รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 550 การร่วมมือกับชวนชม

“อย่างนี้เองหรอกหรือ”มายมิ้นท์พยักหน้า ตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า：“โอเค ถ้างั้นคุณไปทำงานก่อนเถอะ”

“ค่ะ”เลขาซินดี้รีบตอบกลับอย่างเร็วไว และหันกลับเดินออกไปทางประตู

มายมิ้นท์มองดูจากด้านหลังของเธอ ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า มักจะรู้สึกว่าท่าเดินของเธอแปลกเล็กน้อย

แต่ว่ามายมิ้นท์ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเธอแค่เปลี่ยนรองเท้าส้นสูงคู่ใหม่ แล้วเดินไม่ค่อยถนัดนิดหน่อย ดังนั้นจึงได้ก้มศีรษะลงและทำงานต่อไป

และเลขาซินดี้ที่ได้เดินออกจากออฟฟิศของมายมิ้นท์นั้น แต่กลับไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย

หลังจากที่เธอปิดประตูออฟฟิศของมายมิ้นท์แล้ว ได้พิงที่ประตูและนั่งลงช้าๆ หยุมหัวเข้าไปตรงหัวเข่า บรรยากาศรอบตัวเธอเกิดความสับสนวุ่นวายเต็มไปหมด

จนตอนนี้เธอยังคงรู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานซืน ราวกับเป็นความฝันเช่นนั้น

ทั้งที่เธอได้ฟังคำสั่งของประธานมายมิ้นท์ ไปเฝ้าระวังประธานลาเต้ ทำไมท้ายที่สุดแล้วกลายเป็นว่ามีอะไรกับประธานลาเต้แล้วล่ะ？

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ภายในใจของเลขาซินดี้ก็วุ่นวายจนไม่รู้ว่าต้องทำอะไรก่อนหรือทำอะไรหลัง ยุ่งเหยิงอย่างมาก มันทั้งดีใจและเจ็บปวด

สิ่งที่ดีใจคือ ในที่สุดเธอก็ได้ผู้ชายที่ตัวเองรักมา และได้มีอะไรกันกับเขา ระหว่างพวกเขา ก็เคยมีระยะห่างที่ใกล้ชิดมากเช่นนี้มาก่อนแล้ว

แต่สิ่งที่เจ็บปวดคือ หลังจากที่เขาสร่างเมาแล้ว กลับเตือนเธอด้วยความเย็นชา ให้เธอลืมเรื่องนี้ไป ทำเหมือนว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น และยังไม่ให้เธอบอกกับประธานมายมิ้นท์อีกด้วย

เมื่อนึกถึงสายตาที่เย็นเยือกในตอนนั้นของลาเต้แล้ว การหายใจของเลขาซินดี้ก็เร็วขึ้น หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกมีดแทง คนทั้งคนดูเจ็บปวดอย่างมาก และใบหน้าเธอก็ซีดขาวไปหมด

ในทันใดนั้น ก็มีผู้ช่วยคนหนึ่งเดินเข้ามา กำลังจะไปที่ออฟฟิศของมายมิ้นท์ พอเห็นซินดี้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าประตูออฟฟิศของมายมิ้นท์แล้ว ได้ถามด้วยความประหลาดใจ“เลขาซินดี้คะ ทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้คะ？”

สายตาของเลขาซินดี้ประกายทันที และได้เงยหน้าขึ้นจากหัวเข่าของเธอ ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย“ฉันไม่ค่อยสบายเท่าไหร่น่ะ เลยนั่งที่นี่สักครู่หนึ่ง”

“ไม่สบายหรือคะ？”ผู้ช่วยได้มองไปที่ใบหน้าของเธอ และเห็นว่ามันซีดขาวจริงๆ รีบถามด้วยความเป็นห่วงว่า：“ฉันพาคุณไปที่ห้องพยาบาลนะ”

ขณะที่พูด ก็จะยื่นมือไปพยุงเธอ

เลขาซินดี้ได้ปฏิเสธ และได้จับผนังลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ จึงไม่ต้องไปห้องพยาบาลแล้ว คุณจะไปหาประธานมายมิ้นท์ไม่ใช่หรือ รีบไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก ฉันกลับออฟฟิศก่อนนะคะ”

ทันทีที่พูดจบ เธอได้จัดเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบ จากนั้นก็ก้าวเดินด้วยท่าเดินที่แปลกประหลาดเล็กน้อย ได้เปิดประตูออฟฟิศของเลขาแล้วเดินเข้าไป

ผู้ช่วยได้ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนเอียงศีรษะมองดูทิศทางที่เธอเดินจากไปด้วยความสงสัย เพียงแค่รู้สึกว่าเธอประหลาดเล็กน้อย

แต่ว่าผู้ช่วยก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย หลังจากที่ยักไหล่แล้ว ก็หันกลับเดินตรงไปทางออฟฟิศของมายมิ้นท์

“ประธานมายมิ้นท์คะ ฉันมารับเอกสารค่ะ”ผู้ช่วยได้เดินตรงไปหามายมิ้นท์ และพูดกับมายมิ้นท์

มายมิ้นท์ได้เปิดลิ้นชักออก แล้วยื่นเอกสารให้ไป“เอานี่ไป หลังจากที่ใช้เสร็จแล้ว อย่าลืมเก็บล่ะ”

“วางใจได้เลยค่ะประธานมายมิ้นท์”ผู้ช่วยยิ้มและตอบกลับ

ริมฝีปากอันแดงของมายมิ้นท์ได้ขยับเล็กน้อย เหมือนจะพูดอะไรอีก แต่เสียงโทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้นกะทันหัน

เมื่อมองดูหมายเลขผู้โทรแล้ว เธอยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็โบกมือให้ผู้ช่วยพร้อมพูดว่า：“คุณออกไปก่อนเลย”

“ค่ะ”ผู้ช่วยพยักหน้า และหันหลังเดินออกไป

มายมิ้นท์ได้รับสายโทรศัพท์ แล้วจับโทรศัพท์แนบข้างหู “ค่ะ คุณป้า”

“มิ้นท์คะ ไม่ได้รบกวนคุณทำงานใช่ไหมคะ？”เสียงของคุณนายราศรีที่พูดอย่างสนิทสนมดังออกมาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์

มายมิ้นท์ยิ้มพร้อมกับส่ายหัว“ไม่อยู่แล้วค่ะ”

“ถ้างั้นก็ดี”คุณนายราศรีถอนหายใจด้วยความโล่งอก

มายมิ้นท์ถามอย่างสงสัยว่า：“คุณป้าคะ คุณป้าโทรมาหาฉันเวลานี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ？”

ในอีกด้านของโทรศัพท์นั้น คุณนายราศรีมองไปยังห้องชั้นบนแล้วถอนหายใจ“มีเรื่องนิดหน่อยค่ะ มิ้นท์คะ สามารถออกมาข้างนอกหน่อยได้ไหมคะ？คุณป้าอยากคุยกับมิ้นท์หน่อย”

“ได้สิคะ จะว่าไปคุณป้าอยากคุยอะไรหรือคะ？”

คุณนายราศรียิ้มเล็กน้อย “ถึงเวลาคุณก็รู้เอง”

“อย่างนี้หรือคะ งั้นก็ได้ค่ะ”ไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนพอ มายมิ้นท์ก็ไม่ได้เสียความรู้สึกใดๆ และมายมิ้นท์ได้พยักหน้าตอบตกลง

“อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่ร้านกาแฟมหาดทัย”คุณนายราศรีได้พูดอีกครั้ง พร้อมบอกสถานที่ที่นัดเจอกัน

