รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 556 เจอกันสถานที่นัดพบ

บทที่ 556 เจอกันสถานที่นัดพบ

มายมิ้นท์มองแผ่นหลังของเธอ เอียงหัวอย่างสงสัย
คนนี้ประหลาดมาก ไม่เพียงแค่พฤติกรรมแปลกประหลาด อีกทั้งความแค้นซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ที่มีต่อเธอ ยิ่งประหลาดเข้าไปอีก
ถ้าคนนี้เกิดความแค้น เพราะชนกับเธอ ดูเหมือนจะใจแคบไปหน่อยมั้ง
แต่ถ้าไม่ใช่ ความแค้นนี้มาจากไหนกันล่ะ
ขณะที่มายมิ้นท์กำลังขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอะไรอยู่ จู่ๆ มือถือก็สั่นขึ้นมา
เธอเลิกคิดชั่วคราว หยิบมือถือขึ้นมา เป็นข้อความที่เลขาซินดี้ส่งมา เรื่องเกี่ยวกับการตกแต่งโรงงาน
มายมิ้นท์พิมพ์ตอบกลับไปว่า ‘รอฉันกลับไป ค่อยคุยกัน’ หลังจากนั้นเธอเก็บมือถือ โบกรถกลับไปคฤหาสน์
เปิดประตูคฤหาสน์ มายมิ้นท์มาถึงทางเข้า
ขณะกำลังจะเปลี่ยนรองเท้า จู่ๆ เธอส่งเสียงประหลาดใจออกมา “นี่มัน……”
เห็นพื้นต่างระดับตรงทางเข้า ไม่รู้มีรองเท้าแตะของผู้ชายวางอยู่หนึ่งคู่ ตั้งแต่ตอนไหน
หัวรองเท้าแตะหันมาทางเธอ นั่นหมายความว่า ผู้ชายที่เพื่อนจัดการเอาไว้ เข้ามาอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ออกไปแล้ว
เมื่อได้รู้ ทำให้มายมิ้นท์ขมวดคิ้วขึ้น ความรู้สึกต่อต้านและไม่เป็นอิสระ เกิดขึ้นในใจ
เพราะเธอไม่เคยอาศัยร่วมกับผู้ชายแปลกหน้ามาก่อน จึงไม่รู้ว่าชายแปลกหน้าคนนี้ เป็นคนยังไง ไม่รู้เป็นคนดีหรือเปล่า เข้ากันได้หรือเปล่า
มายมิ้นท์นวดหว่างคิ้ว รู้สึกปวดหัว
ช่างเถอะ จะคิดมากไปทำไม
ไม่ว่าคนนี้เป็นยังไง จะดีหรือไม่ดี พยายามหลีกเลี่ยงไม่ทำความรู้จักเถอะ
เพราะต่อไปก็ไม่ได้เจอกันอีก
เมื่อคิดได้เช่นนั้น มายมิ้นท์สูดหายใจลึก เปลี่ยนรองเท้า เข้าไปในห้องรับแขก
หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอเปลี่ยนชุดราตรี แต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย ถือกระเป๋าถือแสนงดงาม ออกไปอีกครั้ง
งานหมั้นของเพื่อนอยู่ที่วิลล่ารีสอร์ทแห่งหนึ่ง
ตอนมายมิ้นท์มาถึง เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
ยังดีที่พิธีหมั้นของเพื่อน เริ่มอย่างเป็นทางการตอนสี่ทุ่ม ดังนั้นตอนนี้ จึงไม่ถือว่าสาย
เมื่อเข้ามาในวิลล่า
มายมิ้นท์เอายาแก้เมาค้างออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วกลืนลงไป จากนั้นไปหยิบแก้วเหล้าจากโต๊ะอาหารตัวยาว และเดินไปที่มุมเงียบๆ
มองดูคนในงานเลี้ยง
เธอกำลังหาผู้นำธุรกิจเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเครื่องจักร ที่เธอต้องการ นี่จึงเป็นเป้าหมายแท้จริง ที่เธอตกลงมาร่วมงานหมั้นนี้
ไม่งั้น เธอคงไม่ตอบตกลงหรอก
ถึงเป็นเพื่อนกันเมื่อก่อน แต่ไม่ได้ติดต่อกันหลายปี ความสัมพันธ์เบาบางนานแล้ว
ดังนั้นไม่ตอบรับคำเชิญ ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
มายมิ้นท์ดื่มเหล้า และจ้องไปที่ประตูงานเลี้ยงตลอดเวลา
เธอยังหาผู้นำธุรกิจเครื่องจักรไม่เจอ ดังนั้นผู้นำธุรกิจเครื่องจักรคนนั้น น่าจะยังไม่มาถึง
งั้นถ้าเธอจับตาดูหน้าประตูตลอดเวลาแบบนี้ ต้องไม่มีทางพลาดอีกฝ่าย
แต่ทว่าเมื่อดูไปเรื่อยๆ ผู้นำธุรกิจเครื่องจักรที่มายมิ้นท์รอ ยังไม่มาถึง แต่กลับมีเงาสูงใหญ่ที่คุ้นเคยมาถึง
เปปเปอร์!
