เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1729 คุณไม่เคารพอัมพาตแม้แต่น้อย!

ทุกคนทำตัวไม่ค่อยถูก!

นี่มาหาผิดคนหรือเปล่า ทำไมถึงเข้าห้องน้ำได้ด้วยล่ะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะใส่เฝือกคออยู่ พวกเขาคงต้องหมุนตัวเดินออกไปแล้วแน่ๆ นี่ต้องไม่ใชู่อูจวินอย่างแน่นอน! เพราะอย่างน้อยก็ต้องเคารพโรคอัมพาตหน่อยไหม!

แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ บาร์ทรานฟิลด์ยังคงถาม “นี่คืออูจวินหรือ”

อูี่หยงกังพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ใช่ ถูกต้องแล้วครับ!”

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงจริงๆ แล้ว ถึงแม้คนไข้อัมพาตไม่ได้เสียหายไปจนถึงแขนขา แต่เพราะเส้นประสาทได้รับบาดเจ็บจึงใช้ชีวิตได้จำกัด นอกจากว่าเส้นประสาทฟื้นฟูสมบูรณ์แล้ว!

แต่เห็นชัดว่า… อูจวินไม่เป็นไรเลย! นี่ถ้าบอกว่าเขาเคยเป็นคนไข้อัมพาตเมื่อสัปดาห์ก่อน จะต้องไม่มีใครเชื่อแน่ๆ… ทว่าเรื่องแบบนี้ดันเกิดขึ้นแล้ว! แถมคนไข้ยังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาชั่วขณะนั้น!

ทุกคนมองอูจวินด้วยสายตาโลภมาก เหมือนเห็นของเล่นที่สุดยอดอย่างไรอย่างนั้น ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจของพวกเขาไปกว่าคนไข้อัมพาตที่ผ่าตัดสำเร็จแล้ว

หนึ่งชั่วโมงถัดมา อูจวินต้องยอมรับว่าเขาถูกผู้ชายเจ็ดแปดคนลูบคลำถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม! ตั้งแต่หัวจรดเท้า! ถ้าไม่ใช่เพราะเขาคัดค้านหัวชนฝา พวกเขาคงยังอยากรู้ว่าอวัยวะเพศชายของตัวเองยังอยู่ดีหรือเปล่า! โชคดีที่อูจวินไม่มีแฟน ไม่อย่างนั้น… คงเอาเรื่องชายชราตัวร้ายกลุ่มนี้อย่างถึงที่สุดแน่นอน!

หลังผ่านการตรวจหนึ่งรอบ! ผู้เชี่ยวชาญทุกคนก็มีสีหน้าคร่ำเคร่ง พวกเขามองหน้าสบตากัน ไม่พูดไม่จา! ผลการตรวจอยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกเขา! นี่มัน… น่ามหัศจรรย์เกินไปแล้วจริงๆ!

ฟื้นฟูดีแล้วหรือ ไม่ใช่! ฟื้นฟูสมบูรณ์แล้ว! การผ่าตัดแบบไหนกันถึงฟื้นฟูการทำงานเหล่านี้ได้ เส้นประสาทกะบังลมเหมือนไม่ได้รับผลกระทบเลย การตอบสนองของข้อศอกก็ยังคงอยู่! สุดยอดเกินไปแล้ว!

เห็นทุกคนเงียบ อูจวินก็พลันกระแอมไอ “ทำไมเหรอครับ เกิดอะไรขึ้นครับ” ระดับภาษาอังกฤษของเขาจำกัดอยู่แค่คำศัพท์ง่ายๆ

บาร์ทรานฟิลด์มองอูจวินอย่างจริงจังก่อนพูด “นอกจากเขาสวรรค์ก็ช่วยคุณไม่ได้แล้ว!”

