป็นความผิดพลาดของเขาอยู่ดี
“ตามหาต่อไป จะต้องตามหาหลี่หมิงเจ๋อให้เจอเพื่อมาเป็นพยาน!” จิ้นเฟิงเฉินรับสั่งด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม
กู้เนี่ยนพยักหน้า “รับทราบครับ”
……
“พี่พูดว่าอะไรนะ หลี่หมิงเจ๋อคนนั้นหนีไปแล้วอย่างนั้นเหรอ” จิ้นเฟิงเหรามองจิ้นเฟิงเฉินด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ
“ทางตำรวจไปหาเขาตามที่พักอยู่อาศัย พบว่าคนคนนั้นไม่อยู่แล้ว สอบถามเพื่อนบ้านถึงได้รู้ว่าย้ายหนีไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”
จิ้นเฟิงเหราขมวดคิ้ว “อย่างนั้นได้ไปหาภรรยาของเขาหรือเปล่า”
จิ้นเฟิงเฉินทำหน้าจริงจังแล้วย้อนถามกลับ “นายคิดว่าไงล่ะ”
“อย่างนั้นภรรยาของเขาว่าอย่างไรบ้าง” จิ้นเฟิงเหราถามขึ้นอีก
“ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
“ให้ตายเหอะ!” จิ้นเฟิงเหราอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาหนึ่งคำ “พี่ว่าจิ้นกรุ๊ปไม่เคยที่ปฏิบัติไม่ดีต่อพนักงานคนใด ทำไมถึงมีคนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา”
ใบหน้าของจิ้นเฟิงเฉินไม่เหลือความรู้สึกใดๆ คิ้วขมวดแน่นขึ้น
“พี่ จะปล่อยซ่งหัวหยางไปไม่ได้นะ” จิ้นเฟิงเหราโมโหสุดขีด “บังอาจมาใช้วิธีแบบนี้ในการล้วงความลับทางการค้า ก็ต้องสมควรให้เขารับกรรมในคุก!”
“พี่ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่” จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตาลงด้วยแววตาดำถมึงทึง “ช่วงนี้ตลาดภายในประเทศไม่ค่อยสงบ สถานการณ์ของจิ้นกรุ๊ปก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของจิ้นเฟิงเหราก็ผุดความกังวลขึ้น “อย่างนั้นพวกเราควรจะทำอย่างไรกันดี อีกอย่างผมพบว่าตั้งแต่ที่คริสมินและJRกรุ๊ปกลับมาที่ประเทศ ทุกอย่างก็ค่อยๆ แปลกประหลาดขึ้น”
บริษัท เทคโนโลยี จินยวี่ จำกัดก็แค่บริษัทที่ไม่ได้ใหญ่โตมาก ด้วยนิสัยของซ่งหัวหยางจะกล้ามาเป็นศัตรูกับจิ้นกรุ๊ปได้อย่างไร
นี่ช่างแปลกมากจริงๆ !
ไม่เพียงแต่จิ้นเฟิงเหรารู้สึกแปลกใจ จิ้นเฟิงเฉินเองก็แปลกใจเช่นกัน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในตอนนี้ บางทีอาจเป็นแค่เพียงการเริ่มต้น
จิ้นกรุ๊ปยังต้องเผชิญกับพายุลูกใหญ่อีก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จิ้นเฟิงเฉินจึงได้กล่าวกำชับ :”เฟิงเหรา นายจะต้องไปปลอบประโลมบริษัทหุ้นส่วนด้วยตัวเอง ให้พวกเขาสบายใจ และจะต้องทำให้โครงการอื่นอยู่ในสภาพมั่นคง”
จิ้นเฟิงเหราพยักหน้า “ครับ ผมรู้แล้วครบว่าต้องทำอย่างไร”
……
หลี่หมิงเจ๋อซ่อนตัวอยู่ในโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง ยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ออกจากห้อง ใช้ชีวิตด้วยการสั่งอาหารมาส่งที่ห้อง
เขาได้โทรศัพท์หาภรรยา
เมื่ออีกฝ่ายรับสายขึ้น ก็ดุด่าต่อว่าเขาเป็นชุดใหญ่:”ไอ้สารเลว เล่นการพนันไม่ว่า นี่คุณยังขายความลับทางการค้าของบริษัทให้กับบริษัทอื่นอีก หลี่หมิงเจ๋อคุณนี่ช่างแน่จริงๆ !”
