ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 750 กล้าอวดดีอีกไหม

บทที่ 750 กล้าอวดดีอีกไหม

“พ่อ ท่านกำลังพูดอะไรเนี่ย? ผมไม่เคยคิดจะเป็นเจ้าบ้านเลย!”
เย่หย่งหงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเย่เหว่ยกวงและกลุ่มผู้อาวุโสของตระกูลเย่รวมตัวกันเพื่อบังคับให้คุณย่าเย่ สละตำแหน่งเจ้าบ้าน ตอนนี้เมื่อเขารู้ความจริงแล้ว เขาก็ส่ายหัวและปฏิเสธทันที
“หย่งหง แกกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเย่เหว่ยกวงเปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาพูดอย่างร้อนใจว่า “คุณย่าของคุณตอบตกลงแล้ว ตอนนี้ขอเพียงแกพยักหน้า แกก็จะกลายเป็นผู้นำตระกูลเย่ของเราทันที นี่ไม่ใช่ความหวังของแกมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?”
“พ่อ นี่น่าจะเป็นความปรารถนาของท่านมั้ง?”
เย่หย่งหงขมวดคิ้วและพูดอย่างหนักแน่น“ผมได้บอกท่านตั้งนานแล้วว่า ความปรารถนาของผมคือการเข้าสู่โลกบูโด! คือการเข้าสำนักซิงเฉิน! มันคือการมุ่งมั่นสู่บูโดสูงสุดที่แท้จริง!”
หลังจากพูดอย่างนั้นเสร็จ เย่หย่งหงก็หันไปมองคุณย่าเย่อีกครั้งและพูดอย่างหมดหนทาง“คุณย่า พ่อของผมน่าจะยังไม่ตื่น ดังนั้นท่านอย่าเอามาใส่ใจเลยนะ เดี๋ยวท่านจะเสียสุขภาพจิต”
คุณย่าเย่มองไปที่เย่หย่งหงด้วยท่าทางที่ซับซ้อนและส่ายหัวเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่แค่ความคิดเห็นของพ่อของแกเท่านั้น แต่มันคือความเห็นของทุกคนด้วย”
“ใช่!หย่งหง ไม่ว่าจะเป็นลุงคนที่สองของแก หรือลุงคนที่สี่ของแก หรือแม้แต่ผู้อาวุโสก็ยินยอมให้แกเป็นผู้นำตระกูลเย่ แกอย่าพูดอะไรโง่ๆเลยนะ รีบตอบตกลงเถอะ!”
เย่เหว่ยกวงเต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่เคยคิดฝันว่าลูกชายที่ภาคภูมิใจของเขาจะไม่สนใจตำแหน่งผู้นำตระกู
น่าเสียดายที่เป้าหมายของเย่หย่งหงไม่ได้อยู่ที่นี่เลย เขาส่ายหัวหนักๆแล้วพูดว่า “พ่อครับ ผมได้อธิบายให้ชัดเจนพอแล้ว ผมไม่อยากเป็นผู้นำตระกูล อย่าบังคับผม!”
“หย่งหง ลองพูดใหม่อีกครั้งดูซิ!”
เมื่อเห็นว่าท่าทีของเย่หย่งหงหนักแน่นแน่วแน่ เย่เหว่ยกวงก็โกรธมากและพูดอย่างโกรธเคือง “บอกเลยนะ แกไม่อยากเป็นก็ต้องเป็น! มิฉะนั้น ต่อไปอย่าได้คิดใช้ทรัพยากรของตระกูลเย่อีก!”
เมื่อเห็นสองพ่อลูกแสดงอยู่ที่นี่ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างลับๆ
ที่พวกเขายินดีสนับสนุนเย่หย่งหง ประการแรก
เย่หย่งหงเป็นลูกหลานที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลเย่ในตอนนี้ ประการที่สอง
ก็มีความบีบบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ถนัดอยู่บ้าง ยังไงพวกเขาก็ไม่สามารถทนดูตระกูลเย่ตกอยู่ในมือของเย่เทียนใช่ไหม?
