ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 733 ไปหาถึงบ้าน

บทที่ 733 ไปหาถึงบ้าน

เย่เทียนขับรถไปที่วิลล่าหลินเจียงโดยไม่ปิดหน้าต่างรถ ปล่อยให้ลมหนาวโหมกระหน่ำในรถ เพื่อให้เขากระปรี้กระเปร่ามากขึ้น
ฉากด้านนอกรถถอยอย่างรวดเร็ว แต่ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแสงที่มีความหมาย
“เย่ย่งเล่อ กู้ยี่เจ๋อ แก๊งหวงจี๋ ปืนใหญ่ ฮาชิโมโตะ มินาโตะ…”
เขากำลังพูดถึงชื่อที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันเหล่านี้ แต่เขาได้กลิ่นบางอย่างผิดปกติโดยสัญชาตญาณ แต่เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ!
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงให้เหลยเหลาหู่ไปตรวจสอบที่พักอาศัยของกู้ยี่เจ๋อ โดยตั้งใจจะไปพูดคุยกับกู้ยี่เจ๋อสักหน่อย
แน่นอน ก่อนหน้านั้น เย่เทียนได้โทรหาจี้เยียนหรัน แจ้งเฉินหวั่นชิงเกี่ยวกับเรื่องที่ตนเองมาเมืองจิน และบอกว่าต้องการให้เธอช่วยเก็บสำภาระของเขา จะมีคนไปรับ
จี้เยียนหรันชัดเจนมากเกี่ยวกับตำแหน่งของเธอ และไม่ได้โทษเย่เทียน เธอจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย
แต่ท่าทีแบบนี้ของเธอทำให้เย่เทียนมีความรู้สึกผิดมากขึ้น โดยแอบสัญญาในใจว่าจะต้องชดใช้ให้กับผู้หญิงคนนี้ในอนาคต
อย่างไรก็ตาม หลังจากขับรถไปประมาณครึ่งชั่วโมง เย่เทียนก็มาถึงวิลล่าหลินเจียงในที่สุด
เพราะเขากลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น เย่เทียนจึงไม่ได้ขับรถเข้าไปโดยตรง แต่จอดรถไว้ข้างถนน สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ และเตรียมที่จะปีนเข้าไปในรั้วของวิลล่า แล้วแอบลักลอบเข้าไปวิลล่าหมายเลข 19ของกู้ยี่เจ๋ออย่างเงียบๆ
อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งลงจากรถและกำลังจะแอบเข้าไป แต่ความรู้สึกของการถูกสะกดรอยตามก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในหัวใจของเขา
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเย่เทียนตกใจ และเขามองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่พบอะไรเลย
“ไอ้เหี้ยนั่นใครวะ?”
คิ้วของเย่เทียนก็ค่อยๆขมวด ระแวดระวัง เขาเชื่อว่าตนเองระมัดระวังตัวมากแล้ว แต่เมื่อความรู้สึกถูกสะกดรอยตามปรากฏขึ้นซ้ำๆ แน่นอนว่าเขาไม่คิดแบบนั้นหรอกว่า เป็นเพราะเขาเซนซิทีฟเกินไป!
เพราะว่า หนึ่งครั้ง อาจกล่าวได้ว่าเป็นเพราะเซนซิทีฟ แต่สองครั้งหรือสามครั้งเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว!
“ให้ตายเถอะ เก่งนักก็ซ่อนตัวไปตลอดชีวิต ถ้ากล้าวิ่งออกมา ผมจะทุบให้จมดิน!”
เนื่องจากเขาไม่พบร่องรอยของอีกฝ่าย
ทันใดนั้นเขาก็บินขึ้นไปในอากาศราวกับนกนางแอ่น กระโดดข้ามกำแพงอย่างสบายๆ และลงไปที่พื้นทันที
เย่เทียนจึงไม่ใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาแอบด่าในใจ ขยับเท้า
แต่ในไม่กี่วินาที เย่เทียนก็โผล่หัวออกมาจากผนังอีกครั้ง
สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง และพบว่ายังคงไม่มีอะไรผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงยอมปล่อยและรีบไปที่วิลล่าหมายเลข
19
ผ่านไปอีกสามนาทีเต็ม บนต้นไม้ริมถนนที่ห่างจากกำแพงที่เย่เทียนปีนประมาณ 100
เมตร ร่างหนึ่งก็กระโดดลงมา
ใบหน้าของเขาซีดและร่างกายของเขาผอมบาง แต่ดวงตาของเขามีแสงวาบ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่สะกดรอยตามเย่เทียน
“เด็กคนนี้ระมัดระวังตัวจริงๆ ต้องขอบคุณตนเองที่ระมัดระวังมากพอ ดูเหมือนว่ายังคงต้องสังเกตดูอีกสักพัก…”
ชายที่ผอมแห้งพึมพำสองสามคำอย่างบูดบึ้ง จากนั้นไม่รู้ว่าเขาทำอะไร หายตัวไปในอากาศ ราวกับว่าไม่เคยปรากฏเลย!
น่าเสียดายที่เย่เทียนไม่ได้เห็นฉากนี้ ไม่เช่นนั้นเขาจะตกตะลึงอย่างแน่นอน
ซ่อนตัวอยู่ในอวกาศ ซ่อนตัวในที่มองไม่เห็น
และใช้พลังงานจากสวรรค์และโลกได้อย่างสมบูรณ์แบบ นี่เป็นวิธีที่ผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าทำได้เท่านั้น!
