ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 729 ฉันโกรธแล้วน่ากลัวอย่างมาก

บทที่ 729 ฉันโกรธแล้วน่ากลัวอย่างมาก

“นายกำลังคุกคามพวกเราหรือไง?!”
คำพูดเย็นชาของเย่เทียนดังขึ้นในหูของเธอ เฉินหวั่นชิงไหนเลยจะฟังไม่ออกว่าเย่เทียนโกรธแล้ว แต่เมื่อเรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว เธอก็ไม่ได้ห้ามหยุดความคิดของเย่เทียนและยืนดูอย่างเย็นชา
“อย่าพูดเสียไม่น่าฟังขนาดนั้นสิ”
กู้ยี่เจ๋อ เหลือบมองเย่เทียนและพูดอย่างไม่เกรงกลัวว่า: “ทุกคนล้วนรู้ดี ว่ากู้ซื่อกรุ๊ปของพวกเราเชี่ยวชาญก็คืออุปกรณ์ในห้องทดลอง มีห้องทดลองไม่น้อยในเมืองจินที่ซื้ออุปกรณ์จากกู้ซื่อกรุ๊ปของเรา หวั่นชิงคุณเป็นคนฉลาด คุณควรรู้ว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร”
สีหน้าของเย่เทียนดูเยียบเย็นขึ้นมา “ประธานกู้ นายรู้ไหมว่าฉันเกลียดคนแบบไหนมากที่สุด?”
“แบบไหน?”
กู้ยี่เจ๋อ มองไปที่เย่เทียนด้วยสีหน้าเยาะเย้ย ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เทียนเขาจะมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?
“สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือพวกที่ชอบคิดว่าตัวเองใหญ่อย่างนาย ทำไม? มีเงินแค่นิดหน่อยก็คิดว่าโลกต้องหมุนรอบตัวนายใช่ไหม?”
เย่เทียนเบ้ปากและพูดอย่างประชดประชัน “ไม่น่าแปลกใจที่คนในวัยสามสิบอย่างนายจะยังไม่ได้แต่งงาน ใครกันจะยินดีแต่งงานกับคนที่มีพฤติกรรมอย่างนาย!”
กู้ยี่เจ๋อ ที่แต่เดิมก็ไม่ชอบเย่เทียนอย่างยิ่งอยู่แล้วได้ยินเข้าก็เอ่ยปากด่าทันที “แล้วคนอย่างแกนับเป็นตัวอะไร? มีคุณสมบัติอะไรมาสั่งสอนฉัน?”
“ประธานกู้ บางทีคุณอาจยังไม่รู้ ว่าคนอย่างผมเวลาโกรธ น่ากลัวมาก แม้กระทั่งตัวผมเองยังกลัวเลย!”
เย่เทียนยิ้มอย่างเย็นชา เขายกกำปั้นขึ้นและโบกมือขึ้นไปในอากาศและขู่เงียบๆ “พูดจากันดีๆ อย่าเอะอะก็พูดจาหยาบคาย ทำตัวไร้มารยาทซะอย่างนั้น”
กู้ยี่เจ๋อ รู้สึกกลัวขึ้นมาในใจ สายตาของเขาเหลือบมองบริกรจำนวนมากและสงบขึ้นมาหลายส่วน จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว “นายต้องการอะไร? ฉันจะบอกนายให้ ขอแค่ฉันเอ่ยปากสักประโยค เชื่อไหมว่าฉันสามารถทำให้นายหายไปจากโลกได้?”
เย่เทียนหัวเราะไร้เสียงและพูดติดตลกว่า “ประธานกู้ คุณเชื่อไหมว่าผมสามารถทำให้คุณหายตัวไปจากโลกได้ในตอนนี้?”
ระหว่างพูดด เย่เทียนก็พับแขนเสื้อขึ้นและมีท่าทางคล้ายกำลังจะลงมือ
เฉินหวั่นชิงรีบส่ายหัวและหยุดเขาทันที “เย่เทียน!”
แม้ว่าวันนี้กู้ยี่เจ๋อจะฉีกหน้ากากของเขาไปแล้ว แต่อย่างมากก็แค่ไม่ยืมห้องทดลองของตระกูลกู้ก็ถือว่าจบ แต่หากเย่เทียนลงมือกับกู้ยี่เจ๋อเรื่องนี้ก็จะแตกต่างออกไปแล้ว
เมื่อเย่เทียนเห็นดังนั้น เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะจัดการกับกู้ยี่เจ๋อถึงแม้ว่าเขาจะไม่สนใจภูมิหลังของกู้ยี่เจ๋อแต่เขาก็ต้องพิจารณาถึงความคิดของเฉินหวั่นชิง
“วันนี้ฉันขอเอ่ยปากที่นี่
หากนายต้องการแก้แค้นฉัน ฉันยินดีต้อนรับนายเสมอ แต่ถ้าฉันเห็นว่านายคิดจะทำอะไรกับหวั่นชิง ฉันขอเตือนให้นายชั่งน้ำหนักให้ดีก่อน!”
เย่เทียนกระทืบเท้าข้างหนึ่งลงบนพื้นอย่างแรง จากนั้นพื้นคอนกรีตแข็งก็ทรุดตัวลงทันทีเป็นรูปรอยเท้าที่ทะลวงลงไป!
ฉากนี้ทำให้กู้ยี่เจ๋อเบิกตากว้างทันที เขาไม่คาดคิดเลยว่าเย่เทียนจะมีความสามารถเช่นนี้
แต่ก่อนที่เขาจะพูดได้อะไร
และไม่สนใจจะเหลือบดูกู้ยี่เจ๋ออีก
เย่เทียนก็จับมือเล็ก ๆ ของเฉินหวั่นชิงและหันหลังเดินออกไปนานแล้ว
เมื่อมองไปที่ด้านหลังของพวกเย่เทียนที่เดินจากไป สายตาของกู้ยี่เจ๋อก็ฉายแววอันดุเดือด เขาโกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว จากนั้นก็รีบขยับมือและหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อ
“เหล่าเฮ่าฉันอยู่ที่โรงแรมวิคตอรี่ถ้าจำไม่ผิด
อยู่ใกล้นายมากใช่ไหม? ฉันให้เวลานายห้านาทีรีบตามมาให้ทัน ถ้านายมาช้าก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!
”
โรงแรมวิคตอรี่แห่งนี้ค่อนข้างใหญ่โต อีกทั้งพวกเขาก็อยู่บนชั้น
ดังนั้นหากคิดจะลงไปชั้นหนึ่ง ลิฟต์ที่ไปๆหยุดๆก็ต้องใช้เวลาเกือบห้านาที
26 ของโรงแรม
ชายที่อยู่ปลายสายของโทรศัพท์ตกใจ ก่อนจะรีบเอ่ยเอาใจ
“ประธานกู้ คุณมีอะไรอยากจะสั่งสามารถเอ่ยมาได้เลยครับ
จะโมโหทำไมกันล่ะครับ?”
“มีคนไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำมาหาเรื่องฉัน นายรีบไปหาคนมาสั่งสอนมันให้ฉันแรงๆสักที!”
กู้ยี่เจ๋อ
เยาะเย้ย: “อ้อใช่ ข้างตัวเขามีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่
ให้คนของนายระวังอย่าได้ไปยุ่งกับเธอ!”
“เข้าใจแล้วครับ ผมรับประกันว่าจะไปถึงในห้านาที!”
หลังจากวางสายกู้ยี่เจ๋อก็เยาะเย้ย “ยังกล้ามาขู่ฉัน คิดจริงๆหรือไงว่าไหม คุณคิดว่าฉันกู้ยี่เจ๋อจะมีใครมารังแกได้?”
เย่เทียนไม่รู้ว่ากู้ยี่เจ๋อแทบรอไม่ไหวที่จะขอให้คนมาจัดการกับตัวเขา และหากเขารู้ บางทีกู้ยี่เจ๋อก็อาจจะเสียฟันซี่ใหญ่ของเขาไปแล้ว!
เมื่อออกมาจากร้านอาหารพร้อมเฉินหวั่นชิง ทั้งสองก็เดินไปที่ลิฟต์
เฉินหวั่นชิงมองไปที่เย่เทียนด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อยและบ่นว่า
“เย่เทียน ครั้งนี้นายบุ่มบ่ามไปหน่อยแล้ว ฟังจากคำพูดของกู้ยี่เจ๋อเมื่อกี้นี้
เกรงว่าห้องทดลองส่วนตัวในเมืองจินจะไม่ยอมให้ฉันยืมแล้ว”
“ภรรยา ไม่ต้องกังวล ก็แค่ห้องทดลองห้องหนึ่งเท่านั้น ฉันช่วยเธอได้ภายในไม่กี่นาที!”
เย่เทียนหัวเราะหึหึและพูดอย่างไม่ใส่ใจ “กลับเป็นกู้ยี่เจ๋อนั่นต่างหาก ถ้าเขากล้ามาตอแย ฉันรับประกันว่าจะทุบเขาให้เป็นหัวหมูสามตัว!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉินหวั่นชิงก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
เธอยอมรับว่าเย่เทียนมีนิสัยผู้ชายอย่างมาก อีกทั้งเธอก็เกลียดการใช้ความรุนแรงเข้าแก้ปัญหาจริงๆ
แม้ว่าบางครั้งความรุนแรงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการแก้ไขข้อขัดแย้งก็ตาม
เย่เทียนไม่รู้ว่าเฉินหวั่นชิงกำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ เขาก็มาที่หูของเฉินหวั่นชิงและพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเร่าร้อน “ภรรยา
ห่างเพียงหนึ่งวันราวกับกั้นด้วยสามฤดู พวกเราอย่าได้คิดถึงเรื่องปวดหัวพวกนี้เลย มาคิดว่าคืนนี้เราจะไปโรงแรมไหนดีดีกว่า?”