“ได้ค่ะคุณป้า”มายมิ้นท์ยิ้มและตอบตกลง

พอวางสายโทรศัพท์แล้ว เธอได้วางโทรศัพท์ลง ปลายนิ้วมือได้เคาะเบาๆบนโต๊ะทำงานนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆจางหายไป กลายเป็นความซับซ้อน

อันที่จริงแม้ว่าคุณนายราศรีจะไม่ตอบว่าต้องการคุยอะไร เธอก็พอจะเดาได้

เกรงว่าเรื่องที่ต้องการคุยนั้น คงจะเกี่ยวกับเรื่องของเต้นั่นแหละ

เรื่องที่จะเกิดยังไงมันก็ต้องเกิด นอกจากมายมิ้นท์จะยอมรับมันแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด

หลังจากนั้น เธอก็ได้นวดตรงขมับของเธอทันที และได้ถือกระเป๋าแล้วเดินออกไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มายมิ้นท์ก็ได้มาถึงร้านกาแฟมหาดทัยตามที่คุณนายราศรีบอก

เนื่องจากเธอได้มาเช้าไปครึ่งชั่วโมง ตอนนี้คุณนายราศรียังมาไม่ถึงเลย

มายมิ้นท์อยู่ในภายใต้การนำพาของพนักงาน แล้วได้มาถึงตรงที่นั่งข้างริมหน้าต่างพร้อมนั่งลง และได้สั่งกาแฟสองแก้ว ดื่มไประหว่างรอคุณนายราศรีมาถึง

หลังจากที่รอได้ครู่หนึ่ง เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากด้านหลัง

เป็นเจินเจิน！

มายมิ้นท์ได้วางแก้วกาแฟลง และหันศีรษะกลับไปดูด้านหลัง

เมื่อเห็นว่าในบูธที่นั่งที่อยู่ห่างจากเธอไปสามโต๊ะนั้น เจินเจินก็นั่งอยู่ที่นั่นโดยหันหลังให้เธอ ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ และกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่

“แม่พูดอะไรนะ แม่ต้องการปลูกถ่ายไตให้คุณพ่อหรือคะ？”น้ำเสียงของชวนชมดังขึ้นมาในทันใด

พอได้ยินคำพูดนี้ มายมิ้นท์อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเล็กน้อย

คาดไม่ถึงว่าคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ต้องการทำการปลูกถ่าย ดูว่าไตของตัวเองสามารถเข้าได้กับเยี่ยมบุญไหม

ฉันต้องบอกว่า พวกเขาช่างรักกันมากจริงๆเลย

“แม่คะ แล้วฉันก็ต้องทำไหมคะ？”ชวนชมได้กัดริมฝีปาก ถามด้วยจิตใจกระสับกระส่าย

ก็ไม่รู้ว่าคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ที่อยู่ในอีกด้านของโทรศัพท์ได้พูดอะไรกับเธอ ทันใดนั้นสีหน้าท่าทางของเธอโล่งอกขึ้นมาอย่างมาก“ใช่หรือคะ ฉันรู้แล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับไป โอเค ลาก่อนค่ะ！”

หลังจากมายมิ้นท์ฟังคำพูดทั้งหมดของเธอแล้วได้ยกแก้วกาแฟมาจิบกาแฟ และมุมปากของเธอก็ยิ้มเยาะเย้ย

เธอฟังได้ชัดเจนมาก เจินเจินไม่ต้องการที่จะทำการปลูกถ่ายให้กับเยี่ยมบุญ

มิเช่นนั้นเจินเจินคงไม่รู้สึกตื่นตระหนกในตอนที่ถามคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์แต่แรก

หลังจากนั้นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์อาจจะพูดคำพูดประมาณว่า ไม่ต้องการให้เจินเจินไปทำการปลูกถ่าย เห็นได้ชัดว่าเจินเจินในตอนนั้นโล่งอกอย่างมาก

