ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 762 นี่คือธุรกิจ

บทที่ 762 นี่คือธุรกิจ
“ถ้าหากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันก็ไม่ควรทำงานร่วมกันกับเย่เทียน”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะส่ายหน้าอย่างจนใจ “ฉันจะโทรศัพท์ไปถามเขาเดี๋ยวนี้ ดูว่าเขาหมายความว่ายังไงกันแน่！”
แต่เธอเพิ่งจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นก่อนแล้ว จ้องเขม็งเข้าไป ทันใดนั้นเป็นเย่เทียนที่โทรเข้ามา
เมื่อรับสายแล้ว เสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของเย่เทียนนั่นก็แผ่ซ่านเข้ามาทันที
“คุณฮาชิโมโตะ ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ผมส่งให้คุณ
ไม่ทราบว่าคุณพึงพอใจไหม？”
“ของขวัญชิ้นใหญ่？！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะตกตะลึง
คุณอยู่ดีๆทำไมถึงให้เหลยเหลาหู่ไปจับตัวลูกชายของกู่เจิ้นเจียง？”
พูดอย่างไม่สบอารมณ์ทันทีว่า : “นี่ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นใหญ่อะไรกันล่ะ
“คุณฮาชิโมโตะ เรื่องนี้จะมาโทษผมก็ไม่ได้นะ！”
เย่เทียนพูดกล่าวเสียงดังว่าตัวเองถูกปรักปรำ “ผมขับรถอยู่บนถนนของผมอยู่ดีๆ ไอ้ปัญญาอ่อนนั่นดันรนหาที่ตายมาหาเรื่องผม คุณว่าจะให้ผมยอมให้เขามาสั่งสอนคงไม่ได้หรอกนะ？ก็เลยให้เหลยเหลาหู่จับตัวเขาไว้”
ฟังอยู่ครู่หนึ่ง เย่เทียนพูดพร้อมหัวเราะแหะๆว่า
“เมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ในเวลานี้ เชื่อว่าคนของกู่เจิ้นเจียงอยู่ระหว่างทางกันหมดแล้ว”
:
คิ้วทีเรียงสวยของฮาชิโมโตะ มินาโตะขมวดแน่นมาก
ภายในของแก๊งหวงจี๋ในตอนนี้ คนที่สนับสนุนกู่เจิ้นเจียงมีมากกว่าสนับสนุนอูชิงเจ๋อ
ตอนนี้เกิดความขัดแย้งกับกู่เจิ้นเจียง ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดแน่นอน
เธอดันไม่สามารถพูดกับเย่เทียนได้เยอะ อย่างแรกเธอก็พอเข้าใจความหมายของเย่เทียนอยู่บ้าง อย่างที่สองเธอยังจำเป็นต้องยืมใช้พละกำลังของเย่เทียนเพื่อช่วยให้อูชิงเจ๋อได้นั่งอยู่ในตำแหน่งของผู้นำแก๊งหวงจี๋
คิดมาถึงตรงนี้ ฮาชิโมโตะ
มินาโตะทำได้เพียงระงับความไม่พึงพอใจไว้ในใจ พูดอย่างจนใจว่า ： “ว่ามาสิ！ของขวัญชิ้นใหญ่ที่คุณพูดกับฉันเมื่อกี้นี้
น่าจะมีแผนการอะไรสินะ？”
“พูดกับคนฉลาดก็สะดวกสบาย”
เย่เทียนหัวเราะแหะๆ “คุณไม่รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีเหรอ？ผมได้ข่าวคราวมาแล้ว
ครั้งนี้คนที่กู่เจิ้นเจียงส่งมาในครั้งนี้คือชุยเต๋อไฉลูกน้องที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดของเขา ถ้าหากคุณเก็บเขาไว้ระหว่างทาง
เชื่อว่ามันจะเป็นการโจมตีต่อกู่เจิ้นเจียงอย่างมาก ”
เมื่อพูดคำพูดนี้ออกมา แสงนัยน์ตาของฮาชิโมโตะ
มินาโตะระยิบระยับแวบหนึ่ง สำหรับชุยเต๋อไฉแล้วเธอรู้ว่า เป็นหนึ่งในคนสนิทที่จงรักภักดีต่อกู่เจิ้นเจียงอย่างมาก เป็นผู้ช่วยที่มากความสามารถของกู่เจิ้นเจียง
ถ้าหากสามารถจัดการเขาได้ งั้นก็เป็นเรื่องที่ทำให้คนดีใจอย่างไม่ต้องสงสัย
“ประเทศจีนของเรามีคำพูดเก่าแก่อยู่ประโยคหนึ่งเรียกว่าทฤษฎีกบต้ม ไม่รู้ว่าคุณฮาชิโมโตะเคยได้ยินมาหรือเปล่า？”
เย่เทียนพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า ：
“ในเมื่อพละกำลังไม่ยิ่งใหญ่เท่าคนเขา งั้นก็ลองแทะเล็มอีกฝ่ายทีละนิดทีละหน่อยดูก็ได้ ตอนนี้ชุยเต๋อไฉ
ก็ออกมาแล้ว เป็นก้าวแรกที่ดีเลยไม่ใช่เหรอ？”
ลังเลตัดสินใจไม่ได้ครู่หนึ่ง ฮาชิโมโตะ มินาโตะยอมรัยว่าคำพูดนี้ของเย่เทียนมีเหตุผล ถ้าหากพลาดโอกาสนี้ไป
ไม่รู้ว่าจะเจออีกเมื่อไหร่ พยักหน้าทันที พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า
： “โอเค ฉันจะให้คนไปจัดการเขา！”
“พาคนมาเยอะๆหน่อย ชุยเต๋อไฉคนนี้พาคนมาไม่น้อยนะ！”
เย่เทียนพูดเตือนอย่างยิ้มกริ่ม และก็วางสายอย่างไม่ลังเลทันที
ได้ฟังเสียงที่รีบร้อนผ่านซ่านมาจากปลายสายโทรศัพท์ ฮาชิโมโตะ
มินาโตะค่อนข้างตกตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าเย่เทียนจะคิดแผนการนี้ แต่เรื่องมาถึงตอนนี้ ก็ไม่ได้มีเวลาให้เธอคิดมากมาย
ชั่งน้ำหนักในใจ ตัดสินใจออกมา เมื่อจะทำแล้ว ต้องทำให้ถึงที่สุด จัดการชุยเต๋อไฉก่อนแล้วค่อยว่ากัน
แม้ว่าจะไม่สามารถฆ่าทิ้งได้ งั้นก็ต้องควบคุมไว้ก่อนชั่วคราว！
ในใจคิดถึงเรื่องนี้ตลอด
“คุณรีบไปรวบรวมกำลังคนหน่อย จัดการชุยเต๋อไฉลูกน้องที่มากความสามารถของกู่เจิ้นเจียงก่อน！”
ฮาชิโมโตะ มินาโตะหันหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว พูดสั่งอูชิงเจ๋อที่อยู่ตรงข้ามว่า ：
อูชิงเจ๋อเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดที่สนับสนุนขึ้นมาโดยฮาชิโมโตะ มินาโตะ สำหรับเรื่องนี้จะกล้ามีความคิดเห็นได้ที่ไหนกันล่ะ รีบพยักหน้าและวิ่งไปโทรศัพท์เรียกรวมคนที่ข้างๆเลย
ฮาชิโมโตะ
“เย่เทียนน่ะเย่เทียน คุณวางแผนอะไรไว้กันแน่？ ”
มินาโตะกลับว่าอยู่ที่เดิม นัยน์ตาที่สว่างไสวสาดส่องประกายระยิบระยับออกมาเป็นช่วงๆ
แต่คิดไปคิดมาแล้ว เธอคิดหาเหตุผลที่เป็นเช่นนี้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ เกรงว่าเธอฝันก็คงคิดไม่ได้ว่า จู่ๆเย่เทียนเตรียมทำงานร่วมกันกับกู้หยุนแล้ว
ไม่ว่าจะพูดยังไง อูชิงเจ๋อกลับมารายงานอย่างรวดเร็วและรวบรวมกำลังคนเรียบร้อยแล้ว
มินาโตะทำได้เพียงโยนความคิดไว้ในใจก่อนชั่วคราว พาลูกน้องมากความสามารถสองคนที่ปกป้องเธออย่างใกล้ชิด รีบไปยังข้อมูลที่เย่เทียนส่งมาให้เลย
ฮาชิโมโตะ
และตอนที่พวกของฮาชิโมโตะ มินาโตะออกเดินทัพ เหลยเหลาหู่และพวกผูกกู่หงเลี่ยงไว้แน่นแล้ว พาไปที่ในโกดังร้างที่คุ้นเคยแห่งหนึ่ง
จัดกำลังคนดูแลรอบโกงดังไว้เรียบร้อยอย่างเหมาะสม เหลยเหลาหู่เองกลับว่านั่งอยู่ตรงหน้าของกู่หงเลี่ยงอย่างนิ่งๆ มีสีหน้าท่าทางที่เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มบนใบหน้า
กู่หงเลี่ยงในเวลานี้เรียกได้ว่าอนาถสุดขีดแล้ว
จะมีท่าทางที่เย่อหยิ่งเหมือนเมื่อก่อนได้ที่ไหนกัน เขามองไปยังเย่เทียนด้วยสีหน้าที่อึมครึม พูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า
： “ฉันให้พวกคุณเพิ่มอีกสองล้านแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำกับฉันขนาดนี้หรอกนะ？”
“ขืนพูดร่ำไรอีกประโยคเดียวเชื่อไหมว่าฉันจะเอาถุงเท้าเหม็นๆยัดใส่ปากแก？”
ไม่รอให้เหลยเหลาหู่พูด ลูกน้องข้างกายคนหนึ่งของเขากลับว่าเอ็ดออกมาก่อน
“คุณชายกู่ แม้ว่าแกจะให้ความร่วมมือกับเรามากก็จริง แต่ว่าสุภาษิตพูดไว้ได้ดีมาก
ไม่มัดแกไว้ เกิดแกหนีไปจะทำยังไง ？”
การระวังผู้อื่นนั้นมิควรขาด
เหลยเหลาหู่โบกไม้โบกมือ ส่ายหน้าพร้อมพูดว่า
： “คุณชายกู้ ฉันแนะนำว่าแกอดทนหน่อยดีกว่านะ！ถ้าหากยั่วยุทำให้เพื่อนๆของฉันไม่มีความสุข……เหอะๆ
งั้นแกคงต้องเป็นกังวลแล้วว่าจุดจบจะเหมือนปืนใหญ่หรือเปล่า”
เมื่อพูดคำนี้ออกมา สีหน้าของกู่หงเลี่ยงก็เปลี่ยนแปลงมากทันที “พวกคุณคือคนของฮาชิโมโตะ มินาโตะ？！”
“ผิด！ฮาชิโมโตะ มินาโตะผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถสั่งให้ฉันออกมาปฏิบัติงานได้！และแกก็ไม่ต้องไปเดาสถานะของฉันให้เปลืองสมอง ถึงยังไงแกก็ไม่มีทางเดาได้”
เหลยเหลาหู่ส่ายหน้าแล้ว
รอฉันได้เงินมาแล้ว รับรองว่าแกออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยหายห่วงแน่！”
“ตอนนี้ แกก็ให้ความร่วมมือกับพวกเราอย่างเชื่อฟัง
ไม่รอให้กู่หงเลี่ยงตอบกลับ เหลยเหลาหู่ก็ยื่นมือออกไปถูๆอีก
“แต่ว่า ถ้าหากขาดไปแม้แต่สตางค์เดียว แกก็ไม่มีทางที่จะออกไปจากที่นี่โดยไม่สูญเสียแล้ว”
พูดพร้อมยิ้มอย่างชั่วร้ายว่า :
กู่หงเลี่ยงบังคับให้ตัวเองสงบนิ่ง
ยังคิดว่าเหลยเหลาหู่และพวกเพียงแค่เรียกร้องเงิน นี่ก็ทำให้เขาสบายใจไม่น้อยเลย เขาไม่เชื่อว่าเหลยเหลาหู่และพวกจะกล้าทำอะไรเขาได้จริงๆ ถึงอย่างไรพ่อของเขาก็เป็นหนึ่งในสองของรองหัวหน้าใหญ่แห่งแก๊งหวงจี๋
ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับเขาขึ้นมา เหลยเหลาหู่และพวกจะต้องตายตามกันไป！
“ในเมื่อพวกคุณก็เรียกร้องแค่เงิน งั้นฮาชิโมโตะ มินาโตะผู้หญิงคนนั้นก็ให้เงินพวกคุณไม่น้อยเลยสินะ？”
คิดเรื่องนี้อย่างชัดเจนแล้ว
กู่หงเลี่ยงแอบถอนหายใจ พูดหยั่งเชิงว่า ： “ไม่ว่าเธอจะให้เงินพวกคุณเท่าไหร่ ฉันสามารถให้เงินพวกคุณเพิ่มได้เท่าหนึ่ง ต่อไปพวกคุณก็อยู่ทำงานให้ฉัน
ฉันรับรองว่าพวกคุณจะได้อยู่ดีกินดีแน่นอน！”
“คุณชายกู่
ดูคุณพูดเข้าสิ พวกเราลักพาตัวคุณมา
ถ้าอยู่ทำงานข้างกายคุณ งั้นไม่ถูกคุณเล่นงานตายเหรอ？”
เหลยเหลาหู่หรี่ตาลงเล็กน้อย เบะปากพร้อมพูดว่า ：
“บอกแกอย่างไม่กลัวเลยนะ พี่ใหญ่ของเราติดหนี้บุญคุณฮาชิโมโตะ มินาโตะ แต่ว่าพวกเราก็ช่วยผู้หญิงคนนั้นหนึ่งครั้งแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง
ก็ถือว่าตอบแทนหนี้บุญคุณหมดแล้ว รอเงินมาถึงมือ พวกเราก็ออกจากเมืองจิน！”
แววตาของกู่หงเลี่ยงส่องประกายระยิบระยับแวบหนึ่งทันที นี่เป็นข่าวคราวที่มีประโยชน์อย่างไม่ต้องสงสัย
พูดซักถามว่า ：
“ฟังจากความหมายในคำพูดนี้ของคุณแล้ว พวกคุณแค่มาหาเงินด้วยวิธีการสกปรกๆที่นี่？”
“หาเงินด้วยวิธีการสกปรกๆ？คำพูดนี้พูดออกมาไม่ค่อยน่าฟังเกินไปไหม！”
เหลยเหลาหู่เหยียดนิ้วออกไปพร้อมส่ายๆหน้าแล้ว “นี่ก็คือธุรกิจ！ธุรกิจแกเข้าใจไหม？”
กู่หงเลี่ยงดูถูกในใจ ว่ากันถึงแก่นแท้แล้วเป็นพฤติกรรมที่เสี่ยงอันตรายไม่ใช่เหรอ จะเรียกอะไรได้ธุรกิจเน่าๆเหรอ?