ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 777 นายเป็นคนสร้างเมืองจินเหรอ

บทที่ 777 นายเป็นคนสร้างเมืองจินเหรอ
“ในเมื่อฉันกล้าอัดนาย ก็ไม่สนหรอกว่านายเป็นใคร ขืนพูดมากอีกแค่คำเดียว ฉันจะส่งนายลงไปดื่มชากับยมราชเชื่อไหม?!”
เสียงเย็นชาของเย่เทียนดังขึ้นข้างหู เฮ่อจงเทียนสีหน้าเปลี่ยนไปในบัดดล
แต่ไม่ใช่เพราะเขากลัว เป็นความโมโหเดือดดาลอย่างที่สุดต่างหาก!
ถึงแม้เทียบกับเซ่เจียแล้วเขาห่างชั้นอยู่ไม่น้อย แต่ยังไงเขาก็เป็นดาราดังระดับนานาชาติ เป็นคนมีหน้ามีตา เคยเจอเรื่องแบบนี้ซะที่ไหน?
ชั่วขณะนั้น เขาโกรธจนสั่นไปทั้งตัว แทบอยากจะฆ่าเย่เทียนซะบัดเดี๋ยวนี้
เย่เทียนขี้เกียจจะทนมองเขาต่อ หันไปพูดกับเจี่ยซือหวี่ “ฉันไปก่อนนะ”
เฮ่อจงเทียนกลับชิงคำรามขึ้นก่อน “นายตีฉันแล้วยังคิดจะไปอีกหรือ?”
น่าเสียดาย เย่เทียนทำเป็นไม่ได้ยินและหมุนตัวจะเดินจากไป
เฮ่อจงเทียนยอมปล่อยให้เย่เทียนไปทั้งแบบนี้ที่ไหน เขายืนขึ้นโดยอดทนกับความเจ็บปวด พุ่งไปหาเย่เทียนด้วยความโมโหอีกครั้
เขาคิดว่าตัวเองมีฝีมือไม่เลว เมื่อกี้แค่ประมาทเลยเสียท่าเย่เทียน หนนี้ต้องกู้หน้าคืนได้แน่
เจี่ยซือหวี่อ้าปาก ตั้งใจจะห้ามเฮ่อจงเทียน
แต่ก็กลัวจะไปยั่วโมโหเฮ่อจงเทียนเพราะเหตุนี้ สุดท้ายได้แต่ส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ
ไม่พูดอะไร
วินาทีต่อมา เฮ่อจงเทียนกระเด็นออกไปด้วยความเร็วเป็นเท่าตัว
เฮ่อจงเทียนเป็นแค่คนธรรมดา นอกเสียจากเย่เทียนสมัครใจ ไม่อย่างนั้นเขาอย่าหวังว่าจะได้แตะแม้แต่ปลายเล็บของเย่เทียน
น่าเสียดายเฮ่อจงเทียน ดาราสายบู๊ที่พอมีชื่อเสียงกระแทกใส่กำแพงอย่างแรงอีกครั้ง ลงไปกองกับพื้นอย่างดูไม่ได้ รู้สึกเหมือนร่างกายจะแยกออกจากกัน
“เจ้านี่ผิดสำแดงอะไรขึ้นมา?”
เย่เทียนมองเจี่ยซือหวี่
เธอห้ามเขาบ้าง ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันใจร้ายนะ”
และเอ่ยเตือน “ช่วงนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
โดยเย่เทียนเตือนแบบนี้ คิ้วเรียวของเจี่ยซือหวี่ขมวดเป็นปม อยากจะเถียงแต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เธอรู้ดีว่าเย่เทียนมีความสามารถขนาดไหน ต่อให้เขาฆ่าเฮ่อจงเทียนกลางถนนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ขณะเดียวกัน เฮ่อจงเทียนที่ล้มลงไปกองกับพื้นลุกขึ้นมาอีกครั้ง คิดจะพุ่งไปหาเย่เทียนอีกครั้งด้วยความเจ็บใจ
แต่มีหรือที่เจี่ยซือหวี่จะปล่อยให้เฮ่อจงเทียนพุ่งเข้าไปเอาชีวิตเข้าเสี่ยง
เฮ่อจงเทียน นายอาจจะเข้าใจผิด ฉันรู้จักกับเขา”
จีงรีบห้ามไว้ “อะแฮ่ม
“รู้จัก?”