อูจวินไม่เข้าใจ แต่ได้ยินคำว่าพระเจ้า อูจวินจึงอดพูดไม่ได้ว่า “ใช่ครับ ศาสตราจารย์เฉินชางก็คือพระเจ้า!” ในสายตาของอูจวิน เฉินชางช่วยชีวิตเขาอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วก็ช่วยครอบครัวของเขาด้วย พระเจ้าก็เป็นแบบนี้ละมั้ง

บาร์ทรานฟิลด์ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินไป ตอนนี้เขารอเจอศาสตราจารย์เฉินชางไม่ไหวแล้ว สมาชิกของกลุ่มสำรวจคนอื่นๆ ก็เป็นแบบเดียวกัน! ในเวลาต่อมาพวกเขาเยี่ยมชมศูนย์ฉุกเฉินของเมืองหลวงเล็กน้อย พวกเขานึกไม่ถึงว่าเพิ่งมาประเทศจีนก็เต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์

การพัฒนาของศูนย์ฉุกเฉินเหนือกว่าการรักษาทางการแพทย์ของพวกเขาเสียอีก องค์ประกอบในการช่วยเหลือฉุกเฉินไม่ด้อยไปกว่าประเทศไหนในระดับโลกเลย มิหนำซ้ำที่สำคัญที่สุดคือ นี่น่าจะเป็นโรงพยาบาลที่ให้บริการด้านฉุกเฉินโดยเฉพาะ ซึ่งมีน้อยมากในโลก เจ้าหน้าที่องค์การอนามัยโลกชื่นชม อูี่หยงกังดีใจมาก แม้แต่เสี่ยวหรุนฟางก็ไม่ต่างกัน

เดิมทียังอยากพากลุ่มองค์การอนามัยโลกไปเดินเล่นที่วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนียนสักหน่อย แต่ตอนนี้จิตใจของบาร์ทรานฟิลด์ถูกเฉินชางที่มองไม่เห็นแย่งตัวไปนานแล้ว ไหนเลยจะมีใจอยากไปมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนียน! แม้แต่การต้อนรับภาคค่ำ บาร์ทรานฟิลด์ก็ปฏิเสธตรงๆ แล้วนั่งเครื่องบินเที่ยวบินกลางคืนไปเมืองอันหยาง มณฑลตงหยางทันที!

นั่งบนเครื่องบิน ตอนที่พวกเขาเห็นเมืองอันหยางขยายใหญ่ไม่หยุด ความจริงความผิดหวังในใจก็ขยายมากขึ้นด้วย! อย่างไรเสีย อันหยางก็เทียบกับเมืองทันสมัยที่พัฒนาแล้วไม่ได้จริงๆ อันหยางที่ไม่มีอุตสาหกรรมสนับสนุน เคยอาศัยอสังหาริมทรัพย์มาผลักดันการพัฒนาเมือง แต่การไหลเข้าของประชากรก็ยังคงมีไม่มากนัก นอกจากถนนกว้างขวางน่าประทับใจ ทุกอย่างก็ล้วนแล้วแต่ธรรมดา หลังทีมสำรวจเห็นก็มองหน้าสบตากัน ความประทับใจแรกเริ่มของทุกคนไม่ดีนัก!

“ผมคิดว่าโตเกียวเหมาะสมกว่า!”

“ฟิลิปส์ พวกเราไม่ได้เลือกเมือง!”

“ถ้าต้องอยู่ในประเทศจีนละก็ ผมคิดว่าเลือกฮ่องกง ปักกิ่ง หรือเซี่ยงไฮ้ก็ไม่เลว” ชายผมทองที่ชอบพูดจาอดพูดเจื้อยแจ้วไม่ได้ “เมืองนี้ผมยากจะเห็นศักยภาพทางการแพทย์ของมัน ถึงผมจะเลือกศาสตราจารย์เฉินชาง แต่ผมคิดว่าการพัฒนาของเมืองนี้ควบคู่ไปกับการพัฒนาทางการแพทย์ได้!”

ฟิลิปส์ก็ไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นรองประธานของพันธมิตรริเริ่มการรักษาอัมพาตเช่นเดียวกัน หน้าที่หลักๆ ก็คือการพัฒนาและสร้างโรงพยาบาล ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าเขามีมุมมองที่พิเศษในด้านการเลือกสถานที่

ภายใต้การหารือกันหนึ่งรอบของฟิลิปส์ ทุกคนบอกตามตรงว่า ความประทับใจแรกต่ออันหยางซึ่งเป็นเมืองรองไม่ค่อยดีนัก

เครื่องบินลงจอด คนทั้งกลุ่มเดินออกมาจากข้างในช้าๆ และในเวลานี้ ขงเสียงหมิงก็มาต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง!

“ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่อันหยางครับ! ผมเป็นผู้นำของมณฑลตงหยาง ซือขงเสียงหมิง” ขงเสียงหมิงเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน บาร์ทรานฟิลด์ก็รีบขึ้นหน้า “ผู้นำขง สวัสดีครับ!”

เวลานี้ยังเร็วเกินไป เพิ่งผ่านบ่ายสามไปหมาดๆ เดิมทีขงเสียงหมิงอยากพาทุกคนไปพักผ่อนก่อน จากนั้นก็ไปแลนด์มาร์กของเมืองเพื่อพักผ่อนหย่อนใจสักรอบ แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับตรงไปตรงมา ยิ้มบอกว่า

“เที่ยวเอาไว้ทีหลังแล้วกันครับ วันนี้ผมอยากไปดูโรงพยาบาลประชาชนอันดับสองของมณฑลตงหยาง แล้วก็เจอศาสตราจารย์เฉินชางสักรอบครับ”

ขงเสียงหมิงได้ยินดังนั้น แทนที่จะรู้สึกไม่พอใจ แต่กลับโล่งใจขึ้นมา เขากลัวจะมีเจ้าหน้าที่สำรวจตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอก อย่างไรเสียเทียบกับเมืองอื่นๆ การพัฒนาของอันหยางก็แย่กว่าอยู่บ้าง เงื่อนไขในการเลือกสถานที่ของพันธมิตรริเริ่มการรักษาอัมพาตระดับโลกนั้นสูงมาก! หลายวันมานี้ขงเสียงหมิงได้สอบถามเพื่อนแล้ว ยิ่งสอบถามในใจก็ยิ่งผิดหวัง! อย่างไรเสียจากมาตรฐานการสำรวจนี้ ฝ่ายตรงขามมีเกณฑ์ประเมินอย่างการรักษาที่ได้มาตรฐาน ปริมาณและคุณภาพของโรงพยาบาลในเมือง การอาศัยความสามารถทางการวิจัยของหน่วยวิจัย…

หลังฟังจบ คนกลุ่มนี้ก็ยิ่งปวดใจและยิ่งผิดหวัง! ของเหล่านี้ในเมืองใหญ่ระดับนานาชาติถือว่าไม่สูงก็ปกติ แต่อันหยางเหมือนจะหาให้ไม่ได้น่ะสิ! ความสามารถในการวิจัยคืออะไร หน่วยวิจัยยาของอันหยางมีแค่สองแห่ง แห่งหนึ่งคือบริษัทวานเหอเภสัชกรรม อีกแห่งคือสถานวิจัยยาใหม่เฉินชาง! อ้อ! คิดดูดีๆ ที่หนึ่งเฉินชางเป็นผู้ถือหุ้น อีกที่หนึ่งก็เป็นหัวหน้าสถานีวิจัย

ส่วนถ้าเป็นมหาวิทยาลัย ก็เป็นมหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยาง กับมหาวิทยาลัยยาสมุนไพรจีนตงหยาง สองแห่งนี้ทั้งไม่ใช่โครงการ 985 [1] แล้วก็ไม่ใช่โครงการ 211 [2] อย่าว่าแต่ติดอันดับโลกเลย ส่วนโรงพยาบาล… ช่างเถอะ ไม่พูดถึงแล้ว!

บอกตามตรง! เป็นผู้นำก็เหมือนเป็นหัวหน้าครอบครัว มีคนมาเยี่ยมเป็นแขก เดินไปเจอแต่กำแพงก็ดูยากจนข้นแค้นจริงๆ แต่ถ้าพวกเขามาเจอคนก็ดี อย่างไรเสียครอบครัวยาจกก็มีลูกสูงส่งได้ ในอันหยางเฉินชางก็คือคนสูงส่ง

“ได้ๆๆ!” ขงเสียงหมิงรีบพูด “พวกเราไปโรงพยาบาลอันดับสองกันก่อน”

บาร์ทรานฟิลด์พยักหน้า “ขอบคุณครับ!”

[1] โครงการ 985 โครงการที่ส่งเสริมมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศให้ก้าวไปสู่ระดับโลก ริเริ่มเมื่อปี 1998 มีจำนวนทั้งหมด 39 มหาวิทยาลัย
[2] โครงการ 211 โครงการพัฒนามหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศ ริเริ่มเมื่อปี 1995 มีจำนวนทั้งหมด 112 มหาวิทยาลัย