“เมียจ๋า ขอโทษ ผมก็แค่อยากจะหาเงินมาใช้หนี้พนัน ผม……”
“ฉันไม่อยากจะฟังอะไรทั้งนั้น เพราะถึงอย่างไรพวกเราก็หย่ากันแล้ว!”
โทรศัพท์ถูกวางสายลง
หลี่หมิงเจ๋อได้ทอดกายลงบนเตียงด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง
เขารับเงินก้อนใหญ่จากซ่งหัวหยางมาก้อนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขานั้นแทบไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน เมื่อออกไปจะต้องถูกตำรวจที่ตามหาเขาทั่วเมืองจับตัวไปอย่างแน่นอน
เขาไม่อยากติดคุก……
และในยามนี้ประตูห้องมีเสียงเคาะดังขึ้น
หลี่หมิงเจ๋อตกใจ รีบลุกขึ้นมานั่งจากเตียง
“ใคร” เขาเอ่ยปากถาม
“พนักงานส่งอาหารครับ”
หลี่หมิงเจ๋อถอนหายใจโล่งอก ลงจากเตียงมาเปิดประตู
เมื่อเปิดประตู มองเห็นคนที่อยู่ด้านนอก สีหน้าของเขาก็ขาวซีดขึ้นทันใด
อยากจะปิดประตูก็ไม่ทันเสียแล้ว
เขาลืมไปว่าตัวเองนั้นไม่ได้สั่งอาหาร!”
อีกทั้งคนที่มาส่งอาหารก็ไม่ใช่พนักงานส่งอาหาร
ล้วนเป็นคนที่เขาไม่รู้จัก
เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นตำรวจ
“สุดท้ายก็โดนจับจนได้” หลี่หมิงเจ๋อยิ้มเศร้า ยื่นสองมือออกมา “ถึงอย่างไรผมก็หลบซ่อนอย่างอึดอัดทรมาน สู้ให้พวกคุมจับไปเสียดีกว่า”
แต่ที่น่าแปลกก็คือ อีกฝ่ายไม่ได้หยิบกุญแจมือมาใส่มือของเขา
“คุณคือหลี่หมิงเจ๋อเหรอ” อีกฝ่ายเอ่ยปากถาม
หลี่หมิงเจ๋อลังเลเล็กน้อย “ใช่”
“ตอนนี้ผมรู้ว่าชีวิตของคุณนั้นแย่มากๆ ผมมาเพื่อช่วยคุณ”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หลี่หมิงเจ๋อแววตาประกายด้วยความหวัง “คุณมาช่วยผมเหรอ”
“ผมรู้ว่าคุณนั้นหมดสิ้นหนทางถึงได้จำใจขายความลับทางการค้าของบริษัท ผมรู้สึกเห็นใจคุณมาก”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่หมิงเจ๋อ แต่ว่าสักพักก็จางหาย เขามองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง “คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม”
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบเขา แต่หยิบนามบัตรออกจากกระเป๋าสูทยื่นมาให้เขา
หลี่หมิงเจ๋อรับมาดู แล้วตาเบิกโพลงขึ้นทันใด “เจี่ยงฉือ ผู้จัดการใหญ่แห่งJRกรุ๊ป”
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา “คุณคือเจี่ยงฉือเหรอ”
เจี่ยงฉือยิ้มเบาๆ “ใช่ ผมเอง ตอนนี้เชื่อหรือยังว่าผมมาช่วยคุณ”
“เชื่อแล้ว เชื่อแล้ว!” หลี่หมิงเจ๋อซาบซึ้งใจจนร้องไห้ เขาพลางปาดน้ำตาพลางกล่าว:”วันเวลาที่ไม่สามารถมองเห็นเดือนเห็นตะวัน ผมไม่สามารถที่จะอยู่ต่อไปได้จริงๆ ”
