ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 731 คุณไม่ควรทำให้ผมขุ่นเคือง

บทที่ 731 คุณไม่ควรทำให้ผมขุ่นเคือง

หลังจากจัดการกลุ่มอันธพาลอย่างสบายๆเสร็จ เย่เทียนก็หันความสนใจไปที่เฮ่ายี่และรอยยิ้มขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
โดนสายตาที่เย็นชาและไร้ความปรานีของเย่เทียนจ้องมอง ในใจเฮ่ายี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย และถอยกลับไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
เย่เทียนหัวเราะ “ทำไม? เมื่อกี้คุณหยิ่งทะนงนักไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ อยากวิ่งหนีหรือ?”
เฮ่ายี่รู้สึกขมขื่น และแอบด่าไอ้โรคจิต  ลูกน้องนับสิบๆคนยังไม่สามารถเอาชนะคุณได้ ถ้าผมวิ่งเข้าไป ก็เหมือนไปหาเรื่องทารุณกรรมไม่ใช่หรือ?
“เพื่อน มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด อันที่จริงผมแค่เดินผ่านมา…”
ยืดได้งอได้นั้นเป็นคติประจำใจของเฮ่ายี่ เขายอมเสียศักดิ์ศรีขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้ หลังจากที่ได้เห็นความ
แข็งแกร่งของเย่เทียนด้วยสายตาของเขาเองแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะก้มศีรษะและยอมรับว่าตนเองขี้ขลาด
“ผ่านมางั้นเหรอ? งั้นก็ผ่านให้ผมดูอีกครั้งซิ!”
เย่เทียนหัวเราะ และเดินมาอย่างเย็นชา
เฮ่ายี่กล้าเข้าใกล้เย่เทียนที่ไหนล่ะ และในขณะที่ก้าวถอยหลัง เขาก็ตื่นตระหนกมาก”พี่ พี่ชาย มีอะไรก็พูดกันดีๆ คุณอย่าเข้ามานะ ถ้าคุณเข้ามาอีก ผม ผมจะ ..”
ผ่านไปนาน เขาก็ยังพูดประโยคสมบูรณ์ออกมาไม่ได้
เย่เทียนเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม และพูดว่า “คุณจะอะไร? ถ้าคุณไม่พูดให้ชัดเจน กำปั้นของผมจะตบหน้าคุณแล้วนะ!”
เฮ่ายี่ตกใจมาก เมื่อนึกถึงลูกน้องที่เพิ่งถูกทุบลงไปที่พื้นและบินออกไปหลายเมตร เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย และคุกเข่าลงโดยตรง
“พี่! พี่ใหญ่! ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้วจริงๆ เราต่างก็เป็นคนมีคุณธรรมจริยธรรม มีอะไรก็พูดกันดีๆ อย่าลงมือเลยนะ!”
ณ จุดนี้ ในใจของเฮ่ายี่ขมขื่นมาก ถ้าเขารู้แต่แรกว่าเย่เทียนมีพลังมากขนาดนี้ เขาจะไม่กล้ามาหาเรื่องเย่เทียนแม้ว่าจะให้ความกล้าหาญร้อยเท่าแก่เขาก็ตาม!
เย่เทียนหัวเราะ ส่ายหัวแล้วพูดว่า “อย่าลงมือ?ก่อนหน้านี้คุณทำอะไรอยู่? ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าผมเก่ง คุณก็เริ่มมาคุยคุณธรรมจริยธรรมกับผม?คุณมองโลกในแง่ดีเกินไปหรือเปล่า?”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เพราะว่า พวกเขามีเรื่องกันที่ทางเข้าโรงแรมวิคตอรี่ นอกจากนี้
เย่เทียนเพิ่งมีฉากที่แสดงในภาพยนตร์เท่านั้น และเขาสู้กับไอ้อันธพาลสิบกว่าคนด้วยตัวคนเดียว ฉากนี้จึงดึงดูดความสนใจของผู้สัญจรไปมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อมีคนจำนวนมากจ้องมองดูอยู่
ความรู้สึกอายของเฮ่ายี่จะขนาดไหน แต่เขาไม่กล้ายืนขึ้น เขายังคงคุกเข่าต่อหน้าเย่เทียนและขอความเมตตา “พี่ใหญ่
ผมมีตาแต่หามีแววไม่ คุณปล่อยผมไปเถอะนะ?”
