ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ - บทที่ 627

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ บทที่ 627

ชุยไท่เฟยครุ่นคิดถึงประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา “ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้อื่น เอ่ยถึงตัวท่านเอง ท่านไม่กังวลเลยอย่างนั้นหรือ?”

หวงไท่โฮ่วยิ้มออกมาเล็กน้อย ประคองถ้วยชาขึ้นมา “เจ้าจะสงสัยในตัวบุตรชายของตนเองหรือไม่? อาเจี๋ยเรียกข้าว่าเสด็จแม่ อีกทั้งเติบโตมาข้างกายของข้า หากว่าข้าไม่เชื่อใจเขาแล้ว ก็คงจะลงมือขัดขวางนานแล้ว”

ชุยไท่เฟยยิ้มพยักหน้า “ใช่แล้ว ข้าเองก็คิดว่า ในบรรดาโอรสขององค์จักรพรรดิพระองค์ก่อนนั้น มีสักกี่คนที่จะไม่ยินยอมเข้าแย่งชิงอำนาจ แต่ว่ามาตอนนี้……เฮ้อ ไม่เอ่ยถึงแล้ว”

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยออกจากวังไปแล้ว ก็ตรงไปยังจวนอ๋องเหลียง

อ๋องเหลียงที่กำลังเมามายอยู่ มู่หรงเจี๋ยอุ้มเขาขึ้นมา แล้วลากเขาออกไป โยนลงไปในทะเลสาบ

ผู้คนในจวนต่างก็มองกันด้วยความประหลาดใจ ทว่าใบหน้าของมู่หรงเจี๋ยเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าที่จะก้าวไปยังเบื้องหน้า ทำได้เพียงแต่ยืนมองท่านอ๋องตนเองที่ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ

อ๋องเหลียงกินน้ำทะเลสาบเข้าไปหลายคำ และก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาจากความเมามาย

มู่หรงเจี๋ยสั่งคนให้ไปจับเขาขึ้นมา ก่อนจะโยนไปในศาลา อาจินรีบร้อนนำผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมเขาให้แห้ง

“ไสหัวไปให้หมด!” มู่หรงเจี๋ยที่ยังคงโกรธ ก็ตะโกนให้ทุกคนถอยกลับออกไป

ทุกคนไม่เคยพบว่ามู่หรงเจี๋ยจะโกรธถึงเพียงนี้ เมื่อเห็นว่าเขาดูดุร้ายราวกับว่าจะกลืนกินคนเข้าไป ก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุ รีบร้อนถอยออกไป

อ๋องเหลียงนอนอยู่บนพื้น และก็ไม่ยอมที่จะลุกขึ้นมา ใช้สองมือหนุนใต้ศีรษะอย่างเกียจคร้าน เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “เสด็จลุงโกรธถึงเพียงนี้เพื่ออะไรกัน?”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาอย่างกริ้วโกรธ “ดูเจ้าสิ ดูว่าเจ้าโทรมมากแค่ไหนแล้ว? เจ้าจะไม่มีขีดบรรทัดฐานเลยอย่างนั้นหรือ? ถึงได้ทำผิดกับตนเองจนเกือบจะตายไปเช่นนี้? มีชีวิตอย่างไร้ประโยชน์เช่นนี้ ไม่สู้ตายไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว”

“ฮ่าฮ่า ดูท่านสิโกรธโมโหมากแค่ไหน ชีวิตจริงจังแค่ไหนกัน ทุกคนก็ล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น ท่านกับข้าก็เหมือนกัน รู้หรือไม่?” อ๋องเหลียงหัวเราะดังขึ้นมา

“ลุกขึ้นมา!” มู่หรงเจี๋ยดึงคอเสื้อของเขาขึ้นมา

“เหมือนอะไรกัน? เจ้ากับข้าเหมือนกันที่ส่วนใดกัน?”

“มีส่วนใดที่ไม่เหมือนกัน?” อ๋องเหลียงหันไปมองยังเขา ด้วยท่าทีที่เมามาย “ท่านต่อต้านแล้วหรือยัง? อีกเพียงนิดเดียวท่านก็เกือบจะตายในน้ำมือของกุ้ยไท่เฟย ท่านต่อต้านแล้วหรือยัง? ท่านว่าอะไรนะ?”