มือของมายมิ้นท์ชะงักไป จนเหล้าในแก้วเกือบหก อ้าปากแดงอย่างตกตะลึง
ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ล่ะ
มายมิ้นท์รีบวางแก้วเหล้าในมือ และเดินไปหาเปปเปอร์
ไม่นาน เธอเดินมาถึงด้านหลังเปปเปอร์ แล้วตะโกนว่า “ประธานเปปเปอร์!”
เปปเปอร์ได้ยินเสียงเธอ เขายกยิ้ม แล้วหันไปเห็นความตกตะลึงในแววตาเธอ ความตลกฉายขึ้นมาในตาเขา
ถึงเขารู้ตั้งนานแล้วว่าเมื่อเธอเห็นเขา จะมีท่าทางแบบนี้ แต่เมื่อเห็นกับตาตัวเอง ก็ยังรู้สึกมีความสุขในใจ
“เราเจอกันอีกแล้ว” เปปเปอร์มองมายมิ้นท์ แล้วพูดออกมา
มายมิ้นท์เม้มปาก “ใช่
เจอกันอีกแล้ว
คุณบอกว่ามาเกาหลี เพราะธุรกิจไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
เปปเปอร์หัวเราะเบาๆ “ร่วมงานหมั้นของเพื่อน ก็เป็นธุรกิจเหมือนกัน”
มายมิ้นท์สีหน้าเคร่งขรึม “งั้นธุรกิจที่คุณพูด ก็คือมาร่วมงานหมั้นสินะ”
“ประมาณนั้น” เปปเปอร์พยักหน้า
มายมิ้นท์หายใจแรง ไฟโกรธก่อตัวขึ้นในใจ ไฟโกรธที่โดนล้อเล่น
“คุณมานี่เลย!” เธอเกี่ยวแขนเขา แล้วลากไปตรงมุมเมื่อครู่
ตรงนี้อยู่บริเวณหน้าประตู คนเดินไปเดินมา พวกเขาคุยกันตรงนี้ จะเรียกสายตาผู้คนเกินไป
เห็นหญิงสาวลากตัวเองเดินไปข้างหน้าอย่างโมโห ความตลกในแววตาเปปเปอร์ยิ่งมากเข้าไปอีก
เขารู้ว่าหลังจากเธอเห็นเขา จะต้องโกรธแน่นอน
แต่เธอโกรธแบบนี้ ก็น่ารักมาก
เมื่อมาตรงมุม มายมิ้นท์หยุดเดิน
ปล่อยข้อมือเปปเปอร์ แล้วหันกลับมา เงยหน้ามองเขาอย่างโมโห “คุณรู้นานแล้วว่าฉันมาที่นี่ เพราะงานหมั้นของเพื่อน
แต่คุณกลับปิดบังฉัน คุณก็มาร่วมงานหมั้น เปปเปอร์ คุณกำลังล้อฉันเล่น เห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไง”
เปปเปอร์ส่ายหน้า “เปล่า ผมแค่อยากเห็นท่าทางของคุณตอนเจอผม”
“หา?” มุมปากมายมิ้นท์กระตุก สีหน้าแปลกใจ “มีอะไรให้อยากเห็น”
“มีสิ” เปปเปอร์พยักหน้า “เพราะผมอยากรู้ว่าตอนคุณเห็นผม จะรู้สึกเซอร์ไพรส์หรือเปล่า”
มายมิ้นท์กลอกตามองบน “คุณพูดล้อเล่นอะไร ทำไมฉันต้องเซอร์ไพรส์ตอนเจอคุณด้วย”
“ไม่รู้สึกจริงเหรอ” เปปเปอร์มองเธอ
“จริงสิ!” แววตามายมิ้นท์วูบไหว และพยักหน้าตอบ
แต่มีเพียงเธอที่รู้ดีแก่ใจ เธอโกหก
ตอนเห็นเขาเดินเข้ามา นอกจากจะตกใจ ก็รู้สึกเซอร์ไพรส์ด้วย