“ปล่อยคุณไปเหรอ? ได้!”
เย่เทียนหัวเราะ และไม่รอให้เฮ่ายี่ตอบสนอง แต่ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นและตบอย่างแรง
ผัวะ!
เสียงตบที่คมชัดดังขึ้น และรอยตบที่ชัดเจนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฮ่ายี่อีกครั้ง และแก้มทั้งสองข้างก็บวมเล็กน้อย ดูตลกเล็กน้อย
“โอ๊ย!”
เฮ่ายี่อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รู้สึกน้อยใจมาก แต่เขากล้าที่จะโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร
และพูดอย่างขมขื่นว่า “พี่ใหญ่ คุณบอกว่าคุณจะปล่อยผมไปไม่ใช่เหรอ?
ทำไมคุณถึงยังตบผมเหรอ?”
“ทำไม? ตอนนี้คุณไม่ชอบเหรอ? ต้องการให้ผมอธิบายให้คุณฟังไหม?”
เย่เทียนยกคิ้ว มือขวายกขึ้นอีกครั้ง
“ไม่! ไม่ต้องอธิบาย!”
หัวของเฮ่ายี่ก็สั่นอย่างกะทันหันเหมือนป๋องแป๋งของเล่นโบราณ เขาจะกล้ามีความคิดเห็นได้ไง
อารมณ์ดีหายไปกับคนเหล่านี้ เย่เทียนจะปล่อยเฮ่ายี่ไปอย่างง่ายดายได้ไง
และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อคุณบอกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบาย
งั้นผมขอตบคุณอีกครั้งได้ไหม?”
เย่เทียนคิดว่าตัวเองเป็นคนมีเหตุมีผลมาก
นี่ ไม่ว่าเขาจะต้องการตบอีกฝ่ายมากแค่ไหน เขาก็อดทนและถามความเห็นของอีกฝ่ายหนึ่ง
คนในโลกนี้สามารถบรรลุระดับของเขาได้กี่คน?
ทุกคนในที่เกิดเหตุได้ยินอย่างชัดเจน รู้สึกหมดคำพูดอย่างมาก เคยเห็นคนที่หน้าด้าน แต่ไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านขนาดนี้
ทุกคนดูถูกเย่เทียนอย่างสุดขั้ว เชื่อว่าถ้าเฮ่ายี่ไม่โง่ เขาก็จะเลือกว่าไม่เอา แต่ประเด็นสำคัญคือเย่เทียนจะไม่ทุบตีเขาจริงๆหรือ?
“พี่ใหญ่ เบาๆหน่อยได้ไหมครับ?”
เฮ่ายี่ก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน โดยรู้ว่าการตบครั้งนี้จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นแทนที่จะต่อต้านการถูกทุบตีเป็นชุด เป็นการดีกว่าที่จะตบเขาหนึ่งทีโดยตรง
“ดูหน้าสุนัขของคุณสิ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะชอบถูกคนอื่นทุบตี!”
เย่เทียนเบะปาก และตบเขาโดยตรง
ผัวะ!
เสียงตบที่คมชัดดังขึ้นอีกครั้ง และทุกคนมองดู หัวใจของพวกเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ มีเพียงความรู้สึกแสบร้อนบนใบหน้าเท่านั้น
เขาจะกล้ามีความคิดเห็นได้อย่างไร? เมื่อเทียบกับการไปนอนรักษาในโรงพยาบาลเป็นเวลา 10 วันครึ่งเดือนแล้ว
การโดนตบเพียงไม่กี่ครั้งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย!
“เห็นแก่งความร่วมมือของคุณ ผมจะไม่ตีคุณ”
เย่เทียนมองลงมาที่เฮ่ายี่และเห็นว่าเขาเชื่อฟังมาก
ใครสั่งให้คุณมาหาเรื่องผม?”
เขาก็เลยไม่หาเรื่องเขาอีกต่อไป ส่ายหัวแล้วพูดว่า “บอกมา
“ไม่มีใครส่งผมมาที่นี่ ผมเห็นว่าผู้หญิงของคุณสวย ผมจึง…”
แม้ว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงจุดนี้ เฮ่ายี่ก็ยังไม่เลือกที่จะพูดชื่อของกู้ยี่เจ๋อออกมา
“ยังดื้อกับผมอยู่เหรอ? อยากไปนอนโรงพยาบาลใช่ไหม?”
