บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ - บทที่ 1430

บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ บทที่ 1430

อดัมไม่ได้ให้เชอร์ลี่ย์เข้ามาด้วย ในขณะที่เขาพาทั้งเมเดลีนและเจเรมี่เข้ามาในห้องทำงานตัวเอง

ห้องนั้นกว้างขวางและตกแต่งภายในอย่างหรูหรากว่าที่เห็นในโรงพยาบาล มีอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ดูค่อนข้างล้ำสมัยวางอยู่รอบ ๆ

เมเดลีนยืนอยู่ข้าง ๆ เฝ้าดูอดัมทำการทดสอบต่าง ๆ กับเจเรมี่

ในที่สุดอดัมก็เก็บตัวอย่างเลือดจากเจเรมี่มาวางบนอุปกรณ์เพื่อทำการวินิจฉัยทันที

เธอรู้สึกกระวนกระวายใจในระหว่างที่รอ

ถึงอย่างนั้นเธอก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าสีของตัวอย่างเลือดเจเรมี่ไม่ได้เข้มอย่างที่เคยเป็น ซึ่งนั่นอาจจะเป็นสัญญาณที่ดี

ประมาณสิบนาทีต่อมา ผลก็ออก

“ทุกอย่างโอเคไหมอดัม?” เมเดลีนเอ่ยถาม

“ไม่ต้องกังวลลินนี่ อาการผมจะดีขึ้นกว่าเดิมแน่นอน” เจเรมี่จับมือของเธอไว้แล้วปลอบโยน

“ถ้าคุณอาการดีขึ้นมากแล้วทำไมวันนั้นคุณถึงทรุดลงกะทันหันแบบนั้นล่ะ?” เธอยังคงเอ่ยอย่างวิตก

อดัมไม่ได้พูดอะไร เขาไล่สายตาผ่านรายงานวินิจฉัยสองครั้ง ก่อนจะมีแววตาเป็นประกาย ทว่าในไม่ช้าก็ต้องหายไป

“ทุกอย่างดูดีทีเดียว ไม่มีอะไรผิดปกติ” อดัมพูดขณะที่มองเมเดลีน “ไม่ต้องกังวลมากไป เขากำลังค่อย ๆ ฟื้นตัวน่ะ”

ได้ยินอย่างนั้นเมเดลีนก็ถอนหายใจโล่งอก “ขอบคุณนะอดัม”

อดัมเผยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะหันกลับไปเอายาให้เมเดลีน “พกสิ่งนี้เตรียมเอาไว้ คราวหน้าถ้าอาการของเขาแย่ลง คุณก็แค่ต้องฉีดสิ่งนี้ให้เขา”

“ขอบคุณค่ะ” เมเดลีนรับยามา และสิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าเธอจะไม่สงสัยอะไรเลย แต่กลับกันเจเรมี่กำลังมองอดัมด้วยแววตาที่เป็นประกายประหลาดใจ

เขาพยายามหาข้ออ้างเพื่อให้เมเดลีนออกจากห้องไป เพราะต้องการคุยกับอัมตามลำพัง แต่บังเอิญเขาได้รับโทรศัพท์จากคาเลนเสียก่อน เธอขอให้เขาพาเมเดลีนไปที่โรงพยาบาล

เจเรมี่จึงไม่รอช้าเพราะกังวลว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเอโลอิส เขาพาเมเดลีนออกจากบ้านของอดัมทันที

เมื่อเห็นทั้งสองออกไปแล้ว อดัมก็กลับเข้าไปในบ้าน แต่ไม่เห็นเชอร์ลี่ย์

เขาจึงเดาได้ว่าเชอร์ลี่ย์น่าจะอยู่ที่ไหน ก่อนจะได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากชั้นสอง

เขาคิดว่าบางทีเชอร์ลี่ย์อาจจะเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง อดัมจึงรีบพุ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที เมื่อไปถึงเขาก็สังเกตว่าประตูห้องที่พ่อแม่ของเขาเคยใช้ถูกเปิดทิ้งไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงสิ่งของถูกขว้างมาจากข้างใน

สีหน้าของอดัมเปลี่ยนไปทันทีแล้วรีบเข้าไปในห้อง ทันทีที่เข้ามาก็เห็นเชอร์ลี่ย์ถือกรอบรูปบนชั้นวางเหนือเตียงแล้วกำลังจะขว้างมันลงบนพื้น

“หยุดนะ!” อดัมหยุดเธอ

เชอร์ลี่ย์ชะงักไปเมื่อได้ยิน แต่เธอเพียงแค่ยิ้มเย็น ๆ และโยนกรอบรูปลงบนพื้นอย่างแรง

เพล้ง!

กรอบรูปแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

“เชอร์ลี่ย์ โจนส์!” อดัมคำรามใส่เธอด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและกระวนกระวาย ในขณะที่หยิบชิ้นส่วนของกรอบรูปที่แตก ๆ นั้นขึ้นมา กรอบรูปเก่ามีรอยร้าวมากมาย

“ทำไม? รู้สึกเสียใจกับรูปถ่ายงั้นเหรอ? รู้สึกเสียใจกับคนตายสองคนนั้นใช่ไหม?” เธอตะคอก

อดัมลุกขึ้นยืนและจ้องเชอร์ลี่ย์เขม็ง “พูดแบบนั้นได้ยังไง? นี่คือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเธอนะ! เธอกำลังพูดไร้สาระอะไรอยู่!” เขาโมโหอย่างมาก “เธอทำอะไรกับเจเรมี่อีกแล้วใช่ไหม? อาการของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ทำไมจู่ ๆ ยาพิษนั่นถึงทำให้เขามีอาการแย่ลงอีก? เธอทำบ้าอะไร!”

เชอร์ลี่ย์คลี่ยิ้มอย่างเหยียดหยามพลางมองสบตากับดวงตาที่โกรธจัดของอดัม จากนั้นเธอก็หยิบของออกจากกระเป๋าโดยไม่รีบร้อน “ดูให้ดีสิว่านี่คืออะไร? ตอนนี้นายยังต้องถามอีกไหมว่าฉันทำอะไรกับเขา?”