ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 736 ผมล้อเล่นนะ

บทที่ 736 ผมล้อเล่นนะ

“ลูกพี่ลูกน้อง เข้าใจผิด! ทั้งหมดนี้เป็นความเข้าใจผิด…”
กู้ยี่เจ๋อคุกเข่าลงโดยไม่มีการเตือนใดๆ ทำให้เย่เทียนสะดุ้งตกใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะขี้ขลาดขนาดนี้ เขาเป็นคนขี้ขลาดจริงๆ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เทียนก็แสดงท่าทีประชดประชันอย่างแรง ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ประธานกู้ ในเมื่อผมมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว คุณคิดว่าผมจะจากไปเพียงเพราะคำว่าเข้าใจผิดหรือ?”
สีหน้าของกู้ยี่เจ๋อเริ่มน่าเกลียด และเขาแอบเสียใจที่เขาไม่ได้หาคนเพิ่มไปฆ่าเย่เทียนในตอนบ่ายไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ต้องมาทนถูกเหยียดหยามเช่นนี้หรอก?
ในทางกลับกัน เย่เทียนเริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ตอนนี้เขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องทางโลก น่าโมโหที่เขาแยกร่างไม่ได้ แต่ผู้ชายคนนี้ก็ยังมาสร้างปัญหาให้เขา สมควรตายจริงๆ!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เทียนก็ขยับเท้า และกระโดดไปข้างหน้ากู้ยี่เจ๋อราวกับสายฟ้า เขาเหยียดมือออกและตบอย่างดุเดือด
บูม!
กู้ยี่เจ๋อโดนตบจนมึนงงในทันที รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แสบร้อนของแก้ม และในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ต้องรู้ว่า ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นรองประธานของกู้ซื่อกรุ๊ป และเขาก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองจินด้วย เขาเคยโดนตบหน้าเมื่อไหร่ล่ะ?
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเย่เทียน แม้จะโกรธ แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร
นี่ก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ใครให้เขาเป็นคนมีอำนาจชี้ต้นตายชี้ปลายเป็น แต่ตนเองเป็นแค่เนื้อบนเขียงล่ะ? !
“ลูกพี่ลูกน้อง ผมรู้ว่าคุณโกรธมาก แต่ความรุนแรงไม่สามารถแก้ปัญหาใดๆได้ ตอนนี้คุณตบผม เชื่อว่าความโกรธของคุณลดลงมากแล้วใช่ไหม? ทำไมเราไม่มานั่งคุยกันดีๆหน่อยล่ะ?”
ใบหน้าของกู้ยี่เจ๋อเต็มไปด้วยความจริงใจ และเขาไม่ได้แสดงความโกรธใดๆเลย แต่ในใจขอ
เขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นแล้ว และแอบคิดในใจว่า เมื่อปลอดภัยแล้วจะต้องหาคนมาจัดการไอ้เย่เทียนไอ้สารเลวนี้ให้ตายๆไปเลย!
แม้ว่าเย่เทียนจะไม่รู้ว่ากู้ยี่เจ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบนิ่ง เขาก็แอบระวังตัว
ต้องยอมรับว่ากู้ยี่เจ๋อ ผู้ชายคนนี้เป็นคนฉลาดมาก
เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็คุกเข่าโดยตรง และเขาไม่ได้ถือคำพูดที่ว่า
ชายนั้นมีทองคำอยู่ใต้เข่าของเขา ไม่คุกเข่าให้ใครง่ายๆ
แม้ว่าเขาจะถูกตบในตอนนี้ และมีรอยฝ่ามือสีแดงปรากฏบนใบหน้าของเขา
และเขาก็สามารถเผชิญมันด้วยรอยยิ้มได้ การอดทนแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะมีได้
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกอะไร
“นั่งลงและคุยกันดีๆ?ประธานกู้ อย่าคิดว่าคนทั้งโลกจะมีคุณเท่านั้นนะที่ฉลาด คนอื่นเป็นคนโง่ โอเคไหม?”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนก็ฉายแววเย็นชาและเยาะเย้ย“ผมรู้
ถึงแม้ว่าตอนนี้คุณดูเหมือนจะให้ความร่วมมือดีแล้ว แต่ผมเชื่อว่า หลังจากที่ผมจากไป
คุณจะโทรหาบางคนและคุณกำลังวางแผนที่จะกำจัดผมอย่างไรใช่ไหม?”
