ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 686 ไม่มีใครสนสุดๆ
“เชอร์ชิล? ม้าไร้ประโยชน์ตัวนั้นน่ะเหรอที่คิดว่าจะชนะ?”
เมื่อเห็นชือม้าที่เซวฟู่ยี่ลงเดิมพัน เติ้งเจี้ยนข่ายกระหยิ่มใจสุดๆ
หากว่าก่อนหน้านี้เขายังกังวลอยู่เล็กน้อย เช่นนั้นตอนนี้เขามั่นใจสุดๆโดยไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ!
เดิมพันกับม้าที่ถูกกำหนดแล้วว่าไม่ชนะ ต่อให้เขาซื้อตัวอื่นมั่วๆก็ชนะเซวฟู่ยี่ได้ มิหนำซ้ำม้าที่เขาเตรียมซื้อคือคว่ายยี่เอินโฉว จ้าวแห่งม้า
คิดมาถึงตรงนี้ เติ้งเจี้ยนข่ายไม่ลังเลอีกต่อไป นิ้วจรดบนแท็บเล็ต พนันยอดทั้งหมดบนคว่ายยี่เอินโฉว
“เอาล่ะ เราไปคุยกับคุณชายเซวหน่อยดีกว่า ไปถามเขาดูว่าตรรกะอะไรทำให้เขาพนันกับเชอร์ชิล”
ขณะที่พูด เติ้งเจี้ยนข่ายลุกจากเก้าอี้นวด เดินไปทางเซวฟู่ยี่อีกครั้ง
เซวฟู่ยี่สังเกตเห็นพฤติกรรมของเติ้งเจี้ยนข่าย คิ้วขมวดมุ่นในบัดดล เรื่องมาถึงตอนนี้แล้วอย่างน้อยเขาไม่ต้องฝืนยิ้มเสแสร้งอีก
ยังไงซะด้วยคำพูดเมื่อกี้ของเย่เทียน ทั้งสองคนแทบจะต่อยกันอยู่แล้ว
“คุณชายเซว นายนี่ตาแหลมเหมือนเคยเลยนะ”
เติ้งเจี้ยนข่ายที่ได้โอกาสหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ ไม่ยอมพลาดโอกาสเหยียดหยามแม้สักครั้งเดียว “หนนี้เล่นใหญ่ขนาดนี้ นายถึงกับเลือกจ้าวแห่งม้าที่ไม่มีใครสนสุดๆ นายมีข่าววงในอะไรหรือเปล่า?”
เซวฟู่ยี่จ้องมองเติ้งเจี้ยนข่ายอย่างแค้นเคือง ในใจกลับขมขื่นถึงขีดสุด เขาเองก็คิดเหมือนกัน การเดิมพันกับเชอร์ชิลเท่ากับยอมแพ้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ!
“คุณชายเติ้ง เรื่องนี้นายคงไม่รู้ คนยังมีศักดิ์ศรี ม้าย่อมมีศักดิ์ศรีเช่นกัน”
“ก่อนหน้านี้เชอร์ชิลแพ้มาตั้งนาน มันต้องอยากชนะสวยๆเพื่อพลิกชะตาอยู่แล้ว ฉันเชื่อมัน”
ไม่รอให้เซวฟู่นี่ส่งเสียง เย่เทียนกลบยิ้มกว้างและพูดเหมือนกับที่บอกกับเซวฟู่ยี่เมื่อกี้
เติ้งเจี้ยนข่ายผงะ ก่อนจะหัวเราะลั่น ก่อนหน้านี้ท่าทีเย่เทียนแข็งกร้าวถึงเพียงนั้น เขานึกว่าเย่เทียนจะมีภูมิหลังใหญ่โตเสียอีก ยังไงซะใช่ว่าใครก็มีเหรียญตราเพชรม่วงได้
ทว่าบัดนี้ เย่เทียนกลับให้เหตุผลแบบนี้ พลิกแพลงการคาดเดาทั้งหมดที่เขามีต่อเย่เทียนก่อนหน้านี้ เขามั่นใจว่าเจ้านี่เป็นเพียงคนไร้สมอง แค่คนไร้สมองที่มีภูมิหลังเท่านั้น!
“มุ่งมั่นดีนี่ ถ้าอย่างนั้นเรามารอดูกันเถอะ”
คิดมาถึงตรงนี้ เติ้งเจี้ยนข่ายยกนิ้วโป้งให้เย่เทียน และไม่ได้อยู่ต่อนาน เขาหันหลังเดินกลับไปที่นั่งเดิมด้วยท่าทีผยอง
“ไอ้สารเลวนี่!”
เซวฟู่ยี่มองแผ่นหลังเติ้งเจี้ยนข่ายที่จากไป ตาแทบจะพ่นไฟได้ แค้นจนอยากจะหั่นเขาเป็นชิ้นๆซะบัดเดี๋ยวนี้
“เฮ้ๆ ม้าแข่งลงสนามแล้ว การแข่งขันกำลังจะเริ่ม!”
เย่เทียนไม่ใส่ใจเท่าไหร่ เขาทอดสายตาไปนอกหน้าต่าง และเตือนเหมือนคนไม่คิดอะไร
เซวฟู่ยี่ได้ยินรีบหันกลับมา เพ่งสมาธิทั้งหมดกับสนามแข่งม้าด้านล่าง
ขณะเดียวกัน ภายในห้องส่วนตัวหรูหราสักห้องในคลับการแข่งม้า ชิวอวี้วิ่งเข้ามาจากนอกประตูอย่างรวดเร็ว และกล่าวกับร่างบางในห้องด้วยท่าทีนอบน้อม “คุณหนู เย่เทียนคนนั้นมาจริงๆด้วย”
ขณะที่พูด คิ้วเรียวสองข้างของเธอขมวดมุ่นเช่นเดิม เห็นได้ชัดว่ายังเคืองพฤติกรรมหลบหน้าของเย่เทียนเมื่อก่อนหน้านี้อยู่มาก
คนที่ชิวอวี้เรียกว่าคุณหนูได้นอกจากหลู่ซีซานแล้วจะมีใครอีก
“มาแล้วเหรอ”
หลู่ซีซานพยักหน้าเล็กน้อย “ฉันนึกว่าเขาจะไม่มีซะอีก”
ผู้หญิงด้านข้างหลู่ซีซานมองชิวอวี้ด้วยท่าทางแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะทอดสายตาไปที่หลู่ซีซาน พร้อมถามด้วยความอยากรู้ “พี่ซีซาน เย่เทียนคนนี้ก็คือคนที่เคยอาละวาดในบาร์ของพี่ที่พี่เคยเล่าให้ฟังเหรอ”
ชิวอวี้ว่าร้ายเย่เทียนอย่างไม่เกรงใจ “เจ้านั่นก็แค่สู้เก่งเท่านั้นแหละค่ะ นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ฉันว่าเขาเป็นแค่คนห่ามเท่านั้น”
หญิงสาวหัวเราะและส่งเสียงถาม “ถ้าเย่เทียนคนนั้นเป็นคนห่ามจริงๆ คุณหนูของเธอจะไปชอบเขาได้ยังไง”
“น้องสาว เรารู้จักกันมานานขนาดนี้ เธอว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายเช่นนั้นเหรอ”
หลู่ซีซานส่ายหัวอย่างอ่อนใจ จิ้มนิ้วเรียวกับหน้าผากของหญิงสาว ไร้ซึ่งทีท่าที่นางฟ้าพึงรักษา อบอุ่นประหนึ่งพี่สาวข้างบ้าน
เธอต่างจากหลู่ซีซาน หากหลู่ซีซานคือดอกกุหลาบเบ่งบาน ผู้หญิงที่ชื่อเติ้งเหวินคนนี้คงเป็นโบตั๋นตูมที่รอโอกาสเบ่งบาน ให้ความรู้สึกงดงามทว่าแตะต้องไม่ได้
“พี่ซีซาน ฉันไม่เคยหาว่าพี่ใจง่ายเลยนะ พี่จะปรักปรำฉันแบบนี้ไม่ได้”
เติ้งเหวินส่ายหัว ยื่นมือไปสางผมก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ฉันอยากรู้อยากเห็นในตัวเย่เทียนคนนี้แล้วจริงๆ”
“ทำไม? เธอเองก็หวั่นไหวหรือไง?”
หลู่ซีซานมองเติ้งเหวินอย่างมีความหมาย ก่อนจะหยอกล้อ “แต่ฉันขอแนะนำให้เธอสลัดความคิดนี้ให้ไว เจ้านั่นมีเจ้าของแล้ว”
“มีเจ้าของแล้ว?”
คิ้วเรียวของเติ้งเหวินผูกเป็นปม ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความสับสน
“แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าทำไมอยู่ๆฉันถึงเอาเหรียญตราเพชรม่วงไปให้เขาล่ะ ที่จริงฉันแค่อยากตรวจสอบให้น้องสาวคนดีอีกคนของฉันเท่านั้น”
หลู่ซีซานคลี่ยิ้มมีนัย ตาเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ ทว่ายังปิดบังแววเจ้าเล่ห์ที่แวบผ่านไปในนัยน์ตาของเธอไม่ได้ จนผู้อื่นยากจะคาดเดาว่าเธอคิดอะไรอยู่
“หืม?!”
เหมือนเติ้งเหวินจะนึกอะไรขึ้นได้ เธออ้าปากด้วยความตะลึงอย่างอดไม่ได้ “ที่พี่พูดคงไม่ใช่เซ่เจียใช่ไหม”
ไม่ว่าสองสาวในห้องจะเป็นยังไง บัดนี้การแข่งม้าเข้าสู่ระยะเข้มข้นแล้ว
เชอร์ชิลที่ตอนแรกไม่มีใครตั้งความหวัง บัดนี้กลับสำแดงฤทธิ์อย่างห้าวหาญ เปิดมาปุ๊บก็เร่งความเร็วเต็มสูบ เพียงชั่วครู่เดียวก็แซงม้าแข่งตัวอื่นขึ้นไปได้
ถึงแม้เชอร์ชิลจะถูกเรียกว่าม้าไร้ประโยชน์ แต่เย่เทียนกลับสังเกตว่าก่อนเชอร์ชิลมาที่นี่เป็นจ้าวแห่งม้าที่ไม่เคยแพ้มาก่อน ที่กลายเป็นแบบนี้คงเกิดจากความเหงาที่ยอดฝีมือไร้คู่ต่อสู้
แล้วไปมองคว่ายยี่เอินโฉวที่เพิ่งย้ายมา เย่เทียนคาดคะเนอย่างใจกล้าว่านี่คงเป็นตัวที่สนามม้าตั้งใจหามากระตุ้นเชอร์ชิล ถึงกล้าหาญชาญชัยเดิมพันกับเชอร์ชิล
ความจริงได้พิสูจน์ว่า เขาเดิมพันถูกแล้ว!
ไม่ว่ายังไง ภาพอันผิดคาดนี้ก็ส่งผลให้ทุกคนตาถลน ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้
“เวรเอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกันวะ? พวกนายบอกว่าเชอร์ชิลเป็นม้าไร้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ มันเป็นการดำรงอยู่ตรงที่โหล่ไม่ใช่เหรอ?”
สีหน้าเติ้งเจี้ยนข่ายมืดมนถึงขีดสุด สถานการณ์เช่นนี้เกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก
“พวก พวกเราก็ไม่รู้ครับ” สมุนด้านล่างมีหน้าตางุนงงเหมือนกัน
มีคนชื่นมื่นย่อมมีคนเศร้าสลด เติ้งเจี้ยนข่ายจิตใจเศร้าหมอง กลับไปมองเซวฟู่ยี่กลับดีใจถึงขีดสุด
เขาไม่คิดจริงๆว่าจะมีปฏิหาริย์เกิดขึ้น ความแข็งแกร่งที่เชอร์ชิลแสดงให้เห็นในตอนนี้เป็นตัวที่ไม่มีใครสนจริงๆ
ไม่ว่ายังไงความเร็วของเชอร์ชิลสูงเกินไป มันนำคว่ายยี่เอินโฉวเข้าเส้นชัยในระยะห่างม้าหนึ่งตัวเป็นอย่างน้อย
“ครั้งนี้ตัวที่ไม่มีใครสนแซงทางโค้งแฮะ”
“เชอร์ชิลกินยามารึเปล่า? ทำไมถึงโหดขนาดนี้ล่ะ?”
ผู้คนพากันส่งเสียง ไม่เคยคิดเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้
แต่พวกเขารู้ดีว่าด้วยกำลังทรัพย์ของงานแข่งม้าไม่ยี่หระที่จะใช้ลูกไม้ต่ำช้าเช่นนี้หรอก นอกจากบ่นอุบอิบสองสามคำแล้วก็ได้แต่เคืองตัวเองที่มองผิดไป
หลังจากคร่ำครวญเสร็จ สายตาของพวกเขาหันมามองเติ้งเจี้ยนข่ายอีกครั้ง ไม่ว่าเหตุการณ์จะเกินความคาดหมายขนาดไหน ลงท้ายตอนนี้ก็รู้ผลแพ้ชนะกันแล้ว พวกเขาอดอยากรู้อยากเห็นในเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไม่ได้
ส่วนคนที่ชื่นมื่นที่สุดเห็นทีจะเป็นเซวฟู่ยี่ สถานการณ์ที่เดิมคิดว่าแพ้แน่ๆ กลับพลิกผันถึงเพียงนี้ ล้างความอัปยศก่อนหน้านี้ออกจนหมด จะไม่ให้เขาดีใจคงยาก!