ถึงแม้เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เปปเปอร์จะดูไม่ออกว่าเธอร้อนตัวได้อย่างไร
แต่เขาไม่พูดออกมา หัวเราะเบาๆ “โอเคๆๆ
ไม่เซอร์ไพรส์”
มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว
ทำไมเขาใช้น้ำเสียงเอ็นดู พูดกับเธอล่ะ
ทำให้……ทำให้ความโมโหในใจ ที่เขาหลอกเธอ หายไปจนหมด
มายมิ้นท์ จับสายโซ่กระเป๋าแน่น
จากนั้นจ้องเขา แล้วพูดว่า
“ฉันไม่อยากสนใจคุณ”
พูดจบ เธอก็เดินผ่านเขาไป
เปปเปอร์ดึงแขนเธอไว้ ถามด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไปไหน”
“ไปหาคนที่ฉันจะหา” มายมิ้นท์มองมือเขา ที่จับแขนเธอ แต่ไม่ได้สะบัดออก
แน่นอนว่าไม่ใช่เหตุผลอื่น ที่เธอไม่สะบัดแขนออก
เธอคิดว่าแขนอีกข้างของเขายังไม่หายดี ถ้าสะบัดออก อาจทำให้แขนอีกข้างของเขาบาดเจ็บ
เปปเปอร์รู้ว่าคนที่มายมิ้นท์ต้องการหาคือใคร
ของอุตสาหกรรมเครื่องจักร อยู่ที่ห้องรับรองด้านบน”
เขาหัวเราะเบาๆ “ประธานประวิช
“ห้องรับรองเหรอ” มายมิ้นท์อึ้งไป “คุณรู้ได้ยังไง”
เปปเปอร์มองเธอ
“ก่อนผมมา ได้ช่วยคุณสอบถามเรียบร้อยแล้ว
ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมพาคุณไป”
พูดจบ เขาปล่อยแขนเธอ
สามารถขึ้นไปบนชั้นห้องรับรองได้
เปลี่ยนเป็นจับมือเธอเอาไว้ เดินไปยังทางออกอีกทาง ลิฟต์ตรงทางออกนั้น
มายมิ้นท์คิดไม่ถึงว่าเปปเปอร์จะจับมือเธอ หลังจากอึ้งไป เธอหดนิ้ว เพื่อจะชักมือออกจากฝ่ามือใหญ่ของเขา
แต่เหมือนเปปเปอร์เดาได้อยู่แล้ว เขากำมือเธอแน่นตลอดเวลา ทำให้เธอไม่สามารถขยับนิ้วได้
มายมิ้นท์เห็นว่าชักมือกลับมาไม่ได้
แล้วพูดว่า “เปปเปอร์ คุณปล่อยฉันนะ!”
อีกทั้งยังไม่กล้าใช้แรงสะบัด ทำได้เพียงจ้องหลังเขา
“ผมจับมือคุณเดิน จะได้เร็วหน่อย” เปปเปอร์พูดโดยไม่หันกลับมา
มายมิ้นท์เม้มปาก “คุณไม่จับมือฉัน ฉันก็เดินเร็วเหมือนกัน”
“เหรอ งั้นเหรอ” แววตาของเปปเปอร์เป็นประกาย จากนั้นก็เร่งฝีเท้าขึ้นอีก
ตอนนี้ มายมิ้นท์ต้องวิ่งช้าๆ ถึงจะตามเขาทัน
เปปเปอร์หันมามองเธอ
“เป็นไง ความเร็วตอนนี้
ถ้าผมไม่จับมือคุณ คุณก็โดนผมเหวี่ยงทิ้งแล้ว”
มายมิ้นท์มุมปากกระตุก “เปปเปอร์ นี่คุณกำลังเถียงข้างๆ คูๆ นะ
เราจะไปเจอคน ไม่ได้ไปเกิดใหม่สักหน่อย คุณจะเดินเร็วขนาดนี้ทำไม”