ดังนั้นจะเห็นได้ว่า เจินเจินไม่คิดที่จะเสียสละไตของตัวเองเพื่อช่วยเยี่ยมบุญอยู่แล้ว

แม้ว่าการกระทำและการตัดสินใจของเจินเจินจะไม่ผิด แต่สำหรับเยี่ยมบุญคู่สามีภรรยาคู่นี้แล้ว ต้องรู้สึกผิดหวังแน่ๆเลยล่ะ

ป่วยหนักนอนอยู่บนเตียงกลับไร้ลูกกตัญญู เมื่อถึงขั้นที่เยี่ยมบุญจำเป็นต้องเปลี่ยนไตจริงๆ บางทีอาจจะเรียกเจินเจินมาทำการปลูกถ่ายก็ได้

เมื่อถึงเวลานั้นแล้วเจินเจินไม่ยอมล่ะก็ ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ก็มีเรื่องน่าสนุกให้ชมกันแล้วล่ะ

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆ เธอ

ชวนชมก้มลงมองดูมายมิ้นท์ สายตามีความประหลาดใจแวบวาบผ่าน“คุณมายมิ้นท์？”

โอ๊ะโอ ถูกเจอตัวจนได้！

มายมิ้นท์วางกาแฟลง เงยหน้าขึ้นโดยสงบอารมณ์ไม่แสดงสีหน้าออกมา“คุณชวนชม”

“บังเอิญจังเลยนะคะ คุณมายมิ้นท์ก็มานั่งดื่มกาแฟที่นี่หรือคะ”ชวนชมกอดอก และได้นั่งลงตรงหน้าเธอ

มายมิ้นท์เห็นเช่นนี้ ดวงตาของเธอมีความไม่พอใจแวบวาบเข้ามา “คุณชวนชม ไม่เกรงใจเลยจริงๆนะคะ”

ชวนชมฟังออกทันทีว่ามายมิ้นท์พูดเธอนั่งลงโดยที่ไม่ได้เชิญเลย ยิ้มเล็กน้อย และไม่ได้โกรธอะไร“ฉันนั่งแค่ครู่เดียว คุยกับคุณมายมิ้นท์สักสองสามคำก็ไปแล้ว คงจะไม่รบกวนคุณมายมิ้นท์ดื่มกาแฟนะคะ”

“คุณต้องการคุยอะไร？”มายมิ้นท์เอนหลัง มองดูเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

ชวนชมได้ลูบผมที่บอบบางของเธอ“ฉันแค่อยากบอกว่า คุณมายมิ้นท์คุณเองน่าจะรู้ เรื่องที่ส้มเปรี้ยวยังไม่ตายใช่ไหมคะ？”

มายมิ้นท์พยักหน้า“หลังจากนั้นล่ะ？”

“คุณพ่อคุณแม่ของฉันก็รู้แล้ว”สีหน้าของชวนชมเปลี่ยนทันที“คุณพ่อฉันยังดีหน่อย แต่คุณแม่ฉันกลับต้องการตามหาตัวส้มเปรี้ยวให้เจอมากจริงๆ และฉันไม่ยอมให้ส้มเปรี้ยวกลับมาอีกครั้งแน่นอน ดังนั้นคุณมายมิ้นท์ คิดอย่างไรหากพวกเรามาร่วมมือกัน？”

“ร่วมมือกับคุณ？”มายมิ้นท์หรี่ตาลง

ชวนชมพยักหน้า“ใช่ค่ะ พวกเราร่วมมือกันตามหาส้มเปรี้ยวให้เจอ คุณมายมิ้นท์คุณก็เกลียดชังส้มเปรี้ยวมากด้วยใช่ไหมคะ เพราะไม่ว่ายังไงก่อนหน้านั้นส้มเปรี้ยวได้ลงมือจะฆ่าคุณอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นพวกเราร่วมกันตามหาเธอ จัดการเธอเลยว่ายังไงล่ะ？”