“เอายาให้พวกเราเลย พวกเราจะไปให้ประธานกู้เอง”
เย่เทียนผงะ ดังนั้นเขาจึงทำเป็นลำบากใจ “หา? นี่ไม่ดีหรอกมั้ง?ผมยังไม่ได้เก็บเงินเลย!”
ผู้คุ้มกันก็ด่าอย่างกะทันหัน “นี่คุณหมายความว่าไง?คุณกลัวประธานกู้จะไม่มีเงินให้คุณเหรอ?”
“อย่าโกรธ อย่าโกรธเลยนะ มีอะไรก็คุยกันดีๆ”
เย่เทียนพูดด้วยท่าทางตื่นตระหนก”พี่ๆทั้งสอง
ผมพูดตามตรงเลยนะ ผมเพิ่งมาทำธุรกิจนี้เพียงไม่กี่วัน และเจ้านายสั่งให้ผมมาส่งยา
เขาไม่ได้บอกว่าแปะไว้ก่อนได้ไหม ถ้าเจ้านายไม่ยอม ผมกลับไปมือเปล่าก็ตายทางเดียวสิ!”
“ทุกคนก็เป็นแค่คนทำงาน พี่ๆทั้งสองน่าจะสามารถเข้าใจความลำบากใจของผม ช่วยหน่อยนะ”
“ความลำบาก! เท่าไหร่?”
ผู้คุ้มกันบ่นอย่างหมดความอดทน แต่ก็ยังหยิบเงินจากกระเป๋าของเขาออกมา และจะจ่ายให้เย่เทียนก่อน
เย่เทียนถูนิ้วอย่างหลงใหลเงินและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่แพง แค่ 30,000 หยวน”
“30,000 ?ซิลเดนาฟิลหนึ่งเม็ดแค่ร้อยเดียว ยาบ้าอะไรของคุณแพงจัง?”
บอดี้การ์ดเบิกตากว้างทันที เขาไม่ใช่เศรษฐีอะไร เขาจะพกเงิน 30,000 ติดตัวทุกเมื่อได้อย่างไร?
“พี่ นี่พี่ก็ไม่เข้าใจแล้วใช่ไหม?”
เย่เทียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เหลือบมองไปทางซ้ายและขวา โดยแกล้งทำเป็นระแวดระวัง และพูดด้วยเสียงต่ำ “นี่เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เพิ่งผลิตจากประเทศ M ผลที่ได้คือมากกว่าสามเท่าของซิลเดนาฟิล และยังมีฟังก์ชันอึดและนาน กินเข้าไปหนึ่งเม็ด ก็สามารถสนุกได้ถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง”
“จริงหรือหลอก?”
ผู้คุ้มกันรู้สึกสนใจของของเย่เทียน แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับมันแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องใช้ เพราะร่างกายของเขาแข็งแรงดี ยิ่งไปกว่านั้น ยานี้ก็แพงมากด้วย เขาก็ไม่มีเงินซื้อหรอก และพูดทันทีว่า”ช่างเถอะ คุณรอที่นี่ก่อน ผมจะเข้าไปเอาเงินกับประธานกู้มาให้คุณเอง!”
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ผู้คุ้มกันหันกลับไป ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนฉายแววเย็นชา มือขวาของเขาเหยียดออกราวกับสายฟ้า และฝ่ามือที่เหมือนมีดก็ฟาดคอของผู้คุ้มกัน
บอดี้การ์ดผู้น่าสงสารไม่สามารถแม้แต่จะกรีดร้องออกมา และหมดสติลงกับพื้นทันที
บอดี้การ์ดที่กำลังจะไปเอาเงินได้ยินการเคลื่อนไหว รีบหันหลังกลับทันที เมื่อเขาเห็นเพื่อนที่ล้มลง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “คุณทำอะไรน่ะ!”
“ผมทำอะไรอยู่? คุณไม่เห็นหรือไง?”
เย่เทียนหัวเราะ และพุ่งเข้าหาเขาด้วยสายฟ้า
บอดี้การ์ดตกใจมาก และจะไม่รู้ได้ไงว่าคนที่มานั้นไม่ใช่คนดี แต่ถึงตอนนี้ เขาไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้ เขาแทบจะยกขาขึ้นและเตะเย่เทียนอย่างไม่รู้ตัว
เย่เทียนขยับเท้าเล็กน้อย หลบการโจมตีของคู่ต่อสู้อย่างง่ายดาย และเยาะเย้ยในปากของเขา “ช้าจังเลย?กล้ามาเป็นผู้คุ้มกันได้ไง? ไม่กลัวจะถูกทุบตีจนตายหรือ?”
“แม่ง กล้าดียังไงมาหัวเราะเยาะกู? คอยดูกูจะชกมึงให้ตายไปเลย!”
สีหน้าของผู้คุ้มกันมีความโกรธเล็กน้อย เขาชกเย่เทียนอีกครั้งด้วยหมัด เขายังคงมั่นใจในตัวเองมาก เด็กคนนี้ ถ้าไม่ตายก็จะพิการแน่นอน…