เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1756 กรรมตามสนอง
ได้ยินคำพูดของคริส อาเธอร์ จอร์จอารมณ์พลุ่งพล่านเขาเข้าไปดึงคอเสื้อของคริสด้วยความโมโหทันที
เขาจ้องฝ่ายตรงข้ามด้วยความเกรี้ยวกราดในดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ
คริสไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยดวงตาก็จับจ้องฝ่ายตรงข้ามเขม็งทันใดนั้น!
บรรยากาศภายในห้องพลันถูกแช่แข็ง
สองมือที่ดึงคอเสื้อคริสของอาเธอร์ จอร์จอ่อนแรงลงเรื่อยๆจากนั้นก็พลันออกแรงกอดคริสไว้ในอก
“คุณหมอคริสคุณโกหกผมใช่ไหม…จะต้องมีวิธีที่ดีกว่านี้แน่ใช่ไหมครับผมรู้คุณเหมือนไม่ชอบผมไม่เป็นไรแต่ช่วยลูกของผมด้วยขอร้องละครับ!”
อาเธอร์ จอร์จรู้ว่าเมื่อครู่นี้เขาอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป
อย่างไรเสียใครก็ตามที่รู้ว่าลูกของตัวเองมีอัตราการเสียชีวิตสูงถึงหกสิบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ก็ต้องสะเทือนอารมณ์แน่นอน
ถึงแม้คริสจะโกรธมากแต่ก็เข้าใจได้อย่างไรเสียเขาก็เคยเห็นเรื่องสะเทือนอารมณ์แบบนี้มาก่อน
“ขอโทษครับผมช่วยคุณไม่ได้!” เสียงของคริสยังคงเรียบนิ่ง
อาเธอร์ จอร์จได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงแล้ว “งั้นใครช่วยผมได้! จริงสิ! สมาคม AATS! ผมจะติดต่อประธานซาบรีนาเดี๋ยวนี้แล้วก็ไรอัน สมอนเดแอลฟา…พวกเขาจะต้องมีวิธีแน่นอน!”
คริสไม่ได้พูดอะไรมาก
อย่างไรเสียคนที่อาเธอร์ จอร์จพูดถึงเหล่านี้นล้วนเป็นหมอศัลยกรรมหัวใจชั้นนำระดับโลก
พวกเขาออกโรงอาจมีโอกาสจริงๆ
อาเธอร์ จอร์จรีบติดต่อคนอย่างไรในฐานะรองประธานของบริษัทจอห์นสันเส้นสายและอำนาจของเขาย่อมกว้างขวาง
ใช้เวลาไม่นานเท่าไรอาเธอร์ จอร์จติดต่อซาบรีนาก่อน “ศาสตราจารย์ซาบรีนาลูกของผมตอนนี้…ผมหวังว่าคุณจะช่วยได้ครับ!”
ซาบรีนาได้ยินดังนั้นพลันบอก “ขอโทษด้วยคุณอาเธอร์ จอร์จฉันอยากช่วยแต่สถานการณ์แบบนี้ฉันก็ช่วยคุณไม่ได้!”
อาเธอร์ จอร์จวางสาย! รีบติดต่อไรอันส์!
ไรอันส์ตรงไปตรงมากว่าซาบรีนา!
“ขอโทษที่ผมไม่ว่างทางผมยังมีคนไข้สำคัญอีกหลายท่าน!”
หลังวางสายครั้งนี้อาเธอร์ จอร์จเริ่มลนลานจริงๆแล้วเขาไม่รู้ว่าทำไมคนเหล่านี้ต้องปฏิเสธตัวเอง!
ยุ่งจริงๆหรือดังนั้น!
เขาจึงโทรต่อ!
มอนเดแอลฟาของโรงพยาบาลนิวยอร์กเพรสไบทีเรียน…ปฏิเสธ!
แผนกศัลยกรรมหัวใจโรงพยาบาลจอห์นฮอปกินส์…ปฏิเสธ!
ตอนแรกเริ่มอาเธอร์ จอร์จยังโทรศัพท์ในห้องผู้ป่วยแต่ตอนนี้เขาเดินออกมาจากห้องแล้วยืนอยู่บนทางเดินแหกปากร้องคำรามออกมาสุดเสียง!
โทรไปก็ปฏิเสธ!
โทรไปก็ไม่มีเวลา!
คนแล้วคนเล่าเขาโทรอ้อนวอนแพทย์หลายคนในสมาคม AATS อเมริกาไม่มีข้อยกเว้นถูกปฏิเสธทั้งหมด!
ท่ามกลางความสิ้นหวังอาเธอร์ จอร์จพยายามโทรหาประธานซาบรีนาอีกครั้ง
เขารีบพูด “ประธานซาบรีนาขอร้องละช่วยลูกผมด้วย ผมมีเงิน! หนึ่งล้าน! ไม่สิ! สิบล้านดอลลาร์! ถ้าคุณตอบรับว่าจะช่วยลูกผมผมตกลงว่าจะให้คุณสิบล้านดอลลาร์! ถ้าคุณช่วยเขาผม…ผมเต็มใจแบ่งหุ้นให้คุณด้วย! เป็นหุ้นของจอห์นสัน! ขอร้อง! ได้โปรดผมมีลูกคนนี้แค่คนเดียว…ผมอายุขนาดนี้แล้ว!”
เขายังพูดไม่ทันจบสายก็ถูกวางไปก่อน!
ชั่วขณะนั้น! อาเธอร์ จอร์จตาค้างแล้ว
เขามองมือถือด้วยสีหน้าวางเปล่าสองมือสั่นระริกเขาอดโยนมือถือลงกับพื้นแล้วกระทืบเท้าด้วยความโกรธไม่ได้!
