ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 699 เขาเป็นตัวยุ่งจริงๆ

บทที่ 699 เขาเป็นตัวยุ่งจริงๆ

“วิชาแพทย์กับวิชาการต่อสู้นี่นายเรียนพร้อมกันเหรอ ใครเป็นคนสอนนายล่ะ?”
เสียงเย่เทียนดังขึ้นข้างหู จนหลู่ซีซานที่คิดจะสะบัดมือต้องรีบหยุดความคิดนั้น และสืบเสาะข้อมูลโดยไม่ทิ้งร่องรอย
“ถือว่าใช่มั้ง!”
เย่เทียนมองหลู่ซีซานอย่างมีความหมาย แกล้งทำว่ามีความแค้นมหาศาล “เธออาจไม่รู้ มีอยู่ปีหนึ่งฉันไปเที่ยว ไม่ทันระวังจึงตกจากหน้าผาใครจะไปรู้ว่าจะเจอตาแก่บ้าๆบอๆ บังคับฉันให้เรียนนู่นเรียนนี่ให้ได้ ถ้าฉันไม่เรียนจะไม่ให้ฉันกินข้าว ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก!”
“ตกจากหน้าผาเหรอ?”
คิ้วเรียวของหลู่ซีซานขมวดมุ่นและพึมพำ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อคำอธิบายของเย่เทียนเท่าไหร่
แต่พอเธอลองคิดดู หากนี่เป็นเรื่องจริง เย่เทียนเรียนในสภาวะไม่เต็มใจยังประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้ เช่นนั้นตาแก่ที่สอนเขาต้องเก่งขนาดไหน?
คิดมาถึงนี่ ตาของเธอเป็นประกายขึ้นมา ลูกตาดำขลับกรอกซ้ายกรอกขวา ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
แต่ไม่รอให้เธอส่งเสียงถามใดๆ เย่เทียนกลับปล่อยมือเธอฉับพลัน และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ตอนนี้เธอลองสัมผัสดู ดีขึ้นกว่าเมื่อกี้เยอะเลยใช่ไหม?”
หลู่ซีซานได้ฟัง ต้องสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไปก่อน และลองขยับข้อมือ อย่างที่คิด ความปวดตุ้บๆก่อนหน้านี้หายไปแล้วจริงๆ จนเธออดผงะไม่ได้ ไม่คิดจริงๆว่าฝีมือการนวดของเย่เทียนจะอัศจรรย์ขนาดนี้
ผู้ชายทั้งหมดในที่นี้เพิ่งรู้ตัว และรังเกียจลูกไม้ของเย่เทียนสุดๆ หากแค่นี้ก็ได้ใจของหลู่ซีซานไป พวกเขาคงใช้ไปไม่รู้ตั้งกี่หนแล้ว!
ทว่า วินาทีต่อมา ปฏิกิริยาของหลู่ซีซานกลับเกินความคาดหมายของพวกเขา เธอพูดอย่างตื่นเต้น “ไม่เจ็บแล้วจริงๆด้วย นายทำได้ยังไงน่ะ?”
“แค่ใช้วิธีการนวดที่พิเศษเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
เย่เทียนยิ้มถ่อมตน ทว่าความกระหยิ่มยิ้มย่องนั้นปิดยังไงก็ไม่มิด
หลู่ซีซานพูดตามน้ำไป “ถ้าอย่างนั้นนายสอนฉันหน่อยได้ไหม
อาจเป็นเพราะแม่ฉันอายุเยอะแล้ว
สุขภาพเริ่มไม่ดี ฉันก็อยากนวดให้ท่านตอนว่างๆ”
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!”
เย่เทียนชะงัก ก่อนจะพยักหน้างึกงักด้วยรอยยิ้ม ไม่ปฏิเสธหลู่ซีซาน
ภาพนี้ส่งผลให้ทุกคนตาโต ไม่คิดเลยว่าทำแบบนี้จะทำให้หลู่ซีซานสนใจจริงๆ พร้อมบ่นตัวเองว่าถ้ารู้แต่แรกว่าง่ายขนาดนี้ พวกเขาจะหาหนทางไปเอาใจผู้หญิงตั้งมากมายทำไม?
แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าหลู่ซีซานอยากรู้อยากเห็นในตัวเย่เทียนเต็มไปหมด ต่อให้เป็นวิธีอื่น เธอก็ย่อมต้องเข้าไปชิดใกล้ เพื่อให้รู้จักเย่เทียนมากขึ้น!
ไม่ว่ายังไง ทั้งสามคนอยู่คุยสัพเพเหระกันเรื่อยเปื่อย เวลาผ่านไปค่อนข้างไว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดก็มีเสียงครึกโครมที่ทางเข้างานเลี้ยง ทั้งสามหันไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ก่อนจะละความสนใจ ผู้ที่ปรากฏตัวหน้างานเลี้ยงก็คือคนที่เคยพบกับเย่เทียนแล้ว
คนสนิทของคุณย่าตระกูลเย่
เย่หลิง มิน่าล่ะถึงฮือฮาขนาดนี้
เย่หลิงไม่สนใจพวกตระกูลไฮโซรอบๆ เธอแหงนสายตามองกวาดออกไป สุดท้ายมาจดจ้องที่เย่เทียน พร้อมก้าวเท้าเข้ามา
เย่เทียนเห็นดังนั้น อดคลี่ยิ้มเฝื่อนๆมุมปากไม่ได้ อุทานในใจว่าสิ่งที่ต้องพบเจอคงหลีกหนีไม่พ้น!
“ดูท่าฉันจะไปก่อนนะ”
คิดได้ดังนั้น เย่เทียนจัดเน็กไทให้เข้าที่
ถ้าเธอไม่ถือสา เดี๋ยวงานเลี้ยงเลิกแล้วฉันขอไปส่งเธอแล้วเราคุยกันต่อไหม?”
พร้อมเรียกหลู่ซีซานด้วยรอยยิ้ม “คนสวย ฉันสนใจในตัวเธอมากนะ
แน่นอน เย่เทียนไม่เคยคิดว่าหลู่ซีซานจะชอบตัวเอง
คำอธิบายเดียวคือผู้หญิงคนนี้หวังบางสิ่งจากตัวเอง
ผู้หญิงคนนี้อายุขนาดนี้แล้วยังไม่แต่งงาน บ่งบอกว่าช่างเลือกจัด
ในช่วงเวลาที่อ่อนไหวเช่นนี้ เย่เทียนไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องดีหรอก เขาต้องอยากรู้ให้ได้ว่าหลู่ซีซานมีเป้าหมายอะไร
“ได้สิ!”
หลู่ซีซานพยักหน้าด้วยรอยยิ้มกว้าง ต้องยอมรับว่ารูปลักษณ์ของเธอค่อนข้างจะดูดีมาก มิน่าล่ะถึงได้เป็นนางฟ้าในใจของผู้ชายมากมาย!
เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน เย่เทียนถึงลุกขึ้นและเดินไปหาเย่หลิง
เติ้งเหวินเซ็งจนแทบกระอักเลือด ตั้งแต่นั่งลงเย่เทียนไม่พูดอะไรกับตัวเองก่อนเลยสักคำ แต่กลับคุยกับหลู่ซีซานซะถูกคอ กระทั่งนัดแนะเรื่องส่งเธอกลับบ้านด้วย
ขณะเดียวกับที่เติ้งเหวินลอบถอนหายใจ ก็เริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง
หรือว่าตัวเองไม่มีเสน่ห์เหรอ? ทำไมหมอนี่ถึงทำเหมือนไม่เห็นตัวเองเลยล่ะ?
แต่ ในเวลานี้ คงไม่มีใครคลายความสงสัยในใจเธอได้
“คุณชายเย่เทียน!”
ไม่ว่ายังไง เย่หลิงเดินไปหาเย่เทียนด้วยฝีเท้าที่ไม่เร็วไม่ช้า
และพูดอย่างนอบน้อม “คุณย่าเย่ฝากฉันมาบอคุณว่า ท่านรู้สึกผิดกับเรื่องในสมัยนั้นมาก แต่ไม่ว่ายังไงในกายของคุณก็มีสายเลือดของตระกูลเย่
เรื่องบางเรื่อง คนบางคนที่ไม่ควรยุ่งก็อย่าไปยุ่ง!”
เดิมทีสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เย่หลิงอยู่แล้ว บัดนี้เห็นเขาปฏิบัติต่อเย่เทียนด้วยความนบนอบขนาดนี้ จึงอ้าปากค้างกันในบัดดล เนิ่นนานยังตั้งสติไม่ได้
ถ้าก่อนหน้านี้ยังมีคนไม่อยากเชื่อว่าเย่เทียนเป็นคนตระกูลเย่ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้แหละคือหลักฐานที่หนักแน่นที่สุด!
โดยเฉพาะเมื่อดูจากท่าทีของเย่หลิง เย่เทียนดูเป็นคนที่ถูกตระกูลเย่ทอดทิ้งซะที่ไหน?
จนพวกเขารู้สึกโชคดีกับตัวเอง ดีที่พวกเขาไม่เข้าไปช่วยตอนเย่เทียนปะทะกับกู้เฉียงก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงเสียใจแย่
“คนที่ไม่ควรยุ่ง? หมายถึงตระกูลเซวเหรอ?”
เย่เทียนคลี่ยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “ถ้าอย่างนั้นรบกวนนายไปบอกคุณย่าด้วย
ไม่ว่าท่านรู้สึกผิดจริงๆหรือไม่ ตั้งแต่ที่ท่านยืนมองฉันถูกไล่ออกจากตระกูลเย่เมื่อสิบกว่าปีก่อน ท่านก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่มย่ามกับฉันอีก ฉันอยากเป็นเพื่อนกับใครเป็นเรื่องของฉัน
ไม่เกี่ยวกับท่าน!”
กับคำตอบของเย่เทียน
ราวกับเย่หลิงเดาไว้อยู่แล้ว เอ่ยต่อด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน “คุณชายเย่เทียน คุณย่าเย่ยังบอกอีกว่าตอนนี้คำพูดของท่านยังมีน้ำหนักอยู่
คุณสนุกพอแล้วก็กลับไปเถอะ หากมัวเสียเวลาต่อไป คำพูดของท่านอาจไม่มีน้ำหนักแล้วก็ได้”
สีหน้าเย่เทียนประหลาดขึ้นมาทันที จะไม่รู้ได้ยังไงว่าที่พูดมาหมายความว่ายังไง
คงเพราะคนอื่นๆในตระกูลเย่ไม่พอใจที่เขาข้องแวะกับตระกูลเซวอย่างมาก
ท่านคงเอาไม่อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเขาจะกลับบ้านคงแทบเป็นไปไม่ได้!
ตอนนี้คุณย่าเย่ยังเอาอยู่ แต่ถ้าข้องแวะกับตระกูลเซวต่อไป
น่าเสียดาย เย่เทียนที่ตัดสินใจไปแล้วแยแสเรื่องนี้ที่ไหน
เขายักไหล่อย่างไม่สนใจ
“แล้วยังไง? ฉันบอกนายนานแล้วนี่ว่าฉันไม่ให้ค่าแม้แต่น้อย!”
ขณะที่เย่เทียนและเย่หลิงประจันหน้ากัน ฟู่เซิ่งหนานที่ออกจากงานเลี้ยงไปแล้วก็กลับมาในห้อง
กลับพบว่าเขายืนมองสถานการณ์ข้างล่างอยู่ริมหน้าต่าง สีหน้าฉายแววกลัดกลุ้มอยู่ลางๆ
เธอกำลังจะฟ้องฟู่โก๋หาว
“คุณพ่อ ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“จะเรื่องอะไรอีกล่ะ พ่อแค่อยากดูว่ามากันกี่คน”
ฟู่โก๋หาวหันกลับมา ส่ายหัวพลางเอ่ย
ไปที่ไหนปัญหาตามไปถึงที่นั่น เมื่อกี้ฉันเจอคนไม่หวังดีอย่างน้อยๆยี่สิบกว่าคนที่วนเวียนอยู่รอบนอก”
“เจ้าเย่เทียนเป็นตัวปัญหาจริงๆ
ฟู่เซิ่งหนานผงะ พูดขึ้นด้วยความตึงเครียดทันที “คุณพ่อคงไม่ดูเฉยๆใช่ไหมคะ”
“เซิ่งหนาน ลูกต้องเครียดขนาดนี้เชียวเหรอ?”
ฟู่โก๋หาวส่ายหัวอย่างจนใจ “วางใจเถอะ แม้พวกเราจะไม่สะดวกออกหน้า
แต่เตือนเขาสักเล็กน้อยไม่ใช่ปัญหา…..”