ตอนนี้ เย่หย่งหงไม่ยอมเป็นผู้นำตระกูลเย่ พวกเขาทั้งหมดก็เริ่มไม่พอใจ
เย่หย่งหงขมวดคิ้ว สีหน้าที่ลำบากใจนั้นราวกับว่าคนอื่นพยายามจะลงโทษเขา
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ส่ายหัว
“พ่อ แม้ว่าผมจะไม่สามารถใช้ทรัพยากรของตระกูลเย่ได้อีกในอนาคต ผมก็จะไม่ยอมเป็น!
ท่านไปเป็นเองเลย!”
“แก ไอ้ลูกอกตัญญู นี่แกจะขัดใจพ่อและมองดูพ่อโมโหจนกระอัดเลือดตายเหรอ?”
เย่เหว่ยกวงโกรธมากจนหน้าแดง
แกก็จะกลายเป็นผู้นำตระกูลเย่ของเรา ต่อจากนี้ก็อยู่สูงเหนือทุกคน ทำไมแกไม่ยอมฟังพ่อล่ะ?”
หัวใจของเขาแทบวายในจุดนั้น และด่าว่า “ขอเพียงแกพยักหน้า
ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก
เขาก็ใฝ่ฝันที่จะเป็นผู้นำของตระกูลเย่ แต่คุณปู่เย่ไม่ยอมที่จะสละตำแหน่ง เพราะความเกรงกลัวต่อคุณปู่เย่ตั้งแต่เด็ก
เขาก็ไม่กล้าพูดอะไร
ในที่สุดหลังจากรอให้คุณปู่เย่ตาย เขาคิดว่าลูกชายคนโตอย่างเขามีโอกาสแล้ว
แต่คิดไม่ถึงว่าคุณย่าเย่จะรุ่งโรจน์ขึ้นอย่างกะทันหัน
ควบคุมความลับสูงสุดของตระกูลเย่ไว้ และทำลายความฝันของเขาไปอย่างเด็ดขาด
ผ่านไปหลายปี เขาก็อายุเข้าเลข 5 แล้ว
และเขาก็หวังให้ลูกชายทำตามความปรารถนาอันแสนยาวนานในสักวันหนึ่ง ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าเขา แต่เย่หย่งหงไม่เอา เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจริงๆ
ยังมีความทะเยอทะยานของตอนหนุ่มที่ไหนอีกล่ะ
“พี่ใหญ่ ในเมื่อหย่งหงบอกว่าเขาไม่อยากเป็น คุณจะบังคับเขาแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”
ในช่วงเวลาคับขัน เย่เหว่ยจู่ยืนออกมาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมเชื่อว่าลูกชายของผมไม่น่าจะปฏิเสธ ทำไมไม่ให้ลูกชายของผมมาเป็นผู้นำตระกูลล่ะ?”
“มีสิทธิ์อะไร?”
เย่เหว่ยจงก็อดไม่ได้ที่จะก้าวออกมาและโต้กลับ
ลูกชายของผมอายุมากสุด และมันควรจะเป็นตาของลูกชายผมต่างหาก?”
“ตามอายุ นอกจากหย่งหง
“น้องรอง น้องสี่ พวกคุณหมายความว่าอย่างไร!”
เย่เหว่ยกวงที่โกรธจัดเป็นเหมือนเสือที่โดนเหยียบหางและด่าว่า”อย่าลืมว่าผมมีลูกชายสองคน ในเมื่อย่งหงไม่ต้องการเป็นผู้นำตระกูล ก็ให้ย่งเล่อมาเป็นแทน ผมรับรองว่าย่งเล่อจะไม่ปฏิเสธแน่นอน!”
เมื่อเห็นว่าพี่น้องทั้งสามของตระกูลเย่กำลังโต้เถียงกันต่อหน้าทุกคน แม้ว่าเหล่าผู้อาวุโสจะไม่พูดอะไร พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน และทุกคนก็เห็นแววตาที่ไร้หนทางของกันและกัน
พวกเขาตัดขาดความคิดที่จะให้เย่หย่งหงเป็นผู้นำตระกูลเย่ไปแล้ว เพราะว่า
เขาได้แสดงความเห็นว่าไม่อยากเป็นแล้ว หากผลักเขาไปครองตำแหน่งดื้อๆ
ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ถ้าทำให้ตระกูลเย่วุ่นวายจะทำยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าใครจะมาเป็นผู้นำตระกูล ก็ต้องให้คุณย่าเย่มอบอำนาจก่อนใช่ไหม? มาเถียงกันนี่จะมีประโยชน์อะไร?
ในขณะนี้ ชายสองคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วที่ทางเข้าบ้านสไตล์ปักกิ่ง
“แหมๆ ผมไม่ได้กลับมาสิบกว่าปี
ทันทีที่กลับมาก็มีเรื่องสนุกให้ดู มันช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนในตอนนี้ก็เพ่งมอง และสีหน้าของพวกเขาก็ซับซ้อนและแปลกไปในทันใด
ไม่ใช่ใครอื่น ใครจะกล้าบุกเข้ามาในเวลานี้นอกจากเย่เทียนและซ่านหงเลี่ยง? !
“เย่เทียน คุณกลับมาแล้วหรือ?”
เมื่อเห็นร่างของผู้ที่มา เฉินหวั่นชิงซึ่งยืนอยู่ข้างๆคุณย่าเย่ที่นิ่งเงียบมาตลอด ทันใดนั้นใบหน้าที่สวยงามของเธอก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น เธอไม่สนใจคนอื่น และรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตาที่สวยงามของหญิงสาวมองเย่เทียนจากหัวจรดเท้า และหลังจากยืนยันว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ หินที่ทับอยู่ในใจของเธอก็ตกลงไปในที่สุด
“ภรรยา คุณไม่ได้โดนใครรังแกใช่ไหม?”
เมื่อเห็นสีหน้าที่ห่วงใยบนใบหน้าของเฉินหวั่นชิง หัวใจของเย่เทียนก็อุ่นขึ้น และเขาก็เอื้อมมือไปลูบผมสีดำของหญิงสาว
“ไม่มี”
เฉินหวั่นชิงส่ายหัวและมองซ่านหงเลี่ยงอย่างสงสัย เธอที่ฉลาดจะไม่รู้ได้ไงว่า เย่เทียนสามารถออกจากสถานีตำรวจได้ ต้องได้รับความช่วยเหลือจากซ่านหงเลี่ยง
น่าเสียดายที่ เย่เทียนไม่มีวี่แววที่จะแนะนำซ่านหงเลี่ยงเลย เมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่ได้โดนรังแกอะไร ดวงตาสีเข้มคู่นั้นก็เหลือบมองไปยังตระกูลเย่ที่อยู่ที่นั่นทันที
แม้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันมากว่าสิบปี แต่เขาก็สามารถจดจำผู้คนส่วนใหญ่ที่อยู่ตรงนี้ได้ โดยเฉพาะพี่น้องสามคน เย่เหว่ยกวงพวกเขา
เพราะว่า ตอนที่เขาถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ในตอนนั้น นอกจากคุณปู่เย่ พวกเขาทั้งสามคนอาละวาดดุเดือดที่สุด ซึ่งทิ้งความประทับใจลึกๆให้กับเขาเมื่อตอนที่เขายังเด็ก!
“เย่เทียน ใครให้คุณมาที่นี่? คุณถูกขับไล่ออกจากตระกูลเย่แล้ว และคุณก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะก้าวเข้ามาที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว!”
สายตาที่ไร้ความปรานีและเย็นชาของเย่เทียนจ้องมองมาที่เขา ในใจของเย่เหว่ยกวงก็เต้นแรงทันที และเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูแล้ว มีผู้คนมากมายอยู่ที่นี่ และเย่เทียนเป็นเพียงรุ่นหลาน เชื่อว่าเขาไม่กล้าทำอะไรเกินเลยหรอก?
“เย่เหว่ยกวง ลุงที่ดีของผม!”
เย่เทียนดึงสติกลับมา จ้องตรงไปที่เย่เหว่ยกวง และพูดอย่างเย็นชา “หากคุณเก่งจริง ก็ลองอาละวาดดูอีกครั้งซิ เชื่อหรือไม่ ผมจะทำให้คุณไม่สามารถพูดได้อีกตลอดชีวิตที่เหลือของคุณ! ”
ระหว่างพูด เย่เทียนกระทืบเท้าข้างหนึ่งบนพื้นอย่างแรง และพื้นคอนกรีตแข็งก็แตกร้าวในทันที ทิ้งรอยเท้าที่ลึกเข้าไปไว้ ภัยคุกคามนั้นชัดเจนในตัวเอง…