อาเธอร์ จอร์จผู้สูงส่งไหนเลยจะเคยประสบเรื่องแบบนี้เขาทำอะไรไม่ใชทุกคนอยากแย่งกันช่วยเหลือหรอกหรือ
แต่ตอนนี้ล่ะ
ทำไมแค่คิดเดียวตัวเองก็กลายเป็นเป้าหมายที่ทุกคนเกลียดไปเสียได้
คริสเกลียดเขา! ซาบรีนาปฏิเสธเขา! ไรอัน สมอนเดแอลฟา…พวกเขาปฏิเสธเขา!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่!
อาเธอร์ จอร์จที่สิ้นหวังทรุดนั่งอย่างท้อแท้บนพื้น
ความสิ้นหวังนี้ราวกับเมฆดำมืดในใจทำให้เขาหายใจไม่ออก
วินาทีนี้! อาเธอร์ จอร์จเข้าใจแล้วว่าอะไรที่เรียกว่าสิ้นหวังเข้าใจแล้วว่าอะไรเรียกว่ามีเงินก็ทำตามใจต้องการไม่ได้
เข้าใจถึงความไร้ทางช่วยและถูกเพิกเฉยยามที่เผชิญหน้ากับชีวิต
ที่แท้…! ทั้งหมดก็สมจริงเช่นนี้!
อาเธอร์ จอร์จไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองเชิญพวกเขาแล้วพวกเขาถึงปฏิเสธ!
ในเวลานี้เองหัวหน้าแพทย์ของศัลยกรรมหัวใจของศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยแฮกเคนแซกโมเคนก็มาแล้วเขาคืออาจารย์ของคริสแล้วก็เป็นสมาชิกของสมาคม AATS เช่นกัน
โมเคนมองอาเธอร์ จอร์จที่นั่งยองอยู่กับพื้นเป็นฝ่ายยื่นมือไปดึงเขาขึ้นมาก่อน
อาเธอร์ จอร์จเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นมา “คุณโมเคนคุณกลับมาแล้ว!”
ตอนนี้เหมือนโมเคนเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเขา
ก่อนหน้านี้โมเคนไปต่างประเทศตอนนี้เพิ่งจะกลับมาโมเคนไม่ได้ตอบอาเธอร์ จอร์จแต่ถามขึ้นว่า “คุณโทรหาพวกซาบรีนาหรือ”
ได้ยินคำพูดของโมเคนอาเธอร์ จอร์จก็ชะงักไปเล็กน้อย!
เหมือนพลันรู้สึกตัวขึ้นมา! วินาทีนี้เหมือนเขาคว้าฟางเส้นสุดท้ายอาเธอร์ จอร์จจับแขนของโมเคนถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณโมเคนเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
โมเคนอายุเกือบหกสิบใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราเขาสวมแว่นตาหนาเป็นแพทย์ชาวผิวดำเขาไม่ได้ตอบคำถามของอาเธอร์ จอร์จตรงๆแต่ถามเบาๆว่า
“เจอกับโรคภัยไม่อาจได้รับการรักษาเป็นความรู้สึกแบบไหน”
อาเธอร์ จอร์จหลุดปากพูดออกไป
“สิ้นหวังเหมือนติดอยู่ในหนองน้ำและทรายดูด…”
โมเคนรับคำ “อืมเวลานี้มีคนหลายแสนคนที่คิดเหมือนคุณ!”
ได้ยินคำพูดนี้ถ้าอาเธอร์ จอร์จไม่เข้าใจก็ไม่คู่ควรเป็นรองประธานของบริษัทจอห์นสันแล้ว!
เขาเข้าใจแล้ว! เข้าใจถ่องแท้ชั่วขณะนั้น!
อาเธอร์ จอร์จพลันหน้าแดงขึ้นมา
โมเคนมองอาเธอร์ จอร์จอย่างจริงจังพร้อมบอก “ในสายตาคุณหรือว่าคนสองแสนกว่าคนนั้นก็ไม่ใช่ชีวิตคนหรือ…งั้น…ผมควรขอโทษคุณสักประโยคดีไหมขอโทษลูกของคุณก็ต้องเป็นหนึ่งในคนสองแสนคนเช่นกัน!”
อาเธอร์ จอร์จได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้โฮขึ้นมาร้องไปร้องมาเขาก็หัวเราะ!
กรรมตามสนอง!
เขาเป็นคนส่งลูกของตัวเองไปตายกับมืองั้นหรือ โมเคนมองอาเธอร์ จอร์จไม่มีความสงสารแม้แต่น้อยคนคนนี้จัดวางขั้นตอนการช่วยเหลือของคนหลายแสนคนคนพรรค์นี้ควรค่าแก่การช่วยเหลือจริงๆหรือ
บางคนก็เป็นแบบนี้!
เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับพวกเขาต่อให้เป็นชีวิตอันล้ำค่าก็เหมือนกับหญ้าแห้งที่ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง!
ด้านนอกห้องที่กว้างใหญ่อาเธอร์ จอร์จหัวเราะฮ่าๆขึ้นมาเขา…เป็นไอ้โง่จริงๆ!
คนเราบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องเต็มที่กับทุกอย่างทางที่ดีที่สุดเหลือช่องว่างเล็กๆให้ตัวเองบ้างก็ได้
AATS อาจเป็นหนึ่งในองค์กรที่มีการจัดการที่เข้มงวดกวดขันที่สุดและเป็นเอกภาพที่สุดในสหรัฐอเมริกาและแม้แต่ในโลก!
ครั้งนี้พวกเขาได้ให้บทเรียนกับรองประธานของบริษัทจอห์นสันแล้ว!