รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 568 คำขอบคุณของกิมจิ

บทที่ 568 คำขอบคุณของกิมจิ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มายมิ้นท์กลอกตามองบนใส่เปปเปอร์ และส่งเสียงหึใส่เขา จากนั้นจึงเดินไปยังประตูคฤหาสน์
เปปเปอร์ยืนงงอยู่ที่เดิม มองดูแผ่นหลังของเธอ
ทำไมเธอโกรธอีกแล้ว
เหมือนเขาไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง หลังเปปเปอร์พบว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไร จึงก้าวขาเดินตามไป
“มายมิ้นท์ รอก่อน”
มายมิ้นท์ทำเป็นไม่ได้ยิน เดินเข้าไปด้านในต่อ
เปปเปอร์เห็นดังนั้น รีบเร่งฝีเท้าตามหลังเธอเข้ามาตรงทางเข้า
เมื่อปิดประตู เปปเปอร์คว้าข้อมือมายมิ้นท์เอาไว้ ผลักเธอเข้าหากำแพงเบาๆ ก้มมองเธอแล้วถามว่า “บอกผมมา คุณเป็นอะไร โกรธอะไร”
มายมิ้นท์กลอกตามองบนอีก
เขายังมาถามเธอว่าโกรธอะไรเหรอ
มายมิ้นท์ยกมือขึ้นผลักอกเปปเปอร์ เพื่อจะผลักเขาออก “ไม่มีอะไร คุณหลีกไป ฉันจะเดิน”
เปปเปอร์ไม่หลีกให้ อกแข็งแกร่งเหมือนกำแพง “คุณต้องพูดให้ชัดเจนว่าเป็นอะไร ไม่งั้นผมคงไม่วางใจ”
มายมิ้นท์สูดหายใจลึก เงยหน้ามองเขา “คุณอยากรู้จริงเหรอ”
“จริงสิ ไม่งั้นผมไม่รั้งคุณเพื่อถามหรอก”
มายมิ้นท์เม้มปาก และตอบว่า “เปปเปอร์ คุณจงใจตามฉันมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม”
“.…..” จู่ๆ เปปเปอร์พูดอะไรไม่ออก
เธอเดาออกจริงๆ
ดูเหมือนคำพูดของเขาเมื่อครู่ คงมีพิรุธสินะ
เปปเปอร์เงียบ มายมิ้นท์ถอนหายใจ “ตามคาด คุณนี่……หน้าด้านจริงๆ!”
ตอนนี้เปปเปอร์เข้าใจแล้ว เขาเลิกคิ้วขึ้น “ดังนั้นที่คุณโกรธ เพราะผมตามคุณเข้ามาใช่ไหม”
มายมิ้นท์ไม่ปฏิเสธ “คุณทำแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังสะกดรอยตามฉัน”
เปปเปอร์พูดตอบว่า “ขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ แต่สิ่งที่ผมอยากบอกคุณคือ ผมอยากอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต!”
มายมิ้นท์ก้มหน้าลง
หน้าร้อนผ่าว “ใครต้องการให้คุณอยู่กับฉันตลอดชีวิต
ฉันรำคาญนะ หลีกไปเลย!”