“อย่ามาล้อเล่น!”
เฉินหวั่นชิงผลักเย่เทียนออกไปทันที ใบหน้างดงามของเธอแดงขึ้นและพูดอย่างเขินอาย “เอาแต่ล้อเล่นอยู่นั่นแหละ ฉันกำลังพูดเรื่องจริงจังกับนายอยู่นะ!”
“ฉันเองก็กำลังคุยเรื่องจริงจังกับเธออยู่นี่!”
เย่เทียนหัวเราะหึหึและนวดมือน้อยของเฉินหวั่นชิงอย่างนุ่มนวล “พวกเราแต่งงานกันมานานขนาดนี้แล้ว ถึงเวลาคิดเรื่องลูกแล้วไม่ใช่หรือ?”
ในเวลานี้ พวกเขาบังเอิญก้าวเข้าไปในลิฟต์ ในพื้นที่ที่เปล่าเปลี่ยวนี้ เย่เทียนกอดเอวที่อ่อนนุ่มของเฉินหวั่นชิงเอาไว้และจูบปากเล็กๆ ของเธออย่างหิวกระหาย
จูบอันฉ่ำร้อนเป็นไปตั้งแต่ชั้นบนจนถึงชั้นล่างกินเวลานานหลายนาที เฉินหวั่นชิงรู้สึกว่าเธอกำลังจะหายใจไม่ออก และตัวของเธอก็รู้สึกอึดอัดมากขึ้นไปอีก เธออดไม่ได้ที่จะโอบแขนของเย่เทียนและปล่อยให้มันตกลงไปในร่องอกของเธอ
ดิ๊งดอง!
จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก เย่เทียนจึงปล่อยหญิงสาวออกอย่างไม่เต็มใจ มุมปากของเขายกยิ้มอย่างพออกพอใจและพา เฉินหวั่นชิงออกไปนอกโรงแรม
อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาเพิ่งเดินออกมาจากโรงแรมและกำลังจะหาแท็กซี่เพื่อจากไป กลัวมีคนมาขวางพวกเขาเอาไว้
ในฐานะเจ้าถิ่นของพื้นที่นี้อย่างเฮ่ายี่ อีกทั้งยังเป็นสมาชิกของแก๊งหวงจี๋ เขาที่นำพรรคพวกหลายสิบคนก็ถือว่าโดดเด่นอยู่ไม่น้อย
แต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเจ้านายของตน ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงเลิกสนใจสาวๆรอบตัวทันที และรีบตามไปโดยเร็วที่สุด!
หลังจากมาถึงประตูโรงแรมในเวลาเพียงห้านาที เขาก็พาพรรคพวกกลุ่มหนึ่งไปเฝ้าประตู แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ และมีคนไปมาที่ประตูโรงแรมวิคตอรี่ แต่เขาได้รับข้อความจากกู้ยี่เจ๋อก่อนแล้วและเห็นเฉินหวั่นชิงได้อย่างรวดเร็ว แล้วไหนเลยจะไม่รู้ว่าเย่เทียนที่จับมือกับเฉินหวั่นชิงอยู่จะเป็นตัวการที่ทำให้กู้ยี่เจ๋อขุ่นเคือง
เมื่อเห็นเย่เทียนออกมาจากโรงแรม เฮ่ายี่ก็เปรียบเทียบภาพถ่ายของเฉินหวั่นชิงที่กู้ยี่เจ๋อส่งมาอย่างระมัดระวัง หลังจากกำหนดเป้าหมายได้แล้ว เขาก็นำคนวิ่งเข้าไปและมองดูทั้งสองอย่างจองหอง “พวกนายหยุดเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเห็นคนเหล่านี้เดินเข้ามาอย่างดุเดือด ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนก็หรี่ลงเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้มกึ่งบึ้งว่า “นายเป็นใคร? สุนัขที่ดีไม่ขวางทางผู้อื่น ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะเสียเวลากับกุ้งตัวเล็กตัวน้อยอย่างพวกนาย”
“ไอ้หนู แกมันบ้าไปแล้ว!”
เฮ่ายี่ตกตะลึง จากนั้นก็เยาะเย้ยทันที: “วันนี้ฉันท่านเฮ่าจะให้นายได้รู้ว่า เป็นคนต้องรู้จักถ่อมตัวบ้าง!”