เฮ่อจงเทียนชะงัก นึกด่าเจี่ยซือหวี่ในใจ รู้จักทำไมไม่รีบบอก ปล่อยให้เขาโดนเย่เทียนอัดฟรีตั้งหลายที
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็ผูกใจเจ็บกับเย่เทียนไปแล้ว รู้จักแล้วยังไง?​ เรื่องนี้เขาไม่ยอมให้จบง่ายๆแน่!
เดิมเย่เทียนอยากไปให้เรื่องมันจบๆ
แต่พลันปิ๊งไอเดียในหัว จึงชะงักฝีเท้า หันไปพูดกับเจี่ยซือหวี่ “จะว่าไป ก่อนหน้านี้ที่ภัตตาคารฮวนเล่อกู่
ทำไมเธอต้องช่วยฉัน?”
ตอนนี้เจี่ยซือหวี่แค่อยากจะไล่ยมราชอย่างเย่เทียนไปให้พ้นๆ จึงตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “เกี่ยวอะไรกับนาย!”
ความจริง ที่เย่เทียนหยอกเธอก็เพราะอยากเอาคืนที่เธอตบไล่เขา ใครใช้ให้เจี่ยซือหวี่ตบเข้าที่แผลของเขาล่ะ?
“หืม?!”
เย่เทียนผงะ ก่อนจะได้สติ และพูดด้วยท่าทีจริงจัง
“ทำไมถึงไม่เกี่ยวกับฉัน ต่อให้ฉันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์​ เธอก็เป็นเพื่อนสนิทของอนาคตเมียฉันนะ
ก็ต้องเป็นเพื่อนสนิทของฉันด้วย!”
“เพื่อนสนิทของอนาคตเมีย?”
เฮ่อจงเทียนที่เริ่มฟื้นตัวขึ้นมาบ้างแล้วผงะ
ราวกับได้ยินเรื่องที่ตลกที่สุดในโลก เขาหัวเราะอยู่นานกว่าจะหยุด และถากถางเย่เทียน
“นายบอกว่านายคือคู่หมั้นของเสี่ยวเจียเหรอ? นายมียางอายบ้างไหม?”
“นายอาจจะไม่รู้
เสี่ยวเจียตามจีบฉันมาตลอด ที่เธอออกจากวงการบันเทิงกะทันหันช่วงก่อนก็เพราะฉันขอ ฉันซึ้งใจในความตั้งใจจริงของเธอ
จึงตกลงรับรักเธอ”
เย่เทียนหัวเราะ และกุเรื่อง “แต่พอเธอไม่ทำงานเงินก็ไม่พอใช้ ฉันเลยให้เธอหวนคืนวงการ”
เย่เทียนแทบจะมองความคิดของเฮ่อจงเทียนออกในปราดเดียว เขายอมรับว่าเขาชอบแสดงตนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่ยังไงเซ่เจียก็เคยเป็นสามีภรรยาชั่วข้ามคืนกับเขา เขาจะปล่อยให้เจ้าหมอนี่เข้าใกล้เซ่เจียได้ยังไง?
เขาจงใจพูดเช่นนี้ ก็เพื่อทำลายความคิดที่ไม่มีวันเป็นจริงของเฮ่อจงเทียน
“อย่างนาย? นายคิดว่านายเป็นใครกัน เสี่ยวเจียจะไปชอบนายได้ยังไง!”
เฮ่อจงเทียนชะงัก ก่อนจะได้สติในบัดดล จะไปเชื่อที่เย่เทียนพูดได้ยังไง
เย่เทียนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “สมัยนี้ ทำไมพูดความจริงแล้วชอบไม่มีใครเชื่อล่ะ?”
เฮ่อจงเทียนเบ้ปาก ถากถาง
สภาพอย่างนายเสี่ยวเจียน่ะเหรอจะชอบ? ถ้าเป็นอย่างนั้นชื่อเฮ่อจงเทียนของฉันยอมเขียนกลับหลังเลย!”
“นายนี่หน้าด้านจริงๆ ไม่ฉี่ชะโงกดูเงาตัวเองหน่อยล่ะ
นัยน์ตาสีนิลของเย่เทียนฉายแวงเย้ยหยันอยู่วูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง “นายไม่เชื่อใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นเรามาพนันกันไหม?”
“ได้!”
เฮ่อจงเทียนตกลงโดยไม่ลังเล ท่าทางไม่มีอะไรต้องกลัว “พนันยังไง”
เย่เทียนหัวเราะ “เอาอย่างนี้ ถ้าเสี่ยวเจียยอมรับว่าฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ นายต้องยอมรับคำขอของฉันแบบไร้เงื่อนไข”
“ได้!”
เฮ่อจงเทียนพยักหน้า “แต่ถ้านายแพ้ ฉันจะให้นายคุกเข่าแล้วเรียกฉันว่าพ่อ!”
เขาสติแตกเพราะความโกรธไปแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นไม่มีวันที่จะตกลงรับคำพนันของเย่เทียนหรอก
ยังไงซะถ้าเย่เทียนไม่มั่นใจ จะพนันกับเขาได้ยังไง?
แม้เจี่ยซือหวี่จะไม่อยากยอมรับ แต่เซ่เจียกับเย่เทียนมีความสัมพันธ์ที่ธรรมดาจริงๆ
ถึงเวลานั้นเกรงว่าจะอยู่ข้างเย่เทียน
เธอมีใจอยากห้าม แต่ลงท้ายก็สายเกินไป!
“ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ!”
เย่เทียนหัวเราะ เมื่อคืนคุยกับเซ่เจียจนหลับไปเลย เขายังอยากไปถามเซ่เจียอีกว่ามีวิธีจัดการตัวอันตรายอย่างเลือดปีศาจไหม
“คุณหนูเจี่ย ไปกันเถอะ พาพวกเราไปหาเสี่ยวเจีย ผมจะฉีกหน้าไอ้ระยำนี่ต่อหน้าต่อตาไปเลย!”
เฮ่อจงเทียนเร่งเร้าเจี่ยซือหวี่ นึกไปถึงว่าเซ่เจียจะโมโหขนาดไหนเมื่อรู้เรื่องนี้ เขาก็หัวเราะเย็นๆในใจ
ถึงตอนนั้นเซ่เจียต้องสั่งให้คนในตรงนั้นจับตัวเย่เทียนไว้
เขาจะได้จัดการเย่เทียนตามน้ำไปด้วย นอกจากจะแก้แค้นเย่เทียนได้แล้ว ยังเบ่งบารมีต่อหน้าเซ่เจียได้ด้วย
ทำไมจะไม่ทำล่ะ?
เย่เทียนย่อมไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว “ได้! เราไปให้เสี่ยวเจียพิสูจน์กันเถอะ!”
เจี่ยซือหวี่มั่นใจว่าเฮ่อจงเทียนแพ้แน่ คิดอยากปฏิเสธ แต่เห็นสายตาที่เย่เทียนมองมาแล้วจึงพยักหน้าไปโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเข้ามานั่งในรถแล้ว เธอถึงได้สติ
และรำพึงไปว่าทำไมตัวเองต้องเชื่อฟังเย่เทียนด้วย จึงเอ่ยขึ้นอย่างโมโห
“ทำไมนายถึงยังอยู่ที่เมืองจินอีกล่ะ? นายจะกลับเจียงหนันไม่ใช่เหรอ?”
เย่เทียนเบ้ปาก “ทำไมฉันจะอยู่เมืองจินไม่ได้ เธอเป็นคนสร้างที่นี่รึไง? ฉันอยากจะอยู่นานแค่ไหนก็เป็นเรื่องของฉัน!”
เจี่ยซือหวี่โกรธจนพูดอะไรไม่ออกในบัดดล จึงหันไปอีกทางอย่างโมโห ไม่คุยกับเย่เทียน จะได้ไม่โมโหไปมากกว่านี้
เย่เทียนยักไหล่ ไม่คิดจะหยอกเธออีก เขาหรี่ตาลงขณะมองไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ขณะเดียวกัน ฮาชิโมโตะ มินาพาการ์ดสองคนมาอยู่ใต้โรงแรมที่เหลยเหลาหู่พักอยู่…..