รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 554 เมาเครื่องบิน

บทที่ 554 เมาเครื่องบิน

ประธานมายมิ้นท์พูดถูก ไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ？
บางทีท้ายที่สุดแล้ว เธอทำสำเร็จล่ะ
พอมายมิ้นท์คำพูดนี้ของเลขาซินดี้แล้ว ได้หันศีรษะดูไปทางเลขาซินดี้ มองดูแววตาของเธอที่มีแสงเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง และได้ยิ้มเล็กน้อย“เข้าใจก็ดีแล้ว เอาล่ะ ไปล้างหน้าสักหน่อย แล้วปรับสภาพอารมณ์ให้ดี”
“ค่ะ”เลขาซินดี้พยักหน้าตอบกลับ
มายมิ้นท์หันศีรษะกลับไป ได้เดินตรงไปข้างหน้าต่อ ในไม่ช้าก็เดินเข้าออฟฟิศของตัวเองแล้ว
สามวันต่อมา มายมิ้นท์ได้ถือกระเป๋าเดินทางเพียงลำพัง และได้มาถึงที่สนามบิน
ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่เครื่องบินจะบิน
มายมิ้นท์ได้นั่งรอที่ห้องรับรองผู้โดยสารVIP ระหว่างรอการแจ้งเตือนการขึ้นเครื่องนั้น ก็ได้ก้มศีรษะดูโทรศัพท์
ทันใดนั้น ก็มีคนมาเคาะประตูห้องรับรองผู้โดยสาร
มายมิ้นท์วางโทรศัพท์ลงแล้วมองไปทางประตู“ใครคะ？”
“ผมเอง”ด้านนอกประตูนั้นมีน้ำเสียงที่น่าฟังของเปปเปอร์ดังขึ้นมา
มายมิ้นท์ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ในสายตานั้นมีความตกใจแวบวาบผ่าน
เปปเปอร์？
เขามาได้ยังไง？
มายมิ้นท์ได้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไป และได้เปิดประตูออก เป็นเปปเปอร์จริงๆด้วย
เขาสวมสูท ที่คลุมด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำอยู่ด้านนอก และเขาถือกระเป๋าเดินทางอยู่ในมืออีกด้วย มีท่าทีที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางตะลอน ๆเช่นนั้น
มายมิ้นท์มองดูกระเป๋าเดินทางของเขา ถามด้วยความประหลาดใจ “นี่คุณจะไปไหนหรือ？”
“เกาหลี”เปปเปอร์ได้เดินเข้าไปที่ห้องรับรองผู้โดยสาร ตอบกลับด้วยเสียงที่เบา
มายมิ้นท์ตะลึงไปสักพัก“คุณก็จะไปเกาหลี？”
เปปเปอร์พยักหน้า“ใช่แล้ว”
“คุณไปทำอะไรที่เกาหลีหรือ？”มายมิ้นท์หรี่ตาลงมองไปที่เขาพร้อมถามด้วยความสงสัย
หรือว่าจะไปเข้าร่วมงานแต่งด้วยงั้นหรือ？
มิเช่นนั้นจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง ออกเดินทางวันนี้ด้วย และอีกอย่างไปเกาหลีเหมือนกับเธออีกด้วย
เปปเปอร์ดูออกแน่นอนว่ามายมิ้นท์เดาได้ว่าเขากำลังจะไปที่ใด ดวงตาของเขาเป็นประกาย และยิ้มมุมปากพร้อมตอบกลับ ：“ผมไปที่นั่นเพื่อไปทำธุระนิดหน่อย”
เขาจงใจที่จะไม่บอกว่าตัวเองก็ไปเข้าร่วมงานแต่งเหมือนกัน
เพราะว่าเขาต้องการดูว่า เมื่อถึงเวลานั้นแล้วเธอได้พบเจอเขาที่งานแต่งแล้ว มันจะเป็นสีหน้าท่าทางแบบไหนกัน