เธอใช้แรงผลักเขา ถอดรองเท้าส้นสูงออก สวมรองเท้าแตะ แล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก
เปปเปอร์หัวเราะเบาๆ เปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินตามไป
มายมิ้นท์กำลังนั่งพักอยู่บนโซฟา
ตอนเช้านั่งเครื่องบินหลายชั่วโมง ตอนบ่ายก็ออกไปซื้อยา ตอนค่ำยังต้องไปงานหมั้น เหนื่อยมาทั้งวัน
โดยเฉพาะไหล่ ปวดเมื่อยมาก
เห็นเธอทุบไหล่ตัวเอง เปปเปอร์ครุ่นคิด
“ตอนค่ำคุณดื่มเหล้าไปไม่น้อย ดื่มนี่หน่อย ล้างฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่งั้นอีกเดี๋ยวจะปวดหัว”
แล้วเดินไปที่ห้องครัว ชงชาหนึ่งแก้ว แล้วเดินออกมายื่นให้เธอ
มายมิ้นท์มองชาที่เขาถือมา ตอนแรกเธออึ้งไป
จากนั้นรู้สึกอุ่นใจ
ยื่นมือไปรับมา “ขอบใจ”
เปปเปอร์นั่งลงข้างเธอ “ตอนนี้ไม่โกรธแล้วเหรอ”
เมื่อได้ยิน
มายมิ้นท์ที่กำลังดื่มชาชะงักไป จากนั้นส่งเสียงหึออกมาเบาๆ “เห็นแก่ชาแก้วนี้ของคุณ
หักล้างกันได้”
เปปเปอร์หัวเราะเบาๆ “โอเค”
มายมิ้นท์ก้มหน้าดื่มชาต่อ
เปปเปอร์นั่งจ้องเธออยู่ข้างๆ
สายตาของเขาทั้งจดจ่อและเร่าร้อน
แล้วยืนขึ้น “เอ่อ……นี่ก็ดึกแล้ว ฉันควรขึ้นไปพักผ่อนแล้ว”
มายมิ้นท์โดนเขาจ้องจนทำตัวไม่ถูก เธอวางแก้วลง
“อืม รีบนอน” เปปเปอร์พยักหน้า
มายมิ้นท์หยิบกระเป๋าบนโซฟาขึ้นมา “คุณก็เหมือนกัน”
“เดี๋ยวผมมีประชุมวิดีโอคอลแป๊บนึง”
“อืม งั้นฉันขึ้นไปก่อนละกัน”
“ฝันดี” เปปเปอร์มองเธอ
มายมิ้นท์กระตุกมุมปาก “ฝันดี”
จากนั้นเธอหันหลังเดินขึ้นไปข้างบน
เมื่อกลับมาที่ห้องตัวเอง
มายมิ้นท์นั่งลงข้างเตียง หลังผ่านไปสองนาที
จึงไปหยิบชุดนอน และเดินเข้าไปอาบน้ำ
แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ อุณหภูมิของน้ำค่อยๆ
ถูกกระตุ้นขึ้นมา จนทำให้เธอเริ่มมึนหัว หน้าแดงจนเหมือนเลือดจะไหลออกมา
อบอุ่นร่างกาย แอลกอฮอล์ในตัวมายมิ้นท์ ค่อยๆ
เธอรู้ว่าตัวเองจะแช่น้ำต่อไปไม่ได้ ไม่งั้นต้องเมาจนจมน้ำในอ่างนี่แน่นอน
การตายแบบนั้น ช่างน่าอับอายจริงๆ
มายมิ้นท์นวดขมับ ยันขอบอ่างอาบน้ำลุกขึ้น
เช็ดตัวจนแห้ง ใส่ชุดนอนและออกจากห้องน้ำ กะจะรีบนอน
และหยิบผ้าขนหนูข้างๆ
เธอยังไม่ทันได้เดินถึงหน้าเตียง ขาอ่อนทั้งสองข้าง จนล้มลงบนพื้น
มีพรมปูบนพื้น บวกกับมีอาการเมา มายมิ้นท์ล้มลงไป จึงไม่รู้สึกเจ็บ
เธอเงยหน้ามองโคมระย้าบนเพดาน กะพริบตาปริบๆ
มึนไปกับแสงไฟของโคมระย้า หลับตาลงและหลับไป
สุดท้ายเธอฝืนไม่ไหว
ขณะนั้น เสียงออดประตูดังขึ้น
เขาขมวดคิ้ว วางโน้ตบุ๊กในมือ แล้วเดินไปตรงทางเข้า
เมื่อเปิดประตูออก มีผู้หญิงตัวสูงมาก ยืนอยู่ข้างนอก
ผู้หญิงเห็นเปปเปอร์ เธอยิ้มให้เขาอย่างมีมารยาท “คุณเปปเปอร์”
“คุณเองเหรอ” เปปเปอร์มองผู้หญิง แล้วถามอย่างราบเรียบ “คุณมีธุระอะไร”
กิมจิมองไปด้านหลังเขา เหมือนกำลังหาอะไร
