ท่านประธานจอมเฮี๊ยบกับยัยหวานใจสุดที่รัก - บทที่ 559 ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง

ท่านประธานจอมเฮี๊ยบกับยัยหวานใจสุดที่รัก บทที่ 559 ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง

ลูซี่ แคทซ์พยักหน้า

เธอยกนิ้วขึ้นและชี้ไปที่โซฟาเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด

“นั่งก่อนสิ คุณต้องการน้ำไหม ฉันจะได้เทน้ำให้คุณ”

โจเอลพยักหน้า และไม่ปฏิเสธ

หลังจากที่ลูซี่เทน้ำหนึ่งแก้วให้เขา ทั้งบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัดใจ บรรยากาศจึงกระอักกระอ่วน

เธอไม่รู้ว่าทำไมชายคนนี้ ที่เคยพลัดพรากจากชีวิตเธอไปนานแสนนาน ถึงตัดสินใจกลับมาในวันนี้อย่างไม่ทันตั้งตัว เธอรู้สึกไม่สบายใจและสับสนเข้าไปอีก

ในตอนนี้ลูซี่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

โจเอลจิบน้ำอย่างเงียบ ๆ แล้ววางแก้วลง

เขาเอนตัวพิงโซฟาและยืดหลังอย่างสบาย เขามองเธอด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่าและพูดว่า “ทำไมคุณถึงยืนอยู่ที่ตรงนั้น มานั่งสิ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ตบที่ว่างข้าง ๆ เขา

ลูซี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะมีข้อตกลงด้วยกัน และในที่สุดเธอก็ไม่สามารถหนีจากสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้เลย แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าเธอจะมีความสัมพันธ์กับเขาอย่างรวดเร็วแบบนี้

ร่างกายของเธอก็ปฏิเสธที่จะเข้าใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว

ดังนั้นเธอจึงยืนอยู่ที่นั่นได้เท่านั้น

โจเอลเดาว่าเธอกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น

เขาหัวเราะและไม่โกรธ

โจเอลดึงมือของเขาเล่นโดยไม่สนใจแหวนบนนิ้วของเขา เสียงของเขาเย็นชาขึ้น

“คุณไม่มีอะไรจะอธิบายให้ผมฟังเหรอ?”

ลูซี่ผงะกับคำถามของเขา ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร อธิบายเหรอ

เธอต้องอธิบายเรื่องอะไร

โจเอลหรี่ตาเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางงงงวยของเธอ

ไม่นานเขาก็หัวเราะเยาะอย่างเหน็บแนม

“อย่าบอกนะว่าคุณไม่เห็นข่าวในอินเตอร์เน็ต”

ลูซี่ตกตะลึง และเธอเพิ่งนึกออกว่าเขาหมายถึงอะไร

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความลำบากใจทันที

บ้าเอ้ย! เธอลืมเรื่องนี้ไปเลย!

เมื่อข่าวซุบซิบนี้ได้รั่วไหลออกไป ลูซี่คิดถึงแต่ผู้กำกับคูมบส์ และลืมเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับโจเอลไปเลย

โจเอลจึงเป็นคนที่ไม่สำคัญเลย ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรกับเธอ เขาให้อภัยไม่ได้กับความจริงที่ว่าของ ๆ เขาไปเกี่ยวข้องกับคนอื่น

ไม่สำคัญว่าความสัมพันธ์นั้นจะเป็นจริงหรือไม่จริง เขายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้

ขณะที่ลูซี่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอรีบส่ายหัวราวกับว่าเธอกำลังขอความเมตตา จากนั้นเธอก็พูดติดอ่าง “ฉัน…ฉันเห็นแล้ว ฉันกำลังจะโทรหาคุณ แต่คุณมาก่อน”

โจเอลบอกได้จากการมองเพียงครั้งเดียวว่าเธอ กำลังเพิ่งสร้างข้อแก้ตัวขึ้นมาเมื่อกี้

เขาแสยะยิ้ม “กำลังจะโทรหาผมงั้นเหรอ หืม! คิดว่าผมเพิ่งเกิดเมื่อวานหรือไง”

ขณะที่เขาพูด เขาแตะนิ้วบนนาฬิกาแล้วพูดว่า “ภาพนั้นมันหลุดออกมาตั้งแต่สองวันที่แล้ว ตอนนี้มันก็เกินมาสี่สิบแปดชั่วโมงแล้ว แค่คุณกำลังบอกว่า คุณกำลังจะอธิบายให้ผมฟัง”

“คุณจะโทรหาผม หรือว่าคุณลืมไปแล้วว่าผมยังมีชีวิตอยู่ คุณเพิ่งคิดข้อแก้ตัวที่น่ารังเกียจนี้ขึ้นมาเพื่อปลอบผม เพราะว่าตอนนี้คุณไม่มีที่ให้ซ่อนแล้วใช่ไหม?”

เสียงที่ค่อย ๆ เข้มข้นขึ้นของเขามีบ่งบอกถึงความอันตราย

หัวใจของลูซี่หยุดลง

เธอมีความผิดตามที่กล่าวหา

ลูซี่ไม่กล้ามองโจเอล ดวงตาของเธอกะพริบถี่ ๆ ขณะที่เธอรีบอธิบาย “ฉัน…ฉันเปล่านะ เมื่อสองวันก่อนฉันยุ่งมาก ๆ จนไม่ได้สนใจ”

อย่างไรก็ตาม โจเอลไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย สายตาที่เย็นชาของเขากวาดไปทั่วทั้งห้องและเห็นเกมที่วางอยู่ เขาหัวเราะและพูดว่า “ไม่ว่างเหรอ ยุ่งอยู่กับอะไรล่ะ ยุ่งกับการเล่นเกม หรือยุ่งกับการดูรายการ ผมปฏิบัติต่อคุณดีเกินไปจนคุณลืมไปหรือเปล่าว่าคุณเป็นใคร ลืมข้อตกลงของเราไปแล้วหรือไง?”

