ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 708 หยวนเข่อเหวยขอเจอ

บทที่ 708 หยวนเข่อเหวยขอเจอ

“เทพธิดาสาวแบบคุณนี้ เชื่อว่าไม่ว่าผู้ชายคนไหนล้วนไม่มีทางต้านทานเสน่ห์ของคุณได้!”
ข้างหูมีเสียงชื่นชมของเย่เทียนดังขึ้น ทำให้หลู่ซีซานอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ พูดแบบอารมณ์ต่างๆ นานา “บางทีคุณชายเย่อาจพูดถูกนะคะ สำหรับผู้ชายส่วนมากแล้ว ฉันอาจจะมีแรงดึงดูดมาก แต่ฉันเชื่อว่าด้านในนี้ไม่รวมคุณชายเย่เอาไว้แน่”
เย่เทียนตะลึง พูดแบบค่อนข้างสนใจ “ไม่รวมผม? คำพูดนี้มันหมายความว่าอย่างไร?”
“เพราะ……”
ดวงตาเปล่งประกายคู่นั้นของหลู่ซีซานหมุนวน เดิมคิดอยากบอกว่าเซ่เจียเป็นเพื่อนสนิทของตนเอง แต่คำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอกลับพูดไม่ออก เปลี่ยนคำพูดว่า “ทำไมต้องบอกคุณด้วย? คิๆ!”
เย่เทียนนึกไม่ถึงว่าหลู่ซีซานยังมีด้านซุกซนนี้ด้วย ทั้งที่เป็นผู้หญิงอายุสามสิบปีแล้ว กลับหัวเราะได้เหมือนเจ้าหญิงน้อยผู้ไร้เดียงสา ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น เกือบอดกลั้นความคิดที่อยากกระโจนไปจัดการปีศาจสาวตนนี้ไว้ไม่ได้
“ไม่ว่าคุณจะคิดอย่างไร เชื่อว่าไม่ช้าหรือเร็วจะมีสักวันคุณจะบอกเหตุผลผมด้วยตัวเอง!”
เย่เทียนมองหลู่ซีซานแบบแฝงด้วยความหมายลึกซึ้ง ยักไหล่บอก “เอาล่ะ ไม่พูดกับคุณมากแล้ว ผมยังมีธุระต้องไปจัดการล่ะ!”
“ก็ได้! งั้นฉันไม่รบกวนคุณแล้วเหมือนกัน”
หลู่ซีซานตะลึง จากนั้นพยักหน้า เดาไม่ออกที่ไหนว่าเรื่องที่เย่เทียนอยากจัดการคืออะไร รีบเปิดประตูรถมุดลงไปแล้ว
เย่เทียนก็ไม่ได้เกรงใจอะไรกับหลู่ซีซานอีก สตาร์ทรถยนต์เหยียบคันเร่งลง ออกไปไม่เห็นแม้แต่ฝุ่นในทันที
หลู่ซีซานมองตามรถยนต์ที่ไกลออกไป จนกระทั่งหลังจากมองไฟท้ายไม่เห็น ถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา ถอนหายใจอย่างน่าประหลาด “เย่เทียนนะเย่เทียน! นายยังทำให้คนแปลกใจได้ทุกเวลาเสียจริง แค่ไม่รู้ว่าสรุปแล้วนายจะบรรลุความคาดหมายของฉันได้หรือเปล่า?”
ในความเป็นจริง เย่เทียนไม่ได้ไปจัดการเรื่องราวของหยวนเข่อเหวยทางนั้น ขับเฟอร์รารี่กลับตระกูลเซวอย่างโจ่งแจ้ง อาบน้ำเข้านอนตั้งแต่หัววันแล้ว
เช้าตรู่วันต่อมา เย่เทียนก็โดนสายโทรศัพท์ของเหลยเหลาหู่รบกวนจนตื่น
“คุณชายเย่ครับ พวกเรามาถึงเมืองจินแล้วครับ”
เหลยเหลาหู่พูดแบบกังวลมาก “ผมเหมาเครื่องบินแล้วครับ แต่มากที่สุดได้เพียงพาลูกน้องมาหนึ่งร้อยสามสิบกว่าคน ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้พอหรือไม่พอครับ?”
“พอแล้วพอแล้ว นายพาคนมามากขนาดนี้ก็เกินความคาดหมายของฉันแล้ว”
ตอนนี้เย่เทียนสุขใจ
ชั่วขณะนั้นความกลัดกลุ้มเมื่อคืนนี้ก็หายไปไม่น้อย “ตอนนี้สถานการณ์ของเมืองจินพิเศษนิดหน่อย ตอนนี้คนที่นายพามาพวกนี้
ไม่แน่ล้วนจะดึงดูดความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นมา”
“นี่คุณวางใจได้เต็มที่เลยครับ เพื่อคุณแล้วผมหากรุ๊ปทัวร์มาโดยเฉพาะ ให้เหล่าลูกน้องเข้ามาในนามของการท่องเที่ยวครับ”
เหลยเหลาหู่หัวเราะภูมิใจ สอบถามว่า
“คุณชายเย่ครับ
คุณว่าตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร? เข้าไปหาคุณเลยเหรอครับ?”
เย่เทียนกลับปฏิเสธคำแนะนำของเหลยเหลาหู่
“นายพาพวกลูกน้องไปเตรียมตัวให้เข้าที่ก่อน ถือโอกาสพาไปรู้จักสถานการณ์ของเมืองจินทางนี้ก่อนด้วย
ค่ำๆ ฉันจะไปหาพวกนายเอง”
“ได้ครับ คุณชายเย่!”
เหลยเหลาหู่ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน จากนั้นวางสายโทรศัพท์ลง
โดนรบกวนจากสายโทรศัพท์ของเหลยเหลาหู่ เย่เทียนไม่มีความคิดกลับไปนอนต่อ รีบลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันแล้ว
แต่ใครจะรู้เพิ่งเดินออกประตูห้องมา กลับประจันหน้ากับจี้เยียนหรันเข้า นี่ทำให้ใบหน้าหญิงสาวแดงระเรื่อขึ้นมาในชั่วพริบตา
เมื่อคืนเจ้าหมอนี่แอบวิ่งเข้าห้องของเธอแล้วอย่างคาดไม่ถึง ภายใต้การฝืนกึ่งบังคับจัดการเธอไปหลายครั้งเต็มๆ แม้ว่าถึงตอนนี้เธอก็รู้สึกว่าขาสองข้างยังอ่อนแรงอยู่บ้างเลยล่ะ!
ประเด็นสำคัญคือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นี่คือตระกูลเซว พวกเขาเป็นเพียงแขก เธอกล้าทำที่ไหนล่ะ?
เวลานี้ เห็นเย่เทียนอย่างกับคนไม่เป็นอะไร ในใจเธอจะนิ่งเฉยได้ที่ไหน
เย่เทียนไม่รู้ว่าจี้เยียนหรันกำลังคิดอะไร
เมื่อคืนนอนหลับไม่ดีเหรอ?”
แสยะปากเผยฟันขาวออกมาหลายซี่ พูดทักทาย “ตื่นเช้าขนาดนี้เลย?
“ฉันหลับดีได้เหรอ?”
จี้เยียนหรันมองตาค้อนเข้าไปหาอย่างอารมณ์เสีย เหยียบเท้าของเย่เทียนลงอย่างหนักอึ้ง เดินกระบิดกระบวนออกไปอย่างรวดเร็ว
เย่เทียนนึกไม่ถึงว่าตื่นขึ้นมาก็เจอการไม่แยแสเข้า
ฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ค่อยๆ ลงมา
แต่พอนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ อดหัวเราะได้ใจขึ้นมาไม่ได้
เพียงแต่ เขาเพิ่งเดินลงบันไดมาเสร็จ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงกลับดังไม่หยุดอย่างกับสัญญาณเตือนฉุกเฉิน
เย่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคิดว่าเป็นเหลยเหลาหู่โทรมา
แต่หลังหน้าจอให้ชัดเจน สีหน้าเปลี่ยนไปดูประหลาดขึ้นมาในขณะนั้น แอบพูดว่าเจ้าหมอนี่โทรเข้ามาเช้าขนาดนี้อยากทำอะไรกันแน่?
หยิบมือถือออกมาอยากสั่งสอนสักยก
ไม่มีใครอื่น คนที่โทรศัพท์เข้ามาเป็นหยวนเข่อเหวยนั่นเอง
“เย่เทียน ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน? สะดวกออกมาเจอหน้ากันหรือเปล่า?”
หากต้องพูดขึ้นมา
หยวนเข่อเหวยก็น่าเวทนามากจริงๆ ไม่ง่ายเลยที่อยากไปฆ่าเวลาสักพักแบบเมื่อคืน กลับได้รับโทรศัพท์ของเย่เทียนกะทันหัน
นี่พอยุ่งก็ยุ่งมาตั้งหลายชั่วโมง จนกระทั่งเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนถึงเสร็จงานในที่สุด
ทว่า ถึงแม้จะไม่ได้หลับมาคืนหนึ่ง
เพียงแค่หลังกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงรีบร้อนติดต่อเย่เทียน เป้าหมายมีแค่เพียงอยากดูหน่อยว่าเย่เทียนทางนั้นมีเบาะแสอะไรบ้าง
แต่เดิมทีเขากลับไม่มีความคิดอยากพักผ่อน
“ก็ได้! นายหาที่ที่กินอาหารเช้าได้ ฉันจะเข้าไปตอนนี้แหละ”
เย่เทียนไม่ได้โง่ มากน้อยแค่ไหนก็เดาความคิดของหยวนเข่อเหวยได้
“งั้นจองไว้ที่ร้านน้ำชาซื่อไห่แล้วกัน!”
