ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 681 คำเชิญจากสาวไฮโซ
“คุณเย่ หลู่ซีซานมาหาคุณ ตอนนี้เธอรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ครับ”
เสียงระคนแปลกใจของพ่อบ้านข่งดังขึ้นข้างหู เย่เทียนกลับขมวดคิ้วมุ่น และเอ่ยด้วยสีหน้างุนงง “หลู่ซีซาน? ใครกันล่ะ?”
“เย่เทียน คุณคงไม่ขี้ลืมขนาดนั้นหรอกมั้ง?”
เซวฟู่ยี่มองบนใส่เย่เทียนด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ก่อนจะบอกใบ้ “หลู่ซีซานก็เป็นเถ้าแก่ซันนี่เดย์บาร์ที่เราไปก่อนหน้านี้ไง”
“อ๋อ?!”
เย่เทียนพยักหน้าอย่างถึงบางอ้อ ก่อนจะเบ้ปากและพูดอย่างดูแคลน “พ่อบ้านข่ง รบกวนไปพูดแทนฉันหน่อยว่าตอนนี้ฉันไม่ว่าง หลู่ซีซานอะไรนั่นถ้าอยากพบฉันก็จองเวลาไว้ก่อน รอฉันอารมณ์ดีเมื่อไหร่แล้วค่อยว่ากัน”
เมื่อเขาพูดแบบนี้ออกไป อย่าว่าแต่พ่อบ้านข่ง แม้แต้เซวฟู่ยี่ยังหน้าตาผงะ เนิ่นนานกว่าจะตั้งสติได้ และเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาด “เย่เทียน คุณแน่ใจเหรอ? หลู่ซีซานเคยเป็นสาวไฮโซอันดับหนึ่งของเมืองจินเชียวนะ ต่อให้ตอนนี้ไม่ใช่อันดับหนึ่งแล้วแต่ก็ยังเป็นสาวสวยอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นหญิงในฝันของใครต่อใครบ้าง”
น่าเสียดาย เย่เทียนจะเก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจได้ยังไง? แทนที่จะเสียเวลาไปพบหลู่ซีซานอะไรนั่น สู้ไปขบคิดว่าจะแก้ปัญหาตอนนี้ยังไงดีกว่า เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นที่นิยม ถ้าไม่แก้ไขตอนนี้อีกหน่อยคงมีเรื่องวุ่นอีกมาก!
คิดมาถึงตรงนี้ เย่เทียนส่ายหัวอีกครั้ง และพูดอย่างแน่วแน่ “แน่นอน! ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาไปพบหลู่ซีซานอะไรนั่นหรอก นายบอกให้เธอรอไปก่อน!”
พ่อบ้านข่งจนใจ หลู่ซีซานเอ่ยชื่อชัดเจนว่ามาหาเย่เทียน เขาในฐานะคนรับใช้ก็จนปัญญา มีแต่ต้องออกไปบอกกล่าวคำพูดของเย่เทียนตามจริง
เซวฟู่ยี่ช็อค และพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ “พี่เย่ พี่ไม่ทบทวนหน่อยเหรอ? หลู่ซีซานเป็นสาวสวยขนานแท้เชียวนะ อีกอย่างตอนนี้เธอโสดด้วย!”
มีหรือที่เย่เทียนเดาไม่ออกว่าเซวฟู่ยี่คิดอะไรอยู่ เขาเบ้ปากพลางกล่าว “นายชอบก็ไปสิ ทำไมถึงลากฉันไปด้วย!”
ถึงยังไงเซวฟู่ยี่ก็เป็นผู้ชายวัยยี่สิบกว่าๆ ไม่มีแฟนด้วย สตรีที่อายุมากแล้วแต่ยังพราวเสน่ห์แบบหลู่ซีซานสร้างดาเมจให้เขาได้มากทีเดียว!
“หืม?!”
โดนเย่เทียนพูดแทงใจดำด้วยประโยคเดียว เซวฟู่ยี่ชะงักไปในบัดดล และละล่ำละลักอธิบาย “พี่เย่ ผมเปล่า ผม…”
“เอาเถอะๆ ถ้านายยังไม่ออกไปอีก ไม่แน่อีกฝ่ายไปแล้วนะ”
ไม่รอให้เซวฟู่ยี่พูดจบ เย่เทียนกลับส่ายหัวและยื่นมือไปผลักเขา และทำมือให้กำลังใจ
“ถ้าอย่างนั้น ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะ”
เซวฟู่ยี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลงท้ายก็ต้านทานเสน่ห์สาวงามไม่ไหว และรีบร้อนวิ่งออกไปข้างนอก
เย่เทียนเห็นแล้วส่ายหัวกับตัวเองอย่างอดไม่ได้ ยังมีหน้าบอกว่าเป็นคุณชายตระกูลเซวอีกนะ ทั้งๆที่ชอบแต่ปากไม่ตรงกับใจ ความกล้าแค่นี้ยังไม่มี น่าละอายจริงๆ!
เขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ หมุนตัวเดินไปที่ห้องของจี้เยียนหรัน
ไม่ว่ายังไง ความเล่นตัวที่เย่เทียนแสดงออกทำให้อีกฝ่ายโกรธอย่างไม่ต้องสงสัย พูดให้ถูกคือทำให้ชิวอวี้ สาวใช้ข้างกายหลู่ซีซานโกรธ
“เจ้านั่นเหิมเกริมมากเลยนะ คุณหนูของเราอุตส่าห์มาเชิญด้วยตัวเอง ขนาดนี้แล้วเขายังไม่ยอมออกมา?”
ใบหน้างดงามปราณีตของชิวอวี้โกรธจนแดงก่ำ ถ้าไม่ใช่เพราะหลู่ซีซานยังอยู่ ไม่แน่เธอคงบุกเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเซวด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วไปคิดบัญชีกับเย่เทียนแล้ว
ส่วนด้านข้างชิวอวี้ แน่นอนว่าเป็นหลู่ซีซาน สาวในฝันของผู้ชายนับหมื่น เมื่อได้ยินเสียงไม่พอใจของชิวอวี้ เธอกลับไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด นัยน์ตาสว่างไสวคู่นั้นเป็นประกายแวววาม จนผู้อื่นคิดไม่ตกว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่
“คุณหนู ให้ฉันพูดนะคะ เจ้าคนที่ชื่อเย่เทียนอะไรนั่นเล่นเกมแกล้งให้เราไล่ตามอยู่ พวกเรากลับกันเถอะค่ะ! อย่าไปข้องแวะกับวิญญูชนจอมปลอมแบบนั้นเลย!”
ชิวอวี้วิเคราะห์ตามหลักเหตุและผล เหยียดหยามการกระทำของเย่เทียนถึงขีดสุด
เธอติดตามอยู่ข้างกายหลู่ซีซานมาได้สักพักแล้ว เห็นผู้ชายมามากหน้าหลายตา การกระทำเช่นนี้ของเย่เทียนในสายตาเธอไม่มีความหมายอะไรนอกเสียจากเพิ่มความลึกลับให้ตัวเอง เพื่อให้หลู่ซีซานอยากรู้อยากเห็นในตัวเขา
ชิวอวี้ทึกทักเอาเองว่ารู้เหลี่ยมทั้งหมดของเย่เทียน แม้ว่าพออายุมากขึ้น หลู่ซีซานไม่ใช่สาวไฮโซอันดับหนึ่งอีกแล้ว แต่ยังคงเป็นสาวในฝันของผู้ชายมากมาย คนที่อยากพบเธอถึงขั้นต่อแถวกันตั้งแต่ตำหนักจนถึงจัตุรัสเทียนอันเหมิน!
เรื่องนี้ ดูจากที่ซันนี่เดย์บาร์แขกเต็มระเบิดระเบ้อทุกคืนก็พอจะออก ถ้าไม่ใช่ว่าหลู่ซีซานมาคุมด้วยตัวเอง บาร์นั้นจะเป็นที่นิยมขนาดนี้ได้ยังไง?
แต่ เจ้าเย่เทียนเดนตายนั่นกลับปฏิเสธคำเชิญของหลู่ซีซาน ไม่ได้แกล้งเล่นตัวแล้วจะเป็นอะไรอื่น?!
