ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 738 การดำรงอยู่ที่น่ากลัว

บทที่ 738 การดำรงอยู่ที่น่ากลัว

“เย่เทียน กู้ยี่เจ๋อตายแล้ว!”
ได้ยินเสียงระเบิดจากเฉินหวั่นชิงเข้ามาในหูของเขา เย่เทียนที่ยังคงสลึมสลืออยู่เล็กน้อย ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ และขมวดคิ้ว “นี่มันเป็นไปไม่ได้! ตอนที่ผมจากไปเมื่อคืนนี้ ผมแค่ทำให้เขาหมดสติไป เขาจะตายได้อย่างไร?”
“ฉันจะรู้ได้ยังไง?”
เฉินหวั่นชิงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เหลือบมองเย่เทียนอย่างมีความหมาย และพูดอย่างจริงจัง“เย่เทียน ที่นี่ไม่มีคนนอก โปรดบอกฉันตามตรง คุณฆ่ากู้ยี่เจ๋อหรือไม่ ถ้าเป็นคุณ ฉันจะได้จัดการให้”
“ภรรยา ผมไม่ได้ฆ่าเขาจริงๆ คุณก็รู้ความสามารถของผมนิ ถ้าผมต้องการจะฆ่าเขาจริงๆ ผมจะปล่อยให้คนอื่นรู้ได้อย่างไร?”
เย่เทียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และหัวใจของเขาก็ถูกกระตุ้นความโกรธอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไอ้สารเลวคนไหนกล้ามาใส่ร้ายตัวเขา? ถ้าจับได้ เขาจะดึงสายไฟข้างทางตีให้ตายเลย และทำให้เขากลายเป็นคนดังในโลกโซเชียล!
“ไม่ใช่คุณก็ดีแล้ว”
หลังจากได้รับคำตอบแล้ว เฉินหวั่นชิงก็ถอนหายใจยาว และพูดอย่างช่วยไม่ได้“คนที่เก่งสุดจากสถานีตำรวจกำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นล่าง ฉันหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับพวกเขานะ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ฉันจะหาคนมาช่วยคุณเอง เข้าใจไหม?”
เมื่อมองดูท่าทางระมัดระวังของเฉินหวั่นชิง เย่เทียนก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “โอเค ผมจะฟังคุณ”
ปังๆ!
ในขณะนี้ มีคนมาเคาะประตูห้อง และเสียงชายที่ทุ้มต่ำก็ดังขึ้น “คุณเฉิน ไม่ทราบว่าคุณเย่ตื่นหรือยัง?”
สีหน้าของเฉินหวั่นชิงมืดลงเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปและคว้ามือที่หยาบของเย่เทียน พูดอย่างมั่นใจว่า”เย่เทียน เกรงว่าพวกเขาจะรอไม่ไหวแล้ว นี่ไม่ใช่เจียงหนัน จำไว้ว่าอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ฉันจะไปสืบเรื่องนี้ให้ได้!”
เย่เทียนไม่ได้มองโลกในแง่ดีอย่างที่เฉินหวั่นชิง เขาเพิ่งไปหากู้ยี่เจ๋อเมื่อคืนนี้ และในทันทีกู้ยี่เจ๋อก็ถูกสังหาร ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตั้งใจใส่ร้ายเขา
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนก็หรี่ลงเล็กน้อย
และเขาก็ส่ายหัวและพูดว่า “ภรรยา คุณก็บอกแล้วว่านี่ไม่ใช่ในเจียงหนัน
ดังนั้นอย่าเสียเวลาเลย ผมจะฟังคุณและไปกับคนข้างนอกก่อน เดี๋ยวคุณค่อยโทรหาคนที่ชื่อหยวนเข่อเหวย และบอกเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง เขาน่าจะมีวิธีนำผมออกมาได้!”
แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องส่วนตัว
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงขอให้หยวนเข่อเหวย เพื่อนร่วมทีมของเขาช่วย ซึ่งถือว่าได้รับประโยชน์จากของส่วนรวมที่เบียดบังเป็นของส่วนตัว
แต่ในเมืองจิน เขาไม่ต้องการที่จะขอความช่วยเหลือจากตระกูลเย่
แน่นอน
แต่เย่เทียนไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณเพิ่ม ดังนั้นในที่สุดเขาก็ขจัดความคิดนี้ออกไป
เชื่อว่าถ้าเขาขอความช่วยเหลือจากเซวหมานจื่อ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
ในระหว่างการสนทนา เย่เทียนก็ลงจากเตียงและรีบสวมเสื้อผ้าของเขา
“ได้ เดี๋ยวฉันจะโทรหาหยวนเข่อเหวย”
เฉินหวั่นชิงไม่ได้สงสัยเย่เทียน และพยักหน้าอย่างหนัก
“คุณเฉิน คุณอยู่ที่นั่นหรือเปล่า? คุณเฉิน?”
คนนอกห้องยังคงเคาะประตูและเร่งเร้า แต่ไม่กล้าที่จะบุกเข้ามา ดังนั้นจึงทำได้เพียงตะโกนอย่างช่วยไม่ได้
เย่เทียนที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วไม่ได้ไปเปิดประตูทันที แต่ส่งจูบอันแสนหวานให้กับเฉินหวั่นชิงเปิดประตูห้องและพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใส”คุณน่าจะเป็นคนที่เก่งที่สุดของสถานีตำรวจเมืองจินใช่ไหม?ผมจะกลับไปกับคุณ สองสามวันนี้ก็รบกวนคุณแล้ว”
“คุณชายเย่ คุณเกรงใจ เกรงใจเกินไปแล้ว…”
คนที่เก่งที่สุดของสถานีตำรวจที่รออยู่ที่ประตู ได้เช็ดเหงื่อเย็นๆที่ไม่มีบนหน้าผากของเขาโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้ตัวตนของเย่เทียนในฐานะลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเย่ ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองจิน
ก่อนที่ตระกูลเย่จะแสดงทัศนคติอย่างชัดเจน เขาไม่กล้าที่จะประมาทแม้แต่น้อย
“คนเก่ง ผมเพิ่งตื่น แต่ยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน คุณช่วยผมซื้อหมากฝรั่งระหว่างทางไปสถานีตำรวจได้ไหม?”
เย่เทียนรู้สึกขบขันในใจ และลองถามดู”แน่นอน ถ้าสามารถซื้ออาหารเช้าอะไรนั่นก็ยิ่งดี”
“ไม่มีปัญหา!”
เจียวซินข่ายตบหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็วและพูดว่า
เราแค่รบกวนคุณกลับไปช่วยในการตรวจสอบ สิทธิ์เหล่านี้คุณมีได้อยู่แล้ว”
“คุณชายเย่ ไม่ต้องกังวล
ตำรวจสองสามคนที่ติดตามเจียวซินข่ายต่างพากันมองหน้ากัน พวกเขาทั้งหมดส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่นที่ทำอะไรไม่ถูก แอบคิดว่านี่มันอะไรกัน!
พวกเขาต่างรู้ดีว่าตัวตนของผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมของเย่เทียนนั้นเป็นเรื่องจริง
เพราะว่า
ไม่ใช่แค่คนในวิลล่าเท่านั้นที่เห็นเย่เทียนปรากฏตัว แต่เย่เทียนยังได้ทุบตีพวกเขา จนทิ้งรอยนิ้วมือไว้มากมาย
จากสิ่งเหล่านี้ สันนิษฐานได้ว่าการตายของกู้ยี่เจ๋อนั้นเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน!
แต่เนื่องจากตัวตนที่ไม่ธรรมดาของเย่เทียน พวกเขาตื่นตระหนกเมื่อตรวจสอบสถานการณ์ และลังเลเป็นเวลานานก่อนที่จะมาจับกุมเย่เทียน
ถ้าเป็นคนอื่น เจียวซินข่ายจะสุภาพแบบนี้ได้อย่างไร เขาจะไม่มาด้วยตัวเองแน่นอน ปล่อยให้ลูกน้องมาจับกุมเขาก็พอ
นี่ก็เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้เช่นกัน ใครให้เย่เทียนไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมธรรมดาล่ะ แต่เป็นยักษ์ใหญ่ในเมืองจินและแม้แต่ทั้งประเทศ และยังเป็นคุณชายของตระกูลเย่!
แน่นอน เจียวซินข่ายคิดรอบคอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ เรื่องนี้ถูกระงับชั่วคราวโดยเขา และไม่มีข่าวปล่อยออกไปภายนอกเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เย่เทียนก็ให้ความร่วมมืออย่างดี เขาก็ได้ถอนหายใจ อย่างโล่งอก อย่างน้อย สถานการณ์ก็ไม่ได้น่าเกลียดเกินไป
เพราะว่า กู้ยี่เจ๋อที่เสียชีวิตก็ไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน แม้ว่าฐานของตระกูลกู้จะไม่ได้อยู่ในเมืองจิน แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอม มันอาจจะนำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างประเทศครั้งใหญ่ได้ บุคคลตัวเล็กๆอย่างเขาจะรับมือได้อย่างไร?
สำหรับเจียวซินข่าย นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างเทพเซียน คนธรรมดารับกรรม!
ด้วยความคิดมากมายในใจ เจียวซินข่ายทุกข์แต่พูดไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเดินตามข้างเย่เทียนอย่างเงียบ ๆ และพาเขากลับไปที่สถานีตำรวจเป็นการส่วนตัว
เฉินหวั่นชิงมองดูกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาในลิฟต์ หลังจากปิดประตูลิฟต์ เธอก็โทรหาหยวนเข่อเหวยทันทีตามคำสั่งของเย่เทียน
“คุณชายเย่ ไม่ต้องกังวล ผมสัญญาว่าจะไม่ให้คุณได้รับความคับข้องใจใดๆ จนกว่าเรื่องนี้จะถูกสืบหาความจริงให้ปรากฏ !”
ภายในลิฟต์ที่ปิดสนิท เหงื่อเย็นที่หน้าผากของเจียวซินข่ายก็ไม่ได้หยุดไหลตั้งแต่เห็นหน้าเย่เทียน
“ผู้กองเจียว ค้องรบกวนคุณแล้ว”
เย่เทียนยิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตาสีเข้มเหล่านั้นหรี่ลงโดยไม่ตั้งใจ
หลังจากพักฟื้นอยู่ครู่หนึ่ง สมองของเขาซึ่งปิดตัวลงเนื่องจากการหลับลึก ในที่สุดก็กลับสู่สภาวะปกติ และเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะคิดไตร่ตรองว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้
เราแค่รบกวนคุณกลับไปช่วยในการตรวจสอบ สิทธิ์เหล่านี้คุณมีได้อยู่แล้ว”
ตำรวจสองสามคนที่ติดตามเจียวซินข่ายต่างพากันมองหน้ากัน พวกเขาทั้งหมดส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่นที่ทำอะไรไม่ถูก แอบคิดว่านี่มันอะไรกัน!
เมื่อคืน ตอนที่เขาไปหากู้ยี่เจ๋อเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ได้ยืนยันอย่างไม่ต้องสงสัยแล้วว่า ความรู้สึกของเขาที่ถูกสะกดรอยตามนั้นถูกต้อง และมันเป็นกับดักของอีกฝ่ายหนึ่งที่วางไว้กับเขา!
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่เทียนก็หนักใจมากในทันที ตอนนี้เขาอยู่ที่ฝึกพลังชั้นเจ็ด และแม้กระทั่งหลังจากการรวบรวมเป็นเวลานานเช่นนี้ เหมือนขาดแค่โอกาสเดียวก็จะสามารถก้าวไปสู่ฝึกพลังชั้นแปด ซึ่งเพียงพอที่จะเอาชนะระดับดินได้อย่างง่ายดาย
แต่อีกฝ่ายสามารถติดตามและสอดแนมเขาได้อย่างเงียบๆ ดังนั้นสามารถจินตนาการได้ว่าอีกฝ่ายนั้นน่ากลัวขนาดไหน!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เทียนก็รู้สึกว่าหนังศีรษะของเขาชา ปล่อยให้ความน่ากลัวแบบนี้ดำรงอยู่ เกรงว่าวันข้างหน้าจะไม่สบายๆแบบนี้แล้ว…