ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ - บทที่ 793

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ บทที่ 793

เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น หวงไท่โฮ่วก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย อันที่จริงคำพูดนั้นไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าการที่นางไม่รับปาก เพราะว่าเจ้าแปดเองก็กำลังจะกลับมาแล้ว

อย่างไรก็ตาม นางจงใจหลีกเลี่ยงมัน ซึ่งนั่นแตกต่างกับสิ่งที่นางเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าไม่สนใจต่อสู้เพื่อสิ่งใด

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว หวงไท่โฮ่วก็เรียกซุนกงกง “ราชโองการพร้อมแล้วหรือยัง?”

ซุนกงกงก้มศีรษะลง “ทูลหวงไท่โฮ่ว พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หวงไท่โฮ่วกล่าว “เจ้าช่วยอ่านให้ข้าฟังที”

ซุนกงกงผงะ “อ่านตอนนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ใช่ อ่านเข้าสิ” หวงไท่โฮ่วสั่ง

ซุนกงกงตอบ “พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปนำราชโองการมา อย่างไรก็ตาม หวงไท่โฮ่วท่านต้องประทับตราด้วยตัวท่านเองนะพ่ะย่ะค่ะ”

ซุนกงกงหันหลังและจากไป เมื่อได้รับราชโองมาแล้ว เขาก็ได้ยินเสียงจากนอกประตู “ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินมาถึงแล้ว”

หวงไท่โฮ่วตกใจเล็กน้อย “นี่ยังเช้าอยู่เลยไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงมาถึงแล้ว?”

มู่หรงเจี๋ยเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม และรอยยิ้มของเขาก็สงบลงเมื่อเห็นกุ้ยไท่เฟย “เสด็จแม่ ลูกมาที่นี่เพื่อรับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้าว” หวงไท่โฮ่วแปลกใจ “จะเอาตอนนี้เลยหรือ? เจ้าไม่ต้องเรื่อหารือราชกิจบ้านเมืองก่อนงั้นรึ?”

“ออกราชโองการก่อนพ่ะย่ะค่ะ หลังจากออกราชโองการแล้ว คนใต้บังคับบัญชาจะได้ทำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างสะดวก เพราะเวลามีน้อย และใช้เวลาเพียงวันครึ่งในการเตรียมการเท่านั้น”

หวงไท่โฮ่วเมื่อฟังก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ดังนั้นนางจึงพูดกับซุนกงกงว่า “เอาตราประทับของข้ามา” ซุนกงกงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรีบยื่นตราประทับให้กับนาง เขาเหลือบตาไปมองเล็กน้อย

หวงไท่โฮ่วประทับตราและกำลังตรวจดู แต่มู่หรงเจี๋ยเข้ามารับราชโองการไปอย่างรวดเร็ว “ขุนนางชั้นผู้ใหญ่กำลังรอลูกอยู่ แล้วลูกจะรีบกลับมาในภายหลังนะพ่ะย่ะค่ะ”

หวงไท่โฮ่วกล่าว “ในเมื่อออกราชโองการก่อนแล้ว ข้าก็ไปพร้อมเจ้าเลยแล้วกัน”

มู่หรงเจี๋ยกล่าว “เช่นนั้นก็ไปกันเถิดพะยะค่ะ”

หวงไท่โฮ่วหันกลับมา และเชิญกุ้ยไท่เฟย “เจ้าก็ไปพร้อมกันเลยเถิด”

กุ้ยไท่เฟยดูเฉยเมย “ข้าไม่ไปดีกว่าเพคะ”

“ไปเถิด จ้วงจ้วงก็เป็นน้องสะใภ้ของเจ้าด้วย เจ้าควรที่จะไป” ที่หวงไท่โฮ่วอยากให้นางไปด้วยเพราะต้องการให้นางมีส่วนร่วมในราชกิจ เพื่อที่นางจะได้รู้สึกถึงการมีตัวตน และไม่ต้องคิดว่าตัวเองคือคนนอก

ซุนกงกงมองดูมู่หรงเจี๋ยอย่างเป็นห่วง แต่มู่หรงเจี๋ยไม่แสดงสีหน้าอะไรให้เขาเห็น ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าเนื้อหาของราชโองการนั้นเปลี่ยนไปแล้ว

เหลียงซู่หลินเป็นแม่ทัพของตำหนักบูรพา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าร่วมภายในท้องพระโรงได้ อย่างไรก็ตาม เขาเดินตรวจตราอยู่หน้าพระราชวัง และรอการประกาศราชโองการ

เมื่อวานนี้ราชครูเหลียงรู้ว่าหวงไท่โฮ่วกำลังจะแต่งตั้งเหลียงซู่หลินเป็นราชบุตรเขยของนาง และเขาก็ตั้งหน้าตั้งตารอ เมื่อคืนเขาแสดงความรักต่อเหลียงซู่หลิน เหลียงซู่หลินเป็นคนดี ซึ่งทำให้ราชครูพอใจเป็นอย่างมาก

ท่านเซียวโหวรู้อยู่แล้วว่าจะออกราชโองการการแต่งงานของจ้วงจ้วงและเหลียงซู่หลินในตอนเช้าวันนี้ เดิมทีเขาตั้งใจจะอ้างว่าตนเองป่วยและไม่ไปที่ท้องพระโรง แต่เขานอนไม่หลับทั้งคืน ดังนั้นสุดท้ายเขาจึงตัดสินใจมาจนได้

ในเมื่อเลือกแล้ว ก็ต้องรับผลที่ตามมาทั้งหมด

ไม่มีใครรู้ว่าเขาชอบองค์หญิงคนโตมากเพียงใด สตรีผู้งดงาม เฉลียวฉลาด หากได้แต่งงานกับเซียวเซียว นั่นนับว่าเป็นโชคของตระกูลเซียว

เจตนารมณ์ของสวรรค์ แม้ว่าพวกเขาจะตายด้วยความรัก แต่พวกเขาก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้

นี่คือความโหดร้าย

เขารู้สึกละอายใจต่อเซียวเซียว ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เซียวเซียวประสบความสำเร็จอย่างมาก และทำให้ตำแหน่งของตระกูลเซียวมั่นคงขึ้น ตระกูลเซียวมีชื่อเสียงมากขึ้นภายใต้การแสวงประโยชน์ทางทหารของเขา อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ลงแรงทั้งหมดนี้กลับไม่ได้รับอะไรตอบแทนเลย

“หวงไท่โฮ่วเสด็จ กุ้ยไท่เฟยเสด็จ ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิเสด็จ!” ขันทีผู้ทำหน้าที่พิธีการหน้าตำหนักตะโกนขึ้นเสียงดัง

เสียงระฆังและกลองของราชวงศ์ดังขึ้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวง