ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 793 ผู้รับช่วงต่อของฮาชิโมโตะ มินาโตะ

บทที่ 793 ผู้รับช่วงต่อของฮาชิโมโตะ มินาโตะ
“ตายไปซะ!”
กู่เจิ้นเจียงแสดงสีหน้าที่เหี้ยมโหดออกมา ใช้เศษเซรามิกที่เเหลมคมนั้นแทงไปยังหู้หยุน
ในความคิดของเขา เรื่องทั้งหมดนี้มันเริ่มจากกู้หยุน ถ้ากู้หยุนตายไป เขาก็ยังมีโอกาสที่จะได้ขึ้นเป็นผู้นำของแก๊งหวงจี๋!
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นมันค่อนข้างกะทันหัน ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตั้งตัวกันไม่ทัน ไม่นึกไม่ฝันว่ากู่เจิ้นเจียงจะยังไม่ยอมลดละ
ต่อให้เป็นสวีพานที่อยู่ใกล้ทั้งคู่ที่สุด ก็ทำได้แค่ตะโกนออกมาว่า ‘ระวัง’ เท่านั้น
ไม่ทันที่จะยกปืนในมือเล็งไปที่กู่เจิ้นเจียงเลย ถ้าไม่ได้เสียงตะโกนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนั้น กู้หยุนก็คงตายไปอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว
ทันใดนั้นเอง ที่ข้างๆ
ของสวีพาน ลูกน้องคนหนึ่งของอูชิงเจ๋อก็ได้พุ่งออกไปอย่างราวกับสายฟ้า ความเร็วของเขาสูงมาก ในตอนที่ของมีคมจะแทงเข้าไปที่ตัวของกู้หยุนนั้น
เขาก็ได้มาถึงอย่างฉิวเฉียด
ลูกน้องคนนั้นได้ตบไปที่มือของกู่เจิ้นเจียงอย่างแรงด้วยความเร็วที่สูงมาก
ป๊าบ!
เกิดเสียงที่ดังสนั่นขึ้น มาพร้อมกับเสียงแกร็งเบาๆ แขนของกู่เจิ้นเจียงถูกตบจนหักในทันที!
“อ้า! มือฉัน!”
ความเจ็บปวดที่ลึกเข้าไปถึงวิญญาณทำให้กู่เจิ้นเจียงโอดครวญออกมา กุมมือของตัวเองไว้แล้วอยากที่จะก้าวถอยหลัง
แต่ว่า
กลับด้าน แล้วแทงเข้าไปที่ลำคอของกู่เจิ้นเจียงอย่างไม่ปรานี
ลูกน้องคนนั้นไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทำ แย่งเศษเซรามิกในมือของเขามาทันที
ฉึก!
เสียงโอดครวญของกู่เจิ้นเจียงหยุดลงทันที
มือซ้ายที่ไม่เป็นอะไรกุมไปยังลำคอที่ถูกแทง มีเสียงอันน่าประหลาดดังออกมาจากลำคอ ร่างกายที่ใหญ่โตค่อยๆ
ล้มลงกับพื้น ไม่นานก็สิ้นใจไป
จนถึงตอนนี้ ทุกคนถึงตั้งสติได้
สายตาต่างมองไปที่ลูกน้องคนนั้น ที่แท้ก็เป็นลูกน้องที่เย่เทียนสรรหามาจากเมืองจินและถูกทำลายวิชาไปแล้ว
ที่มีชื่อว่าหยางซิงไห่นั่นเอง!
…..
ในเวลาเดียวกัน ตึกสูงที่อยู่ข้างๆ สำนักงานใหญ่
พนักงานบริษัทหลายคนที่ไม่เอาไหนล้มอยู่บนพื้น เย่เทียนที่ยืนอยู่คนเดียวมองไปรอบๆ แล้วส่ายหน้าด้วยความจนใจ
ไม่นึกเลยว่าพวกนี้จะใจเด็ดถึงขนาดนี้ พอเห็นว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตน ก็ตัดสินใจยิงชายหมวกแก๊ปที่เขาทำให้สลบ จากนั้นก็กัดลิ้นตัวเองจนตายหมดเลย
“บัดซบ!”
เย่เทียนทนไม่ไหวจนต้องสบถออกมา ไม่นึกเลยว่าการประมาทแค่นิดเดียวก็ทำให้พลาดโอกาสที่จะได้จับตัวอีกฝ่ายไปแล้ว
ต้องรู้ก่อนว่า บริษัทนักฆ่าอะไรนั่นไม่เพียงวางแผนที่จะฆ่าเขา แต่ยังมีความเป็นไปได้สูงว่าจะทำร้ายถุงเหวินหลงไปแล้ว!
“ไอ้บัดซบเอ๊ย อย่าให้ฉันมีโอกาสจับแกได้อีกนะ!”
เย่เทียนตัดสินใจอย่างเงียบๆ พอเห็นว่าไม่มีอะไรที่จะสืบได้อีก เขาจึงไม่อยากตากลมอยู่บนดาดฟ้าต่อ หมุนตัวแล้วเตรียมที่จะจากไป
หลังจากที่ตัดกำลังทางนี้ไปแล้ว เชื่อว่าทางเหลยเหลาหู่ก็น่าจะเสร็จเรื่องแล้วเหมือนกัน เย่เทียนจึงไม่คิดที่จะไปเช็คดูว่าเป็นยังไง เตรียมที่จะกลับไปอุ่นที่นอนที่บ้านแล้ว
อย่างไรก็ตาม ทางเฉินหวั่นชิงก็ดำเนินการได้ไม่ช้า
เนื่องจากทางด้านเฉินหวั่นชิงก็ไม่ได้ช้า อีกสองวันก็น่าจะผลิตยาสำหรับยีนชุดแรกออกมาได้ นอกจากต้องเตรียมอะไรบางอย่างแล้ว เขายังต้องพักเอาแรงอีก
ปั้ง!
แต่ทันใดนั้นเอง ประตูของดาดฟ้าก็ถูกใครบางคนเปิดออก เงาของคนหลายคนได้ปรากฏเข้ามาในสายตาของเย่เทียน
ท่ามกลางแสงสว่างยามค่ำคืน ใบหน้าที่สวยงามของยามาโมโตะมินาโตะเต็มเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นสายตาที่มองไปยังเย่เทียนนั้นแสดงออกถึงความโกรธแค้นอย่างไม่ปกปิดแม้แต่น้อย
ว่าคุณจะทำแบบนี้กับฉัน เล่นเอาฉันหมุนตัวเป็นเกลียวเลยนะ”
“เย่เทียน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ
หลังจากทำตัวไม่ถูกไปพักหนึ่ง
เย่เทียนก็ตั้งสติได้อ่างรวดเร็ว ยักไหล่แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เมื่อคุณพูดแบบนี้ออกมา
งั้นก็แสดงว่าทางนั้นคงเรียบร้อยหมดแล้วสินะ?”
“ถูกต้อง”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจ
เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เดินหมาก แต่นึกไม่ถึงว่ากลับเป็นได้แค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานเท่านั้น
แถมเธอยังดันไร้เดียงสาจนคิดว่าเย่เทียนได้ร่วมมือกับเธอแล้วจริงๆ เอาเข้าจริงก็เป็นได้แค่ฉากที่ถูกเซ็ทขึ้นเท่านั้น!
ฮาชิโมโตะ มินาโตะรู้สึกว่าตัวเองเจ็บหนักมาก สายตาที่มองไปยังเย่เทียนเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาตที่แสนเยือกเย็น
เย่เทียนสังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของฮาชิโมโตะ มินาโตะ
หรือคุณคิดจะลงมือกับผมให้ได้อย่างนั้นเหรอ?”
จึงพูดด้วยสีหน้าที่จะยิ้มไม่ยิ้มว่า “ทำไม?
“คุณหลอกฉันหนักขนาดนั้น ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย ก็คงจะรู้สึกผิดเอามากๆ เลย”
ฮาชิโมโตะ
คืนนี้ฉันต้องทำการรับผิดชอบกับเรื่องนั้นแน่นอน!”