“อย่างนั้นก็ตามผมมา”
หลี่หมิงเจ๋อไม่มีอะไรที่ทำให้ต้องลังเลใจอีก เก็บข้าวของแล้วตามเจี่ยงฉือจากโรงแรมขนาดเล็กไป
เจี่ยงฉือพาหลี่หมิงเจ๋อไปที่สาขาย่อยแห่งหนึ่งในเมืองอื่นของJRกรุ๊ป
หลี่หมิงเจ๋อถูกจัดให้ทำงานอยู่แผนกธุรการ
“คุณทำงานอยู่ที่นี่อย่างสบายใจได้เลย ไม่มีใครสามารถรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่” เจี่ยงฉือกล่าว
“ประธานเจี่ยงครับ คุณวางใจได้เลย ผมจะทำงานอย่างตั้งใจ บุญคุณอันใหญ่หลวงของคุณ ผมจะใช้ทั้งชีวิตของผมในการตอบแทน” หลี่หมิงเจ๋อกล่าวความจงรักภักดีของตัวเองอย่างสุดซึ้ง
เจี่ยงฉือยิ้มพยักหน้า “ครับ”
“อย่างนั้นผมขอตัวก่อน”
เจี่ยงฉือหันหลังจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าฉับพลันได้จางหาย มุมปากยิ้มกระหยิ่มขึ้น
คนที่สามารถทรยศบริษัทเพื่อเงินได้ ไม่มีค่าพอที่จะเชื่อใจได้อีก
รอเพียงโอกาสมาถึง เขาก็จะกำจัดหลี่หมิงเจ๋อทิ้งทันที
……
โครงการรั่วไหลครั้งนี้ จิ้นกรุ๊ปเสียหายไม่น้อย
เพื่อให้ความเสียหายน้อยลง จิ้นเฟิงเฉินได้ออกคำสั่ง ให้แผนกวิจัยและพัฒนาเริ่มวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีหลักอีกครั้ง
แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ก็ยังส่งผลกระทบต่อโครงการอื่นในบริษัทอยู่ดี
การร่วมมือที่ได้เจรจาตกลงกันแล้ว ก็ถูกชะลอไป
การแสดงออกของบริษัทฝั่งตรงข้ามนั้นก็ไม่ชัดเจน ไม่ได้บอกว่าไม่ร่วมมือแต่ก็ไม่บอกว่าจะร่วมมือ
จิ้นเฟิงเฉินรู้ดีว่าพวกเขาต้องการรอดูสถานการณ์ มีเพียงจิ้นกรุ๊ปสามารถกอบกู้ความเสียหายครั้งนี้คืน ถึงจะกอบกู้ชื่อเสียงได้ พวกเขาถึงจะพยักหน้าให้การร่วมมือ
คนเรานั้นอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง
จิ้นเฟิงเฉินจึงไม่รู้สึกโกรธเคือง คนที่ทำให้เขาโกรธจริงๆ คือซ่างกวนเชียนกับคริสมินที่อาศัยโอกาสนี้ในการป้ายสีจิ้นกรุ๊ปไปทั่ว และพยายามที่จะแย่งธุรกิจจิ้นกรุ๊ปในเวลานี้
“พี่ ซ่างกวนเชียนพวกเขาฮึกเหิมกันใหญ่แล้ว ใส่ร้ายทำลายจิ้นกรุ๊ปต่อหน้าผู้รับผิดชอบของบริษัทอื่นและต่อหน้าผม บ้าไปแล้วจริงๆ !”
จิ้นเฟิงเหราเดินเข้ามาที่ห้องทำงานของประธานด้วยความโกรธ
เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ในใจก็โมโหโกรธจนขึ้นสมอง
“เกิดอะไรขึ้น” จิ้นเฟิงเฉินถาม
จิ้นเฟิงเหราถอนหายใจยาว ระงับความโกรธที่อยู่ในใจลงแล้วกล่าว:”ซ่างกวนเชียนบอกว่าจิ้นกรุ๊ปไม่มีค่าให้เชื่อถือได้อีกแล้ว โครงการรั่วไหลมีครั้งแรก ก็ต้องมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม!”