ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 698-3 รอฉันเป็นขั้นสุดยอด (3)

หลี่หานซงชะงักสีหน้าไปเล็กน้อย หันกลับไปมอง

ประตูสักหน่อย? นายฝึกวิชาอยู่ในแหล่งแร่ ไม่ได้เข้าไปในห้องฝึกวิชาสักหน่อย จะเอาประตูจากไหนมา! อีกอย่างคนตัวเป็นๆ อย่างฉัน ทั้งไม่ได้เก็บงำกลิ่นอาย นายเป็นยอดฝีมือขั้นแปดจะรับรู้อะไรไม่ได้เลยหรือไง?

ระหว่างที่ฟางผิงพูดก็มองไปทางเขาแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ขั้นเจ็ดตอนกลางแล้ว?”

“อืม”

“ไม่เลว พยายามต่อไปรีบเข้าสู่ขั้นเจ็ดตอนปลายเร็วๆ… เวลานั้นบางทีนายอาจจะเข้าสู่ขั้นแปดเลยก็ได้ ขั้นแปดที่อ่อนแอที่สุดเหลือไว้ให้นายแล้ว!”

ฟางผิงพึมพำหนึ่งประโยค อันดับที่หนึ่งร้อยแปด… บอกว่าฉันอ่อนแอที่สุด! ช่างเถอะ ฉันยอมแพ้แล้ว

แต่หัวเหล็กเจ้าหมอนี่เข้าสู่ขั้นแปด พลังจิตใจก็อ่อนแอ บางทีอาจจะอยู่อันดับหลังตัวเองก็ได้ มีคนอยู่ข้างล่างหน่อยก็ดีเหมือนกัน

หลี่หานซงกลับไม่สนใจเรื่องนี้ เอ่ยว่า

“รัฐมนตรีให้คนส่งหินพลังงานขั้นเก้ามาห้าร้อยจิน บอกว่าชดเชยให้นาย…”

“เท่าไหร่นะ?”

“ห้าร้อยจิน”

ฟางผิงใบหน้าดำคล้ำ กัดฟันว่า

“เขาล่ะ?”

“ไม่ได้มา ให้หัวหน้าเป่ยกงมาส่ง หัวหน้าเป่ยกงมาส่งก็กลับไปแล้ว”

“ไปแล้ว!”

ฟางผิงเอ่ยอย่างโมโห

“หินพลังงานขั้นเก้าห้าร้อยจินนี่เป็นเงินเท่าไหร่เอง? หนึ่งแสนห้าหมื่นล้าน! ยังไม่พออุดรอยรั่วให้ฉันด้วยซ้ำ! สรุปแล้วมีแค่นี้? เสียแรงที่ฉันยังตั้งหน้าตั้งตารอ หวังว่าจะสามารถแบ่งได้สี่ห้าล้านล้าน ผลปรากฏว่าแค่หนึ่งแสนห้าหมื่นล้าน!”

หลี่หานซงเกาหัวอยู่บ้าง

“ไม่น้อยแล้วหรือเปล่า? ห้าร้อยจินทั้งยังขั้นเก้า ฟางผิง บางครั้งกำจัดขั้นเก้าหนึ่งคนยังแทบไม่ได้อะไรเลย ราชาสงครามกำจัดเหนือราชาก็ไม่ได้อะไรเหมือนกัน ได้หนึ่งแสนห้าหมื่นล้านมานับว่าเยอะมากแล้ว?”

หลี่หานซงรู้สึกว่าไม่น้อยจริงๆ หินพลังงานขั้นเก้าห้าร้อยจิน ทั้งยังเป็นแค่ตอนนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงมองอย่างตกตะลึงแล้ว อย่าพูดว่าห้าร้อยจินเลย ตอนที่อยู่ระดับกลาง ห้าจินเขายังตกใจแล้วด้วยซ้ำ

ตอนแรกที่ฟางผิงชวนพวกเขาไปต่อสู้กับพวกเมืองเจิ้นซิง ให้ค่าตอบแทนพวกเหล่าหวังก็เป็นหินพลังงานหนึ่งจินเท่านั้น ตอนนั้นหินพลังงานยังหนึ่งล้านต่อกรัม หนึ่งจินห้าร้อยล้าน พวกเหล่าหวังยังรู้สึกว่าฟางผิงเป็นคนใจง่ากระเป๋าหนักอยู่เลย เวลานั้นคือเดือนเมษายน อันที่จริงไม่นับว่านานอะไร

หินพลังงานหนึ่งจินทุกคนรู้สึกว่าได้กำไรแล้ว สู้จนตายยังคุ้มค่าด้วยซ้ำ ผลปรากฏว่าพริบตาเดียวเหล่าจางส่งมาห้าร้อยจิน ฟางผิงกลับไม่พอใจซะแล้ว

ฟางผิงไม่พอใจจริงๆ! หนึ่งแสนห้าหมื่นล้านนั่นไม่ใช่ค่าทรัพย์สินหนึ่งแสนห้าหมื่นล้าน แค่สิบห้าล้านจุดเท่านั้น! ตอนนี้ค่าทรัพย์สินของเขาลดไปกว่าสามสิบล้านจุด แม้จะได้สิบห้าล้านจุดนี้มา ก็ยังไม่ถึงห้าสิบล้านจุดอยู่ดี! นี่ก็เข้าเนื้อเกินไปแล้ว!

เอะอะโวยวายอยู่พักใหญ่ ฟางผิงครุ่นคิดแล้วก็ควักโทรศัพท์ต่อสายหาเหล่าจาง เหล่าจางต้องหักออกไปแน่! ผู้อาวุโสเก้าคนแม้จะไม่นับจาลี่ข่าหลัวและหลินหลง ก็ยังมีอีกเจ็ดคน เทือกเขาแอนดีส แดนศักดิ์สิทธิ์ของพระพุทธเจ้านั่นล้วนมีคนเข้าร่วม จากนิสัยของเหล่าจางขูดรีดแดนศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ จะได้เงินมาเล็กน้อยแค่นี้? ยังไงเขาก็เป็นขั้นสุดยอด ค่าใช้จ่ายของขั้นสุดยอดจะแค่นี้ได้ยังไง?

พูดถึงค่าใช้จ่าย… ฟางผิงรีบต่อสายทันที จางเทาตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“ทั้งหมดได้หินพลังงานมาหนึ่งพันจิน อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย เยอะแล้วจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้นคนอื่นยังไม่ยอมรับ บอกว่าพวกวัลนาไม่ใช่ผู้อาวุโสของลัทธินอกรีต… ยังต้องอาศัยความแข็งแกร่งของฉันถึงบังคับเอามาได้ ส่วนผู้ฝึกยุทธ์อิสระพวกนั้นล้วนเป็นยาจก รังอื่นๆ ของลัทธินอกรีตก็มีแค่ยาบำรุงเลือดและปราณขั้นหนึ่งขั้นสองบางส่วน เธอจะเอาไหมล่ะ? รวมเข้าด้วยกันแล้วไม่ถึงหนึ่งหมื่นล้าน ฉันไม่ได้ไปเอา เหลือไว้ให้ผู้ฝึกยุทธ์ที่กวาดรังลัทธินอกรีตพวกนั้น ยังไงก็ต้องให้สินสงครามกับพวกเขาบ้าง ได้มาหนึ่งพันจินทั้งยังอาศัยพลังของฉันบีบบังคับ ฉันเก็บไว้สองร้อยจินไม่เกินไปสินะ?”