แต่ไม่เห็นสิ่งที่ตัวเองอยากเจอ เธอละสายตาออกมา ยิ้มแล้วตอบว่า “ฉันมาหามายมิ้นท์ มีเรื่องอยากคุยกับเธอ เธอหลับแล้วเหรอ”
“เธอหลับแล้ว” เปปเปอร์มองเธออย่างไม่พอใจ “มีเรื่องอะไร ค่อยคุยพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอ”
ไม่เห็นต้องมารบกวนการพักผ่อนของมายมิ้นท์ในเวลานี้
กิมจิก็รู้ว่าตัวเองมาตอนนี้ ดูไม่ค่อยเหมาะสม
แต่เธอแค่อยากบอกมายมิ้นท์ให้เร็วสักหน่อย
“ขอโทษด้วยนะคุณเปปเปอร์ ฉันไม่คิดให้รอบคอบเอง แต่เรื่องที่ฉันจะคุยกับเธอ เป็นเรื่องสำคัญมาก เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ตอนฉันรู้ว่าคนรักที่คชาแอบนอกใจฉันคือน้องสาวของมายมิ้นท์ จู่ๆ ฉันนึกขึ้นมาได้ จึงรีบมาที่นี่” กิมจิยิ้มอย่างเกรงใจ
“เกี่ยวกับดารามายเหรอ” เปปเปอร์หรี่ตาลง “เรื่องอะไรกันแน่ เดี๋ยวผมบอกมายมิ้นท์ให้”
“เอ่อ……” กิมจิดูลังเล
หลังผ่านไปไม่กี่วินาที เธอส่ายหน้า แล้วพูดอย่างขอโทษ “ขอโทษด้วยนะคุณเปปเปอร์ เรื่องนี้ฉันพูดกับมายมิ้นท์เองดีกว่า เพราะเป็นเรื่องสำคัญ”
เปปเปอร์จะดูไม่ออกได้อย่างไร ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ไว้ใจเขา
แต่ก็ไม่เป็นไร เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า “ในเมื่อคุณอยากคุยกับเธอเอง งั้นคุณค่อยมาพรุ่งนี้ละกัน ผมว่าคุณก็ไม่ได้กังวลขนาดนั้น แสดงว่ายังพอผ่อนปรนได้”
กิมจิพยักหน้า “อันที่จริงก็ใช่ งั้นฉันไปก่อนนะ ไม่รบกวนคุณเปปเปอร์แล้วค่ะ”
พูดจบ เธอหันหลังเดินออกไป
แต่เพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว ก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก เธอรีบหันมา “เดี๋ยวค่ะคุณเปปเปอร์”
เปปเปอร์ที่กำลังจะปิดประตู ชะงักไป เม้มปากอย่างหงุดหงิด “คุณมีเรื่องอะไรอีก”
จู่ๆกิมจิโค้งตัวคำนับเขา “ฉันได้ฟังที่พ่อพูดแล้ว คุณไปหาพ่อของคชา คุยเรื่องที่คชาแอบนอกใจฉัน ทำเรื่องผิดต่อตระกูลสุวรรณนา เพราะเหตุนี้ พ่อของคชาสั่งสอนคชาอย่างหนัก สั่งให้คชาตัดขาดติดต่อกับบุคคลภายนอก อีกทั้งยังชดเชยให้ตระกูลสุวรรณนาหลายอย่างมาก ขอบคุณคุณเปปเปอร์จริงๆ”
เปปเปอร์มองเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “คุณจะขอบคุณก็ขอบคุณมายมิ้นท์เถอะ ผมทำแบบนี้เพราะเธอ เธอแคร์เพื่อนอย่างคุณ ไม่อยากเห็นคุณใช้ชีวิตวุ่นวายในอนาคต ดังนั้นผมถึงทำเช่นนี้ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงหนึ่งในเหตุผลเท่านั้น เหตุผลที่แท้จริงคือคนรักของคชา เป็นลูกสาวอีกคนของพ่อมายมิ้นท์ ผมแค่อยากให้คชาเขี่ยดารามายทิ้งเท่านั้น”
มายมิ้นท์ไม่มีเยื่อใยกับดารามาย แต่ก็ไม่อยากให้ดารามายเป็นมือที่สาม เพราะทำให้ไตรภูมิอับอาย
ดังนั้นเขาจึงให้คชาเขี่ยดารามายทิ้งซะ เมื่อเป็นเช่นนี้ ดารามายก็ไม่สามารถเป็นมือที่สามได้อีก