มินาโตะส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ดังนั้น
เย่เทียนเหลือบตามองพวกที่อยู่ข้างๆ ฮาชิโมโตะ มินาโตะอย่างเกียจคร้าน
เบ้ปากแล้วพูดไปว่า “คุณฮาชิโมโตะครับ คุณรู้ถึงความสามารถของผมดี
แม้แต่พี่ชายของคุณก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม คุณคิดว่าลำพังแค่คนที่มากับคุณ จะจัดการกับผมได้อย่างนั้นเหรอ?”
“เย่เทียน ฉันยอมรับว่าฉันทำอะไรคุณไม่ได้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครจัดการคุณได้สักหน่อย!”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะยิ้มเยาะออกมาที่มุมปาก
พร้อมกับพูดด้วยท่าทางที่นอบน้อมว่า “ท่านเสชื่อ เย่เทียนก็ยกให้คุณจัดการเลยนะคะ”
แล้วขยับออกข้างเล็กน้อย เผยให้เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ไม่มีปัญหา!”
ชายที่ถูกเรียกว่าเสชื่อพยักหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบซ่าน ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่รีบร้อน สายตามองตรงไปที่เย่เทียน
พอเห็นชายเสื้อกันลมใส่หน้ากากที่ปิดไปครึ่งหน้า คิ้วของเย่เทียนก็ขมวดขึ้นมาทันที และพอจะเดาออกว่าหมอนี่น่าจะเป็นคนของบริษัทนักฆ่า
“เย่เทียน ถ้าคืนนี้คุณสามารถออกไปจากที่นี่ได้ เรื่องที่คุณหลอกฉันก็จะถือว่าหายกัน!”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะยิ้มร่าออกมา
“แน่นอน
ถ้าคุณตายอยู่ที่นี่ ฉันรับรองได้เลยว่าแก๊งหวงจี๋ก็ยังจะเป็นของฉันอยู่ดี!”
พูดจบ ฮาชิโมโตะ
ปล่อยพื้นที่ดาดฟ้าให้เป็นของเสชื่อกับเย่เทียนอย่างสมบูรณ์
มินาโตะก็ไม่รอให้เย่เทียนทันได้ตั้งตัว หมุนตัวเเล้วเดินออกไป
เย่เทียนก็ไม่ได้ขัดขวาง สายตาจ้องมองไปยังเสชื่อ
“ทำไม? ไม่กล้าให้ใครเห็นหน้าใช่มั้ย?”
แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่สบอารมณ์ว่า
ฮาชิโมโตะ มินาโตะนั้นรู้ฝีมือของเขาดี แต่เธอก็ยังปล่อยให้เสชื่อเผชิญหน้ากับเขาตามลำพัง แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเสชื่อนั้นไม่ธรรมดาแน่นอน!
“แกไม่มีค่าพอที่จะได้เป็นใบหน้าที่แท้จริงของฉัน!”
เสชื่อส่ายหน้าเบาๆ ดวงตาที่เผยออกมาได้แสดงแรงอาฆาตอย่างไม่ปกปิด
แกก็อย่าเสียใจไปเลย เพราะคนที่ทำให้ฉันออกมาจัดการด้วยตนเองได้ สำหรับแกแล้วมันถือเป็นเกียรติอย่างสูงแล้ว!”
“แต่ว่า
ระหว่างที่พูด เสียงซิ่วดังขึ้น ในมือของเขาก็ได้ปรากฏกระบี่สั้นสีดำโปรงใสออกมาเล่มหนึ่ง
จากที่เห็นนั้น เสชื่อก็รู้ถึงความแข็งแกร่งของเย่เทียนเป็นอย่างดี จึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
“ดูท่า คุณจะเป็นพวกที่ชอบปฏิบัติสินะ งั้นเราก็ไม่ต้องเสียเวลา เข้ามา!”
เย่เทียนทำหน้าเคร่งขรึม ขยับขาแล้วพุ่งตัวออกไป…..