โจเอลโกรธอย่างเห็นได้ชัด ถ้าตัดสินจากน้ำเสียงของเขา

ลูซี่สูญเสียคำพูด ขณะที่เธอถูกจับได้ว่าโกหก ในตอนนี้เธอไม่สามารถหนีออกจากสถานการณ์นี้ได้

ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ และถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“เอาล่ะ ฉันยอมรับว่าฉันลืมบอกคุณ งั้นตอนนี้ฉันก็ขอโทษ โอเคไหม?”

คำพูดของเธอเหมือนกับการทุบหม้อที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เพราะมันแตกแล้ว

โจเอลตีโพยตีพาย และตอบว่า “ขอโทษงั้นเหรอ คุณขอโทษด้วยท่าทางแบบนี้อย่างนั้นเหรอ?”

ลูซี่เม้มริมฝีปากเข้าหากัน ในเวลานี้เธอเกลียดผู้ชายคนนี้จริง ๆ มีคนที่ยึดติดขนาดนี้อยู่ในจักรวาลนี้ได้อย่างไร

ท้ายที่สุดแล้ว สัญญานี้ไม่ใช่ความคิดของเธอ โจเอลเป็นคนบังคับให้เธอเซ็น

ลูซี่ไม่เต็มใจที่จะทำอย่างนั้นเป็นการส่วนตัว ทำไมเธอต้องถูกบังคับให้นึกถึงความรู้สึกของเขาด้วย เขาเคยคิดถึงความรู้สึกของเธอบ้างไหม

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าเธอไม่มีอำนาจต่อรองกับเขา ดังนั้นแม้ว่าเธอจะรู้สึกผิด เขาก็จะไม่กังวล ก่อนหน้านี้เธออาจยอมจำนนเพื่อหลีกเลี่ยงทำให้เขาเป็นกังวล เพราะในท้ายที่สุดผู้ที่จะรับผลที่จะตามมาก็คือตัวเธอเอง

ขณะที่ลูซี่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอระงับความรู้สึกอาฆาตแค้นและความรู้สึกผิดของเธอ และถามด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่าว่า “แล้วคุณต้องการอะไร?”

โจเอลหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ยืนขึ้นและเดินไปหาเธอทีละก้าว

ออร่าของผู้ชายนั้นทรงพลังและแฝงไปด้วยความเย็นชาที่บ่งบอกถึงความแข็งแกร่ง

ลูซี่ถูกบังคับให้ถอยจนหลังของเธอชิดกับกำแพง และไม่สามารถถอยต่อไปได้อีก

ร่างกายของเธอติดกับผนัง

โจเอลเอื้อมมือออกไปและวางมือข้างหูของเธอ ร่างกายส่วนบนของเขาก้มลงมาเล็กน้อย

ดวงตาคมของเขาหรี่ลงและเขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ผมไม่ได้บอกคุณหรือไงว่าผมไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของ ๆ ผม คุณเป็นผู้หญิงของผม ดังนั้นคุณควรจะเข้าใจสิ่งนี้ และอยู่ให้ห่างจากผู้ชายคนอื่น ๆ ไว้!”

ลูซี่ทำได้เพียงพยักหน้า

“แล้วทำไมภาพแบบนี้ถึงหลุดออกมาได้?”

ลูซี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ คงต้องบอกความจริงเท่านั้น

เธอมองเข้าไปในดวงตาของโจเอลและพูดอย่างว่างเปล่าว่า “ฉันเมาแล้วเขาก็ช่วยพาฉันไปที่รถ มันไม่ควรเป็นเรื่องใหญ่ใช่ไหม? คุณไม่ได้อยู่ที่นั่นในขณะนั้น และฉันไม่สามารถเดินด้วยตัวเองได้ คุณไม่คิดว่าคาริน่าจะสามารถอุ้มฉันคนเดียวได้ถูกไหม?”

โจเอลหัวเราะอย่างเย็นชา และบีบคางด้วยสองนิ้วในทันที เขากัดฟันและถามว่า “ใครอนุญาตให้คุณดื่มตอนผมไม่อยู่”

ลูซี่ขมวดคิ้วและรู้สึกเจ็บที่คาง เธอรู้สึกโกรธเคือง

เธอลืมตาแล้วพ่นลมหายใจ “ฉันมีความสุขบ้างไม่ได้หรือไง ตอนนี้ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ดื่มได้เลยเพราะว่าฉันมีความสุขอย่างนั้นเหรอ?”

ตั้งใจให้เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ แต่ชายคนนั้นก็ตอบทันทีว่า “ใช่ เมื่อไหร่ที่ผมไม่อยู่ คุณไม่มีสิทธิ์ดื่ม ห้ามแม้แต่แก้วเดียว ผมจะไม่ยอมให้ผู้หญิงของผมแสดงอาการที่เมาให้ผู้ชายคนอื่นเห็น”

ดวงตาของลูซี่เบิกกว้าง และมองเขาด้วยความเหลือเชื่อ

เธอรู้สึกว่าชายคนนี้เอาแต่ใจเกินไป จนไม่มีเหตุผล

ลูซี่โต้กลับอย่างโกรธจัด “โจเอล ฟอสเตอร์! อย่าทำตัวเหลวไหล! ถึงแม้ว่าฉันจะยอมเป็นผู้หญิงของคุณ แต่ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณ! ฉันไม่สามารถทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการได้หรอกนะ!”