เมื่อมายมิ้นท์ได้ยินเปปเปอร์พูดว่าตัวเองไปเกาหลีเพื่อไปทำธุระ กลับไม่ได้ไปเข้าร่วมงานแต่งอะไรนั่น ก็ได้พยักหน้าโดยทันที
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง แต่จะว่าไปคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ห้องรับรองห้องนี้？”
ห้องรับรองผู้โดยสารVIPนั้น เป็นหนึ่งคนต่อหนึ่งห้องทั้งนั้น
ดังนั้นเปปเปอร์ต้องมาหาเธอแน่นอน
มิเช่นนั้นแล้วทำไมเขาถึงไม่ไปห้องรับรองห้องอื่นล่ะ？
“ได้ยินบอดี้การ์ดบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ ดังนั้นผมก็มาเลย”เปปเปอร์วางกระเป๋าเดินทางและได้นั่งลงพร้อมตอบกลับ
เพื่อที่จะอยู่บนเที่ยวบินเดียวกันกับเธอ เขาได้เหมาชั้นเฟิร์สคลาสโดยเฉพาะ
มิเช่นนั้น เขาก็สั่งให้คนเตรียมเครื่องบินส่วนตัวโดยตรงแล้ว
มายมิ้นท์เบะปากเล็กน้อย“ยังจะพูดว่าคุณไม่ได้ให้บอดี้การ์ดสองคนนั้นของคุณคอยจับตาดูฉันอีก ฉันอยู่ห้องรับรองห้องไหนก็ได้บอกคุณหมดแล้ว”
แม้ว่าจะไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่รู้สึกโกรธมาก จนน่าประหลาดใจ
เปปเปอร์ได้เทน้ำหนึ่งแก้วให้ตัวเอง
ใครบอกให้ผมเป็นห่วงคุณมากขนาดนี้ล่ะ หากไม่รู้เบาะแสของคุณแม้แต่วินาทีเดียว ผมก็ไม่สามารถสบายใจได้เลย”
“เป็นผมเองที่ไปถามพวกเขาก่อน ช่วยไม่ได้
“……”คำพูดนี้พูดจนใบหน้ามายมิ้นท์แดงไปครู่หนึ่ง และได้มองบนใส่เขาด้วยความไม่สบอารมณ์
ในทันใดที่เธอกำลังจะพูดอะไร ก็มีเสียงประกาศที่ห้องรับรอง เริ่มประกาศข้อมูลการขึ้นเครื่อง
มายมิ้นท์ลุกขึ้นทันที“ควรไปแล้ว”
เปปเปอร์วางแก้วน้ำลงอย่างไม่รีบร้อน“ก็ควรไปแล้วจริงๆ ไปเถอะ”
เขาก็ได้ลุกขึ้น และได้ลากกระเป๋าเดินทางของตัวเอง
มายมิ้นท์นึกอะไรขึ้นกะทันหัน และได้มองไปที่ขาของเขา“ขาของคุณไม่เป็นอะไรแล้วหรือ？”
เปปเปอร์ได้ขยับที่ข้อเท้าเล็กน้อย“ยังไม่หายดีหมด แต่ก็ไม่กระทบต่อการเดินเลย”
“ถ้างั้นก็ดี”มายมิ้นท์พยักหน้า และวางใจขึ้นมา
หากว่าขาของเขายังไม่สามารถเดินได้ล่ะก็ เธอก็จะไปยืมรถเข็นสักอันกับทางสนามบิน
อย่างสนามบินนานาชาติขนาดใหญ่เช่นนี้ โดยปกติแล้วมักจะมีอุปกรณ์สำรองสำหรับผู้พิการอยู่เสมอ
ดังนั้นการยืมรถเข็นสักอันนั้น ไม่ใช่เรื่องยากเลย
ทั้งสองคนได้เดินออกจากห้องรับรอง ก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปที่ช่องตรวจตั๋ว
หลังจากที่ได้ตรวจสอบเสร็จหมดแล้ว ทั้งสองก็ได้ขึ้นรถรับส่ง เดินทางไปทางลานจอดอากาศยานเพื่อขึ้นเครื่อง
ในไม่ช้านัก มายมิ้นท์ก็ได้ตามหลังเปปเปอร์เดินเข้าไปในชั้นเฟิร์สคลาส
เธอได้หาที่นั่งตัวเองแล้วนั่งลง จากนั้นก็หยิบยาแก้เมาเครื่องบินมาหนึ่งเม็ดออกจากกระเป๋าเตรียมจะทานเข้าไป
เมื่อเปปเปอร์เห็นแล้ว ขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณเมาเครื่องบินหรือ？”
มายมิ้นท์ตอบกลับ“แค่เมาเครื่องบินเล็กน้อย ก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น”
“แล้วทำไมผมไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงเลย？เมื่อก่อนคุณก็ไม่เคยเขียนไว้บนจดหมายเลย” เปปเปอร์นั่งถัดจากเธอในทางเดินพร้อมพูด
มายมิ้นท์ได้หักยา แล้วกลืนเข้าไปโดยตรง“นี่มีอะไรให้น่าพูดล่ะ ก็แค่ปัญหาเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเอง กินยาเข้าไปแล้วนอนพักเดี๋ยวก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”
เปปเปอร์เม้มริมฝีปาก
แม้ว่าจะพูดเช่นนี้มันก็ถูกอยู่ แต่สิ่งที่เขาปรารถนา คือเธอสามารถบอกกับเขาทุกอย่างโดยไม่เก็บไว้ ให้เขารับรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเธอ
แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ เขาก็ยังมีเรื่องมากมายที่ยังไม่รับรู้เกี่ยวกับเธอเลย
ช่างมันเถอะ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปแล้วกัน
ได้ยินว่าเหมันตร์มีข่าวสารเกี่ยวกับหัวใจแล้ว หากว่าท้ายที่สุดแล้วมั่นใจว่าหัวใจนั้นเข้ากับเขาได้จริงๆ
งั้นเขาก็มีเวลาทั้งชีวิต ในการไปรับรู้เกี่ยวกับเธอแล้ว
ยาแก้เมาเครื่องบินของมายมิ้นท์ออกฤทธิ์ได้เร็วมาก ในไม่ช้าเธอก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับอาการวิงเวียนศีรษะ
เปปเปอร์มองดูดวงตาที่ง่วงนอนอันเงียบสงบของเธอ ยกมือขึ้นแล้วกดกระดิ่งบนศีรษะของเขา
ไม่นานก็มีแอร์โฮสเตสเดินเข้ามา“คุณผู้ชายคะคุณ……”
“เสียงเบาหน่อย”เปปเปอร์มองดูมายมิ้นท์ วางนิ้วชี้ไปบนริมฝีปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันเบาว่า：“อย่าทำให้เธอตื่น”
แอร์โฮสเตสที่ได้ยินคำพูดนี้ ได้หันหลังกลับไปมองดูด้านหลัง
พอเห็นมายมิ้นท์ที่หลับอยู่นั้น แววตาของแอร์โฮสเตสมีความอิจฉาแวบวาบผ่าน
คุณผู้ชายคนนี้ช่างรักคุณผู้หญิงคนนี้จริงๆเลย ความรู้สึกที่ลึกซึ้งในดวงตาของเขาแทบจะล้นออกมาหมดแล้ว
เดิมทีเธอคิดที่จะเขียนข้อมูลติดต่อของตัวเองให้กับคุณผู้ชายคนนี้
พอดูตอนนี้แล้ว ช่างมันดีกว่า
“ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายต้องการรับอะไรไหมคะ？”แอร์โฮสเตสยิ้มอย่างสุภาพ และถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
เปปเปอร์ได้วางนิ้วนั้นลง “นำผ้าห่มมาให้ผมสองผืนที”
“ได้ค่ะคุณผู้ชาย”แอร์โฮสเตสตอบกลับไป แล้วได้ไปทำตาม
ภายในสองนาที ผ้าห่มก็มาถึงแล้ว
หลังจากที่เปปเปอร์ได้หยิบผ้าห่มมาแล้ว ก็ได้โบกมือให้แอร์โฮสเตสออกไป
เมื่อแอร์โฮสเตสออกไปแล้ว เขาก็ได้ปลดเข็มขัดนิรภัย
และก็ได้สะบัดผ้าห่มผืนหนึ่ง และได้ห่มไว้ที่ตัวเธอเบาๆ
ลุกขึ้นและเดินไปหามายมิ้นท์ ได้นั่งลงตรงที่นั่งด้านในของเธอ
นี่ยังไม่หมด
เปปเปอร์ยังได้ปรับที่นั่งของมายมิ้นท์ลง ให้ที่นั่งนอนราบ
แล้วให้เธอสามารถนอนลงได้ เช่นนี้มันจะทำให้หลับสบายมากกว่า
เปปเปอร์มองดูที่มายมิ้นท์ ได้สัมผัสแก้มเธอเบาๆ และยังปาดผมที่อยู่บนใบหน้าของเธอออก
จากนั้นก็ได้หยิบโทรศัพท์ออกมา พอถ่ายรูปให้เธอแล้ว
ก็ได้ปรับที่นั่งของตัวเองลง หลับตาลงพร้อมกอดที่เอวของเธอ
หลังจากที่ผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง มายมิ้นท์ตื่นโดยความสั่นสะเทือนนี้ ในความคลุมเครือนั้น ยังได้ยินเสียงที่มีคนเรียกเธออยู่
พอเธอขมวดคิ้วแล้ว ค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งนี้ขึ้นมาเล็กน้อยอย่างช้าๆ จากนั้นก็พบเห็นกับใบหน้าคนหนึ่ง
เพียงแต่ว่าเธอยังสะลึมสะลือไม่ตื่นเต็มที่ สายตาก็เบลอๆหน่อย เธอใช้เวลาสักพักกว่าจะเห็นได้ชัดว่าใบหน้านี้เป็นใคร
เปปเปอร์！
“ประธานเปปเปอร์？”มายมิ้นท์ได้เอ่ยปากพูดด้วยริมฝีปากที่แดงของเธอ
เปปเปอร์ได้ลุกขึ้น“ตื่นแล้วหรือ”
มายมิ้นท์ตอบกลับ และได้ยกมือขึ้นนวดตรงขมับเล็กน้อย“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ？”
“เครื่องบินได้ลงจอดแล้ว”เปปเปอร์ตอบกลับ และได้ยื่นมือไปหาเธอในเวลาเดียวกัน
มายมิ้นท์ตะลึงไปครู่หนึ่ง“ลงจอดแล้วหรือ？”
“อื้อ”เปปเปอร์พยักหน้า
มายมิ้นท์ตบแก้มของเธอ
ตบให้ตื่นจากอาการมึนที่เหลือสุดท้ายนั้นจากผลข้างเคียงที่กินยาแก้เมาเครื่องบิน ในที่สุดหัวสมองก็ตื่นมากขึ้น“ขอโทษด้วยค่ะ
ฉันไม่รู้เลย ยาแก้เมาเครื่องบินนี้มีฤทธิ์ยาดีเกินไป”
หากว่าไม่ใช่เพราะเขาที่เรียกเธอตื่น เกรงว่าเธอคงจะนอนหลับต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเธอมีความอ่อนแรงอยู่เล็กน้อยในตอนนี้ และเธอไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลย
ด้วยเหตุนี้ มายมิ้นท์ก็ไม่ได้ปฏิเสธมือที่เปปเปอร์ยื่นมา ได้เอามือวางลงบนนั้น
เปปเปอร์ได้จับมือเธออย่างแน่น เพียงแค่ใช้แรงในการดึงเล็กน้อย ก็ได้ดึงเธอขึ้นมาแล้ว
หลังจากที่ลุกขึ้นมาแล้ว มายมิ้นท์ได้เห็นผ้าห่มที่หล่นลงมาจากตัวของเธอ อดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อย“ผ้าห่มนี่……คุณเป็นคนห่มให้กับฉันหรือ？