สำหรับเรื่องนี้ หยวนเข่อเหวยไม่มีปัญหาอะไร เขาก็ยังไม่ได้กินอาหารเช้าเหมือนกัน
วางสายโทรศัพท์ เย่เทียนทักทายกับจี้เยียนหรันและคุณอารองเซวที่นั่งอยู่โต๊ะอาหารอยู่ก่อนแล้วไปสักหน่อย ออกประตูมาเตรียมจะรีบไปรวมตัวกับหยวนเข่อเหวยที่ร้านน้ำชาซื่อไห่
เพียงแต่ เขาเพิ่งมาถึงรถ เซวฟู่ยี่กลับวิ่งออกมาแล้ว เผยรอยยิ้มที่เป็นผู้ชายถึงเข้าใจได้ออกมา “พี่เย่ รถคันนี้เป็นของ吕美女สินะ? คงไม่ใช่หล่อนให้เป็นของขวัญพี่มั้ง?”
“เอ๋?”
เย่เทียนมองเซวฟู่ยี่ด้วยสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าเขาอยากแสดงความหมายอะไรโดยสิ้นเชิง
เซวฟู่ยี่ยิ้มประจบสอพลอพูดว่า “พี่เย่ เมื่อคืนพี่กระหน่ำต่อยกู้เฉียงเจ้าโง่นั้นยกหนึ่ง ที่จริงทำให้คนสะใจกันมากนะ!”
เย่เทียนมองตาค้อนแบบอารมณ์เสีย “สรุปนายอยากพูดอะไรกันแน่?”
แต่หลังหน้าจอให้ชัดเจน สีหน้าเปลี่ยนไปดูประหลาดขึ้นมาในขณะนั้น แอบพูดว่าเจ้าหมอนี่โทรเข้ามาเช้าขนาดนี้อยากทำอะไรกันแน่?
ไม่มีใครอื่น คนที่โทรศัพท์เข้ามาเป็นหยวนเข่อเหวยนั่นเอง
“พี่เย่ ความจริงผมอยากบอกข้อมูลอันหนึ่งกับพี่”
เซวฟู่ยี่เกาท้ายทอยแบบกระอักกระอ่วน พูดแบบจริงจัง “ไม่ใช่ว่าเมืองจินมีสาวงามสามคนเหรอ? นอกจากเติ้งเหวินยังมีเซ่เจียดาราดังอีกคน น่าเสียดายช่วงก่อนหน้านี้หล่อนออกจากวงการบันเทิงไปกะทันหัน ไม่รู้หนีไปที่ไหนแล้ว”
“นอกจากนั้น สาวงามคนสุดท้ายอีกคนหนึ่งก็คือกู้หยุนพี่สาวของกู้เฉียง! อย่ามองว่ากู้เฉียงเป็นคุณชายเสเพลนะ แต่กู้หยุนไม่เหมือนกัน เป็นผู้หญิงแกร่งที่สมบูรณ์แบบ กู้ซื่อกรุ๊ปก็คือปล่อยให้หล่อนตัดสินใจคนเดียวเลยนะ!”
เย่เทียนพยักหน้าแบบเหมือนกำลังคิดอยู่ เดิมทีไม่ได้เอาเรื่องนี้มาเก็บใส่ใจ พูดเยาะเย้ย “ถ้าหล่อนอยากแก้แค้นให้กู้เฉียงล่ะก็ ฉันให้ความร่วมมือทุกเมื่อเป็นพอ! ถ้าไม่ได้จริงฉันก็ให้หล่อนมาแล้วไม่ได้กลับ!”
เห็นลักษณะที่เด็ดเดี่ยวนั้นของเย่เทียน เซวฟู่ยี่เกิดความรู้สึกร้อยแปดพันเก้า แอบพูดว่าเย่เทียนยังกล้าลงมือจริงๆ แต่ไม่ว่าอย่างไรกู้หยุนก็เป็นสาวงาม หน้าตาดีความสามารถเก่ง อยู่ต่อหน้าเย่เทียนจะไร้คุณค่าโดยสิ้นเชิงได้อย่างไร?
“ใช่แล้ว เดี๋ยวนายไม่มีธุระอะไรใช่ไหม? รถนี้เป็นฉันยืมหลู่ซีซานมาเมื่อคืน นายเอารถไปส่งให้หล่อนแทนฉันว่าอย่างไร?”
เย่เทียนไม่สนใจว่าเซวฟู่ยี่จะคิดอะไร ในเมื่อเซวฟู่ยี่มีเจตนาบอกข้อมูลเขามาขนาดนี้ เขาก็เอาเปรียบเซวฟู่ยี่ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?
เซวฟู่ยี่ตะลึง จากนั้นพยักหน้าติดกันอย่างดีใจบ้าคลั่ง “พี่เย่ ผมรับรองว่าจะทำภารกิจให้เสร็จสิ้น!”
หลู่ซีซานเป็นถึงเทพธิดาของเขา ปัจจุบันนี้ได้โอกาสใกล้ชิดสนิทสนมกับหลู่ซีซาน เขาจะปฏิเสธได้ที่ไหนล่ะ?
เห็นท่าทางตื่นเต้นนั้นของเซวฟู่ยี่ เย่เทียนยักไหล่หัวเราะ หารถยนต์ของตระกูลเซวใหม่อีกครั้ง รีบขับออกไปไม่เห็นฝุ่น……