สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย - บทที่ 1179 ตอนพิเศษ (64)
บทที่ 1179 ตอนพิเศษ (64)
บทที่ 1179 ตอนพิเศษ (64)
ลู่ฉาวจิ่งได้ยินคำพูดของถังกั๋วกงแล้วก็เอ่ย “หากท่านต้องการตรวจสอบ สามารถตรวจสอบได้ทุกเมื่อ”
“ได้” ถังกั๋วกงเตรียมจะจากไป ขณะที่เขากำลังจะออกไปก็มองย้อนกลับมา “เจ้ามาเป็นนายอำเภอที่นี่ได้อย่างไร? ต้องการความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่?”
“ยามนี้ยังไม่จำเป็น หากต้องการความช่วยเหลือจากกั๋วกง ข้าจะต้องไม่เกรงใจท่านอย่างแน่นอน”
“ถึงแม้บิดาของเจ้าจะน่ารังเกียจ ทั้งยังวางแผนต่อต้านข้าหลายครั้งหลายครา ทว่าข้าเห็นเจ้าแล้วรู้สึกจำเริญตาทีเดียว” ถังกั๋วกงกล่าว
“เป็นเกียรติของผู้เยาว์ยิ่งแล้ว”
“หมู่นี้ไม่มีข่าวคราวบิดาเจ้าเลยหรือ?”
“ผู้เยาว์เคยติดต่อกับพี่ใหญ่ ท่านพ่อท่านแม่กำลังเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วหล้า เรื่องราวทั้งหมดในเมืองหลวงล้วนมอบให้พี่ใหญ่จัดการ”
“พี่ใหญ่เจ้าเป็นจิ้งจอกน้อยที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าบิดาเจ้าอีก” ถังกั๋วกงแค่นเสียงเย็น “ข้าว่าสกุลลู่ล้วนแต่เป็นจิ้งจอกน้อย พบพวกเจ้าคราใดย่อมไม่มีเรื่องดี”
“ผู้เยาว์จะถือเสียว่าท่านกั๋วกงกำลังยกย่องความฉลาดของสกุลลู่เรา ถังกั๋วกง ผู้เยาว์ยังมีเรื่องต้องออกไปจัดการ ท่านอยากค้นหาสิ่งใดสามารถให้คนของศาลาว่าการตระเตรียมให้ได้ หากท่านกั๋วกงไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ตัวตนของท่านก็สามารถบอกว่าเป็นญาติของผู้เยาว์ได้”
“เอาเถอะ จัดการเรื่องของเจ้าไปเถิด”
ถังกั๋วกงไม่คาดคิดว่าจะได้พบแม่นางน้อยผู้นั้นในศาลาว่าการอีกครั้ง
หลิวจิ่วจู๋เดินถือตะกร้าเข้ามา เมื่อเห็นถังกั๋วกง ดวงตาคู่นั้นก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ท่านไม่ใช่ท่านอาของเถ้าแก่ถังหรือ? ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
ภายหลังหลิวจิ่วจู๋จึงได้รู้ว่าเขาเป็นท่านอาของถังลี่เฉิง
ถังกั๋วกงกล่าว “ข้ามาตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ที่ศาลาว่าการ”
“เช่นนั้นสามีข้าเห็นด้วยแล้วหรือ?”
“สามีเจ้า?”
“เขาคือนายอำเภอที่นี่”
ถังกั๋วกงมองสำรวจหลิวจิ่วจู๋แล้วกล่าว “ดูเจ้าอายุยังไม่มาก นึกไม่ถึงว่าจะแต่งงานแล้ว”
แก้มของหลิวจิ่วจู๋ค่อย ๆ เปลี่ยนสี “พวกเราพึ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน”
เอ่ยถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกใจไม่เป็นสุข อย่างไรตนที่เป็นฮูหยินนายอำเภอผู้นี้ก็เป็นแต่เพียงในนามเท่านั้น
ขณะเดียวกันก็ยังมีเรื่องคับข้องใจอยู่บ้าง
นางหน้าตาอัปลักษณ์มากเลยหรือ? เหตุใดเขาจึงไม่ยินดี… เป็นสามีภรรยาที่แท้จริงกับนาง?
“สามีข้าเล่า?”
“เขากล่าวว่ามีเรื่องต้องทำจึงออกไปแล้ว”
หลิวจิ่วจู๋ขมวดคิ้ว “ข้าอุตส่าห์ทำของอร่อยมาให้เขา”
สิ้นคำก็หันไปมองถังกั๋วกง “นายท่าน ท่านกินข้าวแล้วหรือยัง? หากยังไม่กินและไม่รังเกียจฝีมือการทำอาหารหยาบ ๆ ของข้า อาหารทำเองเหล่านี้ข้าจะเลี้ยงท่าน”
“ข้ากำลังหิวพอดี อาหารมื้อนี้ของฮูหยินมาได้ทันกาล เช่นนั้นข้าขอฉวยโอกาสจากใต้เท้านายอำเภอแล้ว”
ถังกั๋วกงไม่รู้ว่าเหตุใด เมื่อมองแม่นางน้อยผู้นี้ เขารู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่งและไม่อยากเห็นนางต้องผิดหวัง
น่าเสียดาย เขาส่งคนไปตรวจสอบแล้ว ข้อมูลของแม่นางน้อยผู้นี้ไม่สอดคล้องกับคนที่เขากำลังตามหาจริง ๆ
เจ้าหน้าที่ทางการผู้หนึ่งเดินเข้ามาบอกหลิวจิ่วจู๋ว่าลู่ฉาวจิ่งอยู่ที่ใด
หลิวจิ่วจู๋รู้ว่าลู่ฉาวจิ่งออกไปแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาออกไปครั้งนี้วันกลับยังไม่แน่นอน จู่ ๆ นางก็เริ่มเศร้าขึ้นมา
“เขาออกไปข้างนอกบ่อยหรือ?”
“เป็นครั้งคราวเจ้าค่ะ”
“เขามักจะสังหารก่อนแล้วค่อยบอกกล่าวทีหลังอย่างนี้เสมอหรือ?”
“ไม่ได้บ่อยนักเจ้าค่ะ บางทีเมื่อครู่อาจไม่พบข้า เขาจึงไม่ทันได้แจ้งข่าว” หลิวจิ่วจู๋กล่าว “นายท่านถัง ท่านรู้จักสามีข้ากระมัง?”
“รู้จัก เพียงแต่ไม่คุ้นเคย”
“ท่านว่าเขาหล่อหรือไม่?”
“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว คนสกุลลู่ขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาดี”
“นายท่านถัง ท่านรู้จักคนในครอบครัวสามีข้าหรือไม่?”
ถังกั๋วกงลูบปลายจมูกเบา ๆ “กล่าวเช่นนั้นก็ได้กระมัง เพียงแต่ข้าไม่คุ้นเคยกับพวกเขานัก”
“เช่นนั้นคนในครอบครัวเขาเข้ากับคนง่ายหรือไม่? พวกเขาคงมีภูมิหลังไม่ธรรมดา เช่นนั้นจะยอมรับลูกสะใภ้ที่มีพื้นเพเป็นสามัญชนอย่างข้าได้หรือ? แม่สามีข้าเข้ากับคนง่ายหรือไม่?”
“เจ้าเอ่ยปากถามมากมายเพียงนี้ในคราวเดียว อยากรู้เรื่องใดกันแน่?”
“อยากรู้ทุกอย่างเจ้าค่ะ”
“แม่สามีผู้นั้นของเจ้าเป็นคนอารมณ์ดี ต่อบ่าวรับใช้ก็อ่อนโยน เพียงแต่บางคนก็กลัวนางมากเจ้าถามว่าจะเข้ากับนางได้ง่ายหรือไม่ นั่นขึ้นอยู่กับคน ส่วนนางจะชอบเจ้าหรือไม่ ข้าคิดว่านางคงชอบเจ้า นางก็เกิดมาในครอบครัวชาวนาเช่นกันจึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่ชอบเจ้า! พ่อสามีผู้นั้นของเจ้าจัดการได้ยากเล็กน้อย เพียงแต่ขอเพียงเจ้าทำให้แม่สามีพอใจได้ ตาเฒ่านั่นก็ไม่นับเป็นอะไร เพราะเขาขึ้นชื่อเรื่องกลัวภรรยา…”
หลิวจิ่วจู๋ฟังด้วยความสนใจใคร่รู้
ถังกั๋วกงไม่ได้กล่าวถึงสถานะของสกุลลู่ ในสมองของหลิวจิ่วจู๋จึงปรากฏภาพครอบครัวที่มีกิจการเล็ก ๆ ครอบครัวหนึ่ง ทั้งยังเป็นครอบครัวที่มีความสมัครสมานสามัคคีกันอย่างยิ่ง
ฝีมือของหลิวจิ่วจู๋นั้นไม่เลว
เพื่อรับรองถังกั๋วกงแล้ว หลิวจิ่วจู๋ยังสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมสุราไหเล็ก ๆ ให้
ถังกั๋วกงทานอาหารง่าย ๆ ดื่มสุราเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะนอนหลับแล้วจริง ๆ
บ่าวรับใช้ที่ปรนนิบัติถังกั๋วกงเห็นดังนี้ก็มองหลิวจิ่วจู๋ด้วยสายตาแปลก ๆ แวบหนึ่ง จากนั้นจึงพยุงถังกั๋วกงกลับไป
ดูจากท่าทางของนายท่านกั๋วกงแล้ว วันนี้คงไม่มีทางตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ได้
วันต่อมา หลิวจิ่วจู๋พึ่งออกจากบ้านก็บังเอิญเห็นรถม้าของถังกั๋วกงเข้าพอดี
บ่าวรับใช้เปิดม่านออก ถังกั๋วกงโบกมือให้นางจากข้างใน “ข้าจะมาตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ เจ้ามาช่วยข้าหาทีเถิด”
หยางชิงซือเอ่ยถาม “นี่ผู้ใดน่ะ?”