เย่เทียนขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน พับแขนเสื้อขึ้นและเตรียมที่จะลงมือ
ในใจของเฮ่ายี่สั่นไหว เมื่อนึกถึงตัวตนของกู้ยี่เจ๋อและยืนยันว่า “พี่ใหญ่ ไม่มีใครส่งผมมาที่นี่จริงๆ!”
ถ้าพูดชื่อของกู้ยี่เจ๋อออกมาจริงๆ และกู้ยี่เจ๋อมาชำระบัญชีในภายหลังกับเขา ผลที่ได้อาจจะแย่กว่าการไปนอนโรงพยาบาลด้วยซ้ำ!
“คุณคิดว่าผมโง่ใช่ไหม?”
เย่เทียนจะเชื่อคำพูดไร้สาระของเฮ่ายี่ได้อย่างไร ช่วงนี้เมืองจินอยู่ภายใต้การตรวจอย่างเข้มงวด ถ้าไม่มีใครสั่งเขา ไอ้กระจ๊อกนี่จะกล้าสร้างปัญหาได้อย่างไร?ไม่กลัวเชือดไก่ให้ลิงดูเหรอ?
สีหน้าของเย่เทียนมืดมน และเขาพูดอย่างเย็นชา “ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย ถ้าคุณไม่ยอมพูดอีก คุณก็รับผลที่ตามมาเองนะ!”
“พี่ใหญ่ บังคับผมไปก็ไม่มีประโยชน์ ผมเห็นพี่สะใภ้สวยจริงๆ…”
เฮ่ายี่ตั้งใจแน่วแน่ที่จะแบกรับไว้เอง เมื่อมองไปที่มือใหญ่ของเย่เทียนที่จะคบอีกครั้ง เขาเพียงแค่หลับตาลงด้วยท่าทางที่รอตาย
เย่เทียนเห็นแล้วรู้สึกทั้งโมโหทั้งตลก เมื่อดูจากความขี้ขลาดของผู้ชายคนนี้แล้ว ดูเหมือนเขาไม่ใช่คนซื่อสัตย์และจงรักภักดีอะไร แต่ในตอนนี้ เขายังไม่ยอมที่จะพูดชื่อของกู้ยี่เจ๋อออกมา ดูเหมือนว่ากู้ยี่เจ๋อคนนี้ไม่ธรรมดาเลย!
แม้ว่ากู้ยี่เจ๋อจะเป็นรองประธานของกู้ซื่อกรุ๊ป แม้ว่าอันธพาลอย่างเฮ่ายี่จะกลัว แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องจงรักภักดีขนาดนี้นี้ แต่เฮ่ายี่นั้นผิดปกติมาก หรือกู้ยี่เจ๋อยังมีตัวตนที่ไม่อาจบอกคนอื่นหรือไม่?
เมื่อคิดเช่นนี้ มือของเย่เทียนก็ไม่ได้หยุด และจู่ๆก็ตบเขาอีกครั้ง
ผัวะ!
เฮ่ายี่อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดและฟันที่หักได้ทำให้เกิดรูปโค้งที่สวยงามกลางอากาศ แต่ร่างกายของเขายังคงคุกเข่า
ครั้งนี้เย่เทียนไม่หยุด เขาเริ่มตบหน้าซ้ายขวาของเฮ่ายี่มากกว่าสิบครั้งติดต่อกัน และเอามือกลับเมื่อแก้มของเขาบวมเหมือนหัวหมู
“อย่าคิดว่าคุณไม่บอกผม ผมก็จะไม่รู้ว่าใครส่งคุณมาที่นี่ คือกู้ยี่เจ๋อใช่ไหม”
ดูเหมือนว่าเย่เทียนได้ทำเรื่องเล็กน้อย มองไปที่เฮ่ายี่ด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย และถามอย่างไม่แน่ใจว่า “บอกมา เขามีตัวตนอะไรที่ทำให้คุณกลัวมากขนาดนั้น? แม้ว่าต้องไปนอนที่โรงพยาบาลคุณก็ไม่ยอมสารภาพชื่อของเขาออกมา!”
เฮ่ายี่ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดเหลือทน คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะเดาความจริงของเรื่องนี้ออกมาได้ เขาอ้าปากของเขา แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ …