ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ - บทที่ 767

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ บทที่ 767

จื่ออันมองไปยังเขา พยายามอ่านอารมณ์ที่หลบซ่อนอยู่ของเขาอย่างเต็มที่ จากนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ท่านไม่อยากจะแต่งชายารองใช่หรือไม่? หากว่าท่านไม่อยากแต่งแล้ว ข้าจะไปปฏิเสธแทนท่านเอง”

มู่หรงเจี๋ยออกจะหงุดหงิดเล็กน้อย “ไม่ใช่ปัญหาที่ว่าข้าอยากจะแต่งงานหรือไม่ แต่เป็นเจ้าที่อยากจะให้ข้าแต่งหรือไม่ หากว่าเจ้าไม่ชอบแล้ว ตนเองก็ไปบอกกับเสด็จแม่เอง”

“ข้าอย่างไรก็ได้” จื่ออันรับรู้ได้ถึงความคิดของเขา จึงยักไหล่ออกมา “ท่านชื่นชอบก็พอแล้ว”

มู่หรงเจี๋ยส่งเสียงฮึมฮัมออกมา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วนั่งลงอย่างไม่พอใจนัก

จื่ออันเท้าคางแล้วถอนหายใจออกมาอย่างแรง

“กังวลเรื่องอาซินหรือ?” มู่หรงเจี๋ยถามออกมา

“ข้ากังวลเกี่ยวกับเขา และก็กังวลกับจ้วงจ้วง และยิ่งกังวลกับสถานการณ์ในปัจจุบัน”

มู่หรงเจี๋ยไม่ส่งเสียงใดออกมา การปลดฮองเฮาเป็นเพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้น ขั้นแรกที่ทำให้ทางด้านของราชครูเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา จากนั้นตั้งใจรับมือกับเรื่องที่อ๋องหนานหวายจะกลับเข้ามาในเมืองหลวง

เขาเอ่ยออกมา “เมื่อปลดฮองเฮาแล้ว ในวังก็จะเกิดความวุ่นวายขึ้นระยะหนึ่ง ข้าได้เสนอเรื่องที่ให้ยกพระสนมเหมย เจ้าสามารถเข้าวังไปสนทนากับนางได้เป็นครั้งคราว”

“พระสนมเหมย?” จื่ออันผงะไปเล็กน้อย “ท่านถึงกับเสนอให้ยกพระสนมเหมยขึ้นมา?”

“นางเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดแล้ว เจ้าอย่าได้ลืมไปว่าก่อนหน้านั้นนางเคยช่วยเหลือฮูหยินผู้เฒ่ามาก่อน อีกทั้งเรื่องของเซี่ยหลิน ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนาง”

“ข้ารู้ เป็นเซี่ยหวายจุนที่กระทำ” จื่ออันไม่ได้กล่าวโทษพระสนมเหมยมากนัก พระสนมเหมยในตอนนั้นเพียงแต่ต้องการปกป้องตนเอง และก็คิดต้องการหาทางออกให้แก่องค์ชายสาม จึงสับสนไปชั่วคราว จากนั้นนางก็ผิดหวังท้อใจขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่าและเซี่ยหวายจุนนั้นต่างไม่ได้ช่วยเหลือนาง นางก็ควรจะได้รับบทเรียนแล้ว

และก็เป็นจริงดั่งที่ว่า พระสนมเหมยเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด ตระกูลเดิมไม่มีอำนาจมากนัก และก็เป็นเพราะว่าเรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าถึงทำให้ถูกกดขี่ลงไป จึงเข้าใจที่จะสงบเสงี่ยมลงได้

จื่ออันมองไปยังมู่หรงเจี๋ย “จริง ๆ แล้ว ในใจของท่านมีความคิดเช่นไร? ท่านปลดฮองเฮาแล้ว นี่ก็หมายความว่าท่านต้องการจะดึงรัชทายาทลงมา ท่านกำลังให้ความสนใจกับอ๋องเหลียงอย่างนั้นหรือ?”

มู่หรงเจี๋ยส่ายศีรษะ “อ๋องเหลียงไม่มีทางแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท”

“ทว่าที่ท่านทำมากมายเหล่านั้นก็ไม่ใช่เพื่อที่จะประคองเขาขึ้นไปหรอกหรือ? กำจัดชื่อเสียงเลวร้ายของเขา แล้วสร้างสายสัมพันธ์ขึ้น สร้างชื่อเสียงที่ดีให้กับเขา ดูแล้วก็เหมือนว่าต้องการจะให้เขาเป็นจักรพรรดิ”

มู่หรงเจี๋ยไม่ส่งเสียงใดออกมา เพียงแต่มองไปยังนาง

จื่ออันคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านต้องการจะให้เขาเป็นเกราะกำบังหรือผู้ที่คอยหลอกตา? ท่านอยากจะให้ทุกคนเข้าใจว่าท่านต้องการจะให้เขาเป็นรัชทายาท?”

มู่หรงเจี๋ยยังคงไม่ส่งเสียงใด ก็เท่ากับว่าไม่ได้ปฏิเสธ

จื่ออันกรุ่นโกรธขึ้นมาเล็กน้อย “ท่านดึงจุดสนในมาที่ตัวเขา นั่นจะเป็นอันตรายต่อเขา”

“เขาเป็นลูกหลานของตระกูลมู่หรง เขาก็ควรจะแบกรับกับเรื่องเหล่านี้ เขาเองก็จะต้องยินยอมทำเช่นนี้ ก่อนหน้านั้นเขาเพียงแต่เสื่อมโทรมไปเท่านั้น”

“ท่านถามเขาแล้วหรือยัง?” จื่ออันเอ่ยถาม

“การสื่อสารระหว่างชายหนุ่มนั้น บางคราวก็ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูด เพียงแค่มองตากันเท่านั้นก็พอแล้ว”

จื่ออันจ้องมองไปยังเขา “ท่านมันจิ้งจอกเฒ่า”

เมื่อชะงักไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยออกมา “ท่านเสนอให้ยกพระสนมเหมยขึ้นมา เพราะสนมในวังหลังเหล่านั้นเองก็อาจจะเกิดการต่อต้านขึ้นมา ความคิดของท่านเกรงว่าคงไม่อาจจะปิดบังราชครูเหลียงและกุ้ยไท่เฟยได้”

“เพราะฉะนั้น พระสนมเหมยจึงทำได้เพียงแค่ช่วยเหลือเรื่องของวังหลังเท่านั้น และจำเป็นจะต้องหาใครสักคนมาช่วยเหลือนาง”

“ใครกัน?” จื่ออันเอ่ยถาม

มู่หรงมองยังนาง “เจ้าคิดว่าพระสนมอี๋เป็นอย่างไรบ้าง?”

จื่ออันคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เลว”