“ชิวอวี้ เขาไม่จำเป็นต้องเล่นไม้นี้กับฉัน”
ยังไงซะหลู่ซีซานก็เคยเห็นความสามารถของเย่เทียนกับตา รู้ดีว่าเย่เทียนนั้นทระนง จึงหวังดีแก้ต่างให้เย่เทียน จากนั้นไม่รอให้ชิวอวี้ตอบอะไร เธอควักบัตรเชิญสวยงามใบหนึ่งออกจากอก
“คุณชายรองเซว ในเมื่อคุณชายเย่ไม่ยอมออกมา คงต้องรบกวนคุณมอบบัตรเชิญนี้ให้เขาด้วยนะ”
พูดไปเช่นนั้น หลู่ซีซานยิ้มเจ้าเสน่ห์ จนเซวฟู่ยี่ที่ปลื้มในใจอยู่แล้วมองจนตาค้าง
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงได้สติกลับมา แต่หลู่ซีซานขึ้นรถไปนานแล้วและจากไปไกล
จนกระทั่งไฟท้ายรถหายลับไปจากสายตา เซวฟู่ยี่ถึงค่อยๆรู้สึกตัว ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ และก้มมองบัตรเชิญในมือตัวเอง
บัตรเชิญใบนี้หลู่ซีซานนำมามือมอบให้กับมือเชียวนะ แค่เรื่องนี้ก็พอให้ผู้ชายส่วนใหญ่ในเมืองจินอิจฉาริษยาแล้ว
เซวฟู่ยี่เซ็งอยู่ในใจ รำพึงไปว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ ทำไมถึงถูกปฏิบัติต่างกันขนาดนี้ล่ะ?
แต่ความคิดเช่นนี้เขาทำได้แค่คิดในใจ บัตรเชิญที่หลู่ซีซานมอบให้กับมือ เขาไม่กล้าชะล่าใจเลยสักนิด
เขารีบกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซว ยื่นบัตรเชิญในมือให้เย่เทียน พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความริษยา “พี่เย่ ตอนนี้ผมยอมพี่หมดจดแล้ว จนบัดนี้พี่เป็นผู้ชายคนแรกที่ผมเห็นหลู่ซีซานมาหาถึงที่”
เย่เทียนยักไหล่อย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เขามองบัตรเชิญในมือเซวฟู่ยี่และถามอย่างแปลกใจ “นี่อะไร?”
“บัตรเชิญ หลู่ซีซานมอบให้ผมกับมือ ฝากผมมาให้พี่”
ใบหน้าของเซวฟู่ยี่ฉายแววประจบ ดูจากท่าทางเป็นมิตรที่หลู่ซีซานมีต่อเย่เทียนเพียงพอให้เขาสนิทชิดเชื้อกับเย่เทียนยิ่งกว่าที่สนิทกับพี่ชายแท้ๆอย่างเซวหมานจื่อแล้ว!
เย่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือไปรับบัตรเชิญ
บัตรเชิญนี้สวยมาก เลี่ยมทองตามขอบ ตรงกลางเขียนคำว่า ‘งานแข่งม้า’ ใหญ่สะดุดตา ดูก็รู้ว่าไม่ใช่งานธรรมดา
“งานแข่งม้า?”
เย่เทียนผงะ ไม่เข้าใจจริงๆว่าคืออะไร
“พี่เย่ เรื่องนี้พี่คงไม่ค่อยรู้สินะ งานแข่งม้าก็คือ….”
เวลานี้เป็นโอกาสดีที่สุดที่เซวฟู่ยี่แสดงคุณประโยชน์ของตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย เขากระแอมคอ รีบแนะนำบัตรเชิญใบนี้ “จริงสิ เหมือนว่าวันนี้มีการแข่งม้าอยู่”
เย่เทียนพยักหน้าอย่างใช้ความคิด พอจะเข้าใจคร่าวๆแล้วว่าที่นั่นเป็นสถานที่ระดับสูงแบบส่วนตัว คนที่เข้าไปในนั้นได้มีแต่เถ้าแก่ใหญ่ค่าตัวระดับร้อยล้านเป็นอย่างต่ำ!
แต่ที่เย่เทียนคิดไม่ตกคือทำไมจู่ๆหลู่ซีซานถึงให้ของแบบนี้กับตัวเอง? หรือขุดหลุมพรางอะไรดักตัวเองอีกรึเปล่า?