สายตาของมู่หรงเจี๋ยดูเย็นชา “อย่างน้อย ข้าก็ขีดเส้นกับนางไว้อย่างชัดเจน อย่างน้อยก็รู้จักป้องกันนาง อย่างน้อยก็รู้ที่จะตักเตือนนาง ส่วนเจ้าเล่า? อะไรก็ล้วนแต่ตอบรับ แม้แต่ขาของเจ้าก็ไม่รักษาแล้ว หญิงสาวที่เจ้าชื่นชอบก็ไม่ต้องการแล้ว แม้แต่การแต่งงานของเจ้าก็ยังยอมประนีประนอมให้!”

“ประนีประนอมก็ประนีประนอมเถิด มีอะไรให้กังวลกัน? ตลอดทั้งชีวิตของข้าก็ประนีประนอมมาโดยตลอด ไม่เพียงแต่ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ครั้งนี้จริง ๆ!” อ๋องเหลียงเอื้อมมือออกไป แล้วโบกสะบัดต่อหน้าของเขา อีกทั้งยังยิ้มออกมา “เซี่ยจื่ออันกับอี๋เอ๋อร์ไม่เหมือนกัน อี๋เอ๋อร์เป็นหญิงสาวที่มีใจบริสุทธิ์ นางแม้แต่ตัวเองก็ไม่อาจป้องกันได้ เซี่ยจื่ออันมีความสามารถในการป้องกันตัวเอง อย่างน้อยนางก็รู้ว่าเมื่อถูกคนทำร้าย ก็ยังโจมตีกลับ เด็กคนนั้นจะเข้าใจอะไร? ขายไปก็เพียงเพื่อนับเงินให้กับผู้อื่น”

เขาเอื้อมมือออกไปจับไหล่ของมู่หรงเจี๋ย แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้ยินว่า “นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะทำเพื่อนางได้ ให้นางไม่ถูกทำร้าย ใช้ชีวิตของนางอย่างเรียบง่ายไปตลอดชีวิต หากว่าเข้ามาในราชวงศ์ มีสักกี่คนที่มีจุดจบที่ดี?”

น้ำเสียงดูว่างเปล่า เขาหมดเรี่ยวแรง อย่างไม่ต้องการที่จะต่อสู้อะไร

หากว่าสามารถต่อสู้แย่งชิง ในตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บนั้น ก็คงจะต้องต่อสู้ไปแล้ว

นางไม่มีวันที่จะรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในใจของเขา หลังจากที่เกิดเรื่องแล้ว นางไม่แม้แต่จะตำหนิคนผู้นั้นสักประโยค นางช่างเอ่ยออกมาได้น่าฟังจริง ๆ เรื่องนี้หากว่าเสด็จพ่อทรงรู้เข้า เสด็จแม่ก็จะต้องสูญเสียเขาไป อาการบาดเจ็บของเขาถือได้ว่าคงที่แล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ น้องชายเจ้าไม่รู้เรื่องราว เจ้าเองก็ไม่รู้เรื่องด้วยเช่นกันหรือ?

จากนั้น ในขณะที่เติบโตขึ้นมาหลายปี นางคอยโน้มน้าวใจตนเอง บอกว่าที่เขาได้รับบาดเจ็บนั้นเป็นอุบัติเหตุ สังหารขุนนางในวันนั้นปิดปากไปจนหมด นางเองก็ค่อย ๆ ถือว่าเรื่องที่เขาได้รับบาดเจ็บนั้นเป็นอุบัติเหตุ

ทั้ง ๆ ที่นางเองก็รู้ดี!

เขาเป็นพี่ใหญ่ เขาจะต้องปกป้องน้องชาย จะต้องส่งมอบทุกอย่างที่มีให้เขา นางก็ยังไม่พอใจอีกหรือ?

มู่หรงเจี๋ยปล่อยเขา น้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย “ข้าจะสั่งให้คนไปปกป้องคุ้มครองอี๋เอ๋อร์”