“นี่คือท่านอาของเถ้าแก่ถัง”
เมื่อหยางชิงซือได้ยินว่าเป็นท่านอาของถังลี่เฉิง นางก็ทักทายอย่างอบอุ่นทันที อย่างไรเสียสินค้าปัจจุบันของทางร้านขายดีเพียงนั้นก็ต้องยกความดีความชอบให้ถังลี่เฉิงครึ่งหนึ่ง
“นายท่านถัง คนที่ท่านต้องการตรวจสอบชื่ออะไร เกิดเมื่อใด ย้ายมาที่นี่เมื่อใด ขอเพียงทราบข้อมูลเหล่านี้ คิดจะตรวจสอบย่อมง่ายดาย”
“ข้าไม่รู้ชื่อของนาง ทั้งยังไม่รู้วันเกิดของนาง ยิ่งไม่รู้ว่านางย้ายมาที่นี่เมื่อใด” ถังกั๋วกงกล่าว “ข้ารู้เพียงว่านางอายุพอ ๆ กับฮูหยินลู่ เรื่องอื่น ๆ ทำได้เพียงตรวจสอบทีละอย่างแล้ว”
หยางชิงซือดึงชายเสื้อของหลิวจิ่วจู๋ “คนผู้นี้แปลกยิ่งนัก!”
มีที่ใดคิดจะค้นหาทะเบียนราษฎร์ของคนกลับไม่รู้ข้อมูลของอีกฝ่ายสักอย่าง นั่นไม่ใช่งมเข็มในมหาสมุทรหรือ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าใดจึงจะพบ
“ได้สิ ข้าจะช่วยท่านหา เจ้าไปซื้อวัตถุดิบเถอะ”
“รู้แล้ว”
หลิวจิ่วจู๋พาถังกั๋วกงไปยังสำนักทะเบียนเพื่อค้นหาเบาะแส
ถังกั๋วกงมาหาหลิวจิ่วจู๋เพราะรู้สึกว่าพาแม่นางน้อยผู้นี้มาช่วยเขาแล้วสบายใจยิ่ง อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม แม่นางน้อยผู้นี้เป็นคนจิตใจดี เห็นได้ชัดว่าสามารถปฏิเสธเขาได้ แต่นางกลับให้ความร่วมมือ ช่วยค้นหาคนในทะเบียนไปทีละคน ตัวอักษรที่ละลานตาเหล่านั้นทำให้เขาปวดหัว ทว่านางกลับยังคงสงบอารมณ์ได้และค้นหาต่อไปเงียบ ๆ อีกทั้งข้อมูลที่นางอ่านก็แทบจะมากกว่าข้อมูลที่อยู่ตรงหน้าเขา
“นายท่านถัง คนผู้นี้ดูเหมือนคนที่ท่านกล่าวถึงหรือไม่?” หลิวจิ่วจู๋วางข้อมูลทะเบียนราษฎร์ไว้ตรงหน้า “ท่านดู สิบเจ็ดปีก่อน ถูกขายมาจากเมืองหลวง อายุสอดคล้อง ทั้งยังคลอดลูกสาวออกมาผู้หนึ่ง นี่ก็สอดคล้อง เพียงแต่อีกฝ่ายตายแล้ว ทะเบียนราษฎร์นี้จึงถูกปิดผนึกเพื่อเก็บรักษาไว้”
“ขอข้าดู…” ถังกั๋วกงกวาดตาอ่านอย่างระมัดระวัง “มีสำเนียงอย่างคนเมืองหลวง สวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา มีรูปโฉมสวยงาม…”
ข้อมูลเหล่านี้ตรงกับสตรีผู้นั้นที่สลักลึกในความทรงจำของเขา
เพียงแต่ รูปโฉมสวยงามนั้นยังไม่แม่นยำเพียงพอ ด้วยรูปโฉมเช่นนั้นของนาง อย่างไรก็ควรเป็นรูปโฉมงดงามดุจบัวผุดเหนือผิวน้ำ
“แต่งเข้าสกุลเหมียวในฐานะภรรยารอง…” ถังกั๋วกงอ่านข้อความบนนั้น สีหน้าไม่น่าดูชม “สกุลเหมียว…”