ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ - บทที่ 640
ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ บทที่ 640
จื่ออันเมื่อเห็นว่าจ้วงจ้วงหลับสนิท ก็คิดที่จะจากไป ในตอนที่ลุกขึ้นมา จ้วงจ้วงก็ดึงมือนางเอาไว้ แล้วมองยังนาง “จื่ออัน เจ้าเคยรักใครสักคนมากหรือไม่? รักจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี!”
น้ำตาของจื่ออันแทบจะร่วงไหลลงมา ลูบลงบนหัวของนางเบา ๆ “มี เจ้านี่ไง ข้ารักเจ้ามาก ๆ”
จ้วงจ้วงยิ้มออกมา เต็มไปด้วยความเมามาย นางถอนหายใจ “หากว่าข้าเป็นผู้ชาย ก็คงจะแต่งงานกับเจ้า ดูเหมือนว่าข้าจะเสียเปรียบเจ้าเจ็ดไปแล้ว”
นางค่อย ๆ หลับตาลง แล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง จึงหลับลงไป
นางรู้สึกสงสารจ้วงจ้วงเป็นอย่างมาก ยิ่งรู้สึกโกรธเซียวเซียวมากยิ่งนัก
เดิมทีจื่นอันคิดที่จะอยู่เป็นเพื่อนกับจ้วงจ้วงให้มาก ทว่านางอดทนต่อความกรุ่นโกรธนั้นไม่ได้แล้ว
เมื่อออกจากจวนองค์หญิง ก็เอ่ยสั่งตาวเหล่าต้า “ไปหาเซียวเซียว ดูว่าอยู่ที่จวนโหวหรือว่าจวนแม่ทัพใหญ่กัน!”
“แม่ทัพใหญ่เซียว? วันนี้เขาจะต้องมายังจวนท่านอ๋องขอรับ!” ตาวเหล่าต้าเอ่ยออกมา
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” จื่ออันเอ่ยถาม
“เมื่อวานนี้ข้าได้ยินแม่ทัพซูเอ่ยออกมา”
“กลับจวน!” จื่ออันเอ่ยสั่ง
เมื่อกลับมาถึงจวนอ๋อง เซียวเซียวก็มาถึงแล้ว หนี่หรงบอกว่าเขากำลังพูดคุยกับท่านอ๋องอยู่ในห้องหนังสือ
จื่ออันรออยู่ในห้องหนังสือ พวกเขาเลือกที่จะพูดคุยกันในห้องหนังสือ จะต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับราชสำนัก นางรู้ว่าเรื่องส่วนรวม หรือส่วนตัวนั้นแยกแยะกันอย่างชัดเจน
“จะเข้าไปบอกท่านอ๋องว่าท่านกำลังรออยู่ที่นี่หรือไม่?” เมื่อหนี่หรงเห็นว่าสีหน้าของจื่ออันไม่ดีนัก ก็คิดว่าเป็นเรื่องของสามีภรรยา
จื่ออันส่ายศีรษะ “ไม่จำเป็น ข้าจะรออยู่ตรงนี้”
หนี่หรงทำได้เพียงแค่หลบออกไป แอบร้องเรียกขึ้นในใจ ท่านอ๋อง ท่านขอพรให้กับตนเองเถิด!
จื่ออันรออยู่ตรงประตูนั้นครึ่งชั่วยามไปแล้ว เซียวเซียวกับมู่หรงเจี๋ยถึงได้เดินออกมา
เมื่อเห็นว่าจื่ออันรออยู่ด้านนอก มู่หรงเจี๋ยก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “กลับมาแล้ว? ไม่ใช่บอกว่าจะไปจวนอ๋องเหลียงหรอกหรือ?”
เซียวเซียวเมื่อเห็นว่าใบหน้าของจื่ออันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ก็คิดว่ามีปัญหาขึ้นระหว่างพวกเขาสามีภรรยา จึงได้เอ่ยกับมู่หรงเจี๋ย “ข้าไปก่อนแล้ว”
เขาเพิ่งจะลงบันไดหินไป จื่ออันก็เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “แม่ทัพใหญ่เซียว รีบร้อนจะไปถึงเพียงนี้เลยหรือ? ก็ถูก ฮูหยินตั้งครรภ์แล้ว แน่นอนว่าท่านจะต้องกลับไปให้ดูแลให้ดี”
เซียวเซียวเมื่อได้ยินคำนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองจื่ออัน “เจ้าว่าอะไรกัน?”