สีหน้าของกู้ยี่เจ๋อเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาคาดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะรู้ความคิดของเขาได้ชัดเจน แต่ก่อนที่เขาจะพูด คำพูดของเย่เทียนก็ดังขึ้นในหูของเขา
“บอกตามตรง ผมไม่ถือสาการแก้แค้นของคุณ แต่ผมรับรองว่าคุณจะร้องไห้หนักกว่านี้แน่”
เย่เทียนหัวเราะอย่างดูถูก และทันใดนั้นก็พูดว่า”ช่างเถอะ สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องในอนาคต มาคุยเรื่องตอนนี้เถอะ!
คุณอยากคุยกับผมไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ผมจะให้คุณสมใจ ผมถามคำถามคุณ
คุณตอบผม ง่ายพอไหม?”
“ง่าย!”
กู้ยี่เจ๋อมองไปที่เย่เทียนด้วยท่าทางที่ขมขื่น คำสองคำนี้แทบจะหลุดออกจากซอกฟันของเขา
“ทำไม? ผมรู้สึกว่าคุณพอใจใช่ไหม? หรือที่ผมตบมันเบาเกินไป? อยากจะโดนตบอีกสักสองสามครั้งมั้ย?”
เย่เทียนยกคิ้วและยกมือขวาขึ้นอีกครั้ง ภัยคุกคามนั้นชัดเจนในตัวเอง
“ไม่ ไม่
ไม่!
ลูกพี่ลูกน้อง ผมพอใจ! ผมพอใจจริงๆ!”
กู้ยี่เจ๋อรู้สึกขุ่นเคืองและอยากจะร้องไห้ แต่เขาไม่กล้าที่จะแสดงออกแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะทำให้เย่เทียนไม่พอใจ และแลกการตบอย่างรุนแรงมา
“ใครเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณ?”
ดวงตาของเย่เทียนเบิกกว้าง และเขาดูไม่พอใจมาก
ยังกล้ามาเป็นญาติกับผม?”
“ไม่ลองตักน้ำใส่กะโหลก ชะโงกดูเงาตนเอง
มุมปากของกู้ยี่เจ๋อกระตุกเล็กน้อย และเขารู้สึกว่าเขาขี้ขลาดอย่างยิ่ง
แต่เขาทำได้เพียงต้องพยักหน้าอีกครั้ง และพูดอย่างประจบสอพลอ
“ใช่ครับๆ พี่ใหญ่ มันเป็นความผิดของผมทั้งหมด คุณอย่าไปใส่ใจ”
อย่างไรก็ตาม เย่เทียนไม่ปล่อยเขาไป
ผมดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ทันใดนั้นก็ตะโกนอย่างโกรธเคือง “ใครเป็นพี่ใหญ่ของคุณ?
กู้ยี่เจ๋อพูดไม่ออก เย่เทียนทำให้เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
ไอ้หมอนี่ต้องการทำอะไรกันแน่? เรียกว่าลูกพี่ลูกน้องไม่ถูก เรียกว่าพี่ใหญ่ก็ไม่ได้ จะเอายังไงของเขา?
“มันดึกแล้ว มาเริ่มเกมที่เราเพิ่งพูดกันเถอะ!”
เมื่อเห็นใบหน้าของกู้ยี่เจ๋อที่ดูขมขื่น เย่เทียนก็ขบขัน และเขาไม่ได้ก่อกวนเขาอีกต่อไป เขานั่งบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ถือไวน์แดงและพูดอย่างสง่างามว่า
ถ้า หากคุณกล้าปกปิดแม้แต่น้อย หรือจงใจหลอกผม ผมรับประกันว่าจุดจบของคุณจะเจ็บปวดมาก!”
“อย่างไรก็ตาม ผมต้องเตือนคุณก่อน
ซ่า!
ก่อนที่กู้ยี่เจ๋อจะดึงสติกลับมา
โต๊ะน้ำชาที่แข็งแรงแตกเป็นเสี่ยงๆ และเศษแก้วก็แตกกระจายไปทั่วพื้น
เย่เทียนก็ตบโต๊ะน้ำชาข้างๆ ด้วยการตบอย่างแรงโดยไม่มีการเตือน
กึบ!
ฉากนี้ทำให้รูม่านตาของกู้ยี่เจ๋อหดตัวลงอย่างรุนแรง และเหงื่อหยดจากหน้าผากของเขา และกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ในใจกลัวอย่างสุดขีด
ในเวลานี้ เขาจะไม่รู้ได้ไงว่าเย่เทียนเมตตาต่อเขา?หากเย่เทียนลงมืออย่างโหดเหี้ยม แม้แต่โต๊ะน้ำชาที่แข็งแรงก็สามารถพังทลายได้ แล้วเขาล่ะ คงจะฟันหักไปหลายซี่แน่นอน?
เย่เทียนให้ความสนใจกู้ยี่เจ๋อ และเขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเขา เขาจงใจทำลายโต๊ะ เขาแค่ต้องการให้กู้ยี่เจ๋อกลัวตัวเองจากก้นบึ้งของหัวใจ และไม่กล้าปิดบังเขาอีก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เทียนก็ไม่ลีลาอีกและตรงไปที่หัวข้อ ถามว่า “คำถามแรก ความสัมพันธ์ของคุณกับแก๊งหวงจี๋คืออะไร?”
ผมดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
กู้ยี่เจ๋อพูดไม่ออก เย่เทียนทำให้เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
“แก๊งหวงจี๋?”
กู้ยี่เจ๋อย้ำประโยคโดยไม่รู้ตัว มองดูกระจกที่แตกบนพื้น จะกล้าปิดบังได้ไง และพูดตามความจริงว่า “มีข่าวลือว่าสวีพาน หัวหน้าของแก๊งหวงจี๋เป็นเด็กกำพร้า แต่จริงๆแล้วเขาเป็นน้องชายที่หายสาบสูญไปนานของผู้นำตระกูลกู้ของเรา หากเป็นเช่นนี้เขาเป็นลุงรองของผม”
“ลุงรอง?!”
เย่เทียนผงะ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย “คุณบอกญาติอะไรไม่ดี ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้? หรือว่าคุณจงใจหลอกผม?”
“ที่ผมพูดไปก็จริง สวีพานเป็นลุงรองของผมจริงๆ!”
สีหน้าของกู้ยี่เจ๋อเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเขาก็รีบอธิบาย “พี่ใหญ่ คุณขู่ผมแบบนี้ ผมกล้าดียังไงที่จะโกหกคุณ ผมไม่ต้องกังวลว่าคุณจะฆ่าผมถ้าคุณไม่มีความสุขหรอกเหรอ!”
“ก็ไม่หรอก เพราะยังไงผมก็เป็นคนมีเหตุผล ผมจะทำเรื่องเลวร้ายอย่างการฆาตกรรมได้ยังไง?”
เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย และพูดด้วยสายตาจริงจัง “อย่างมากที่สุด ผมก็แค่จะทำให้คุณเป็นอัมพาตเท่านั้น!”
“เอิ่ม?!”
กู้ยี่เจ๋อขมขื่นจนจะร้องไห้ อัมพาต? สำหรับผู้ชายนั้นตายทั้งเป็น!
เย่เทียนหัวเราะ “ดูคุณตกใจอะไรขนาดนั้น ผมแค่ล้อเล่นกับคุณ ผ่อนคลายหน่อย”
กู้ยี่เจ๋อไม่คิดว่าเย่เทียนพูดเล่น เขามองเย่เทียนราวกับนกตื่นธนู เพราะกลัวว่าเย่เทียนจะทำลายสัญลักษณ์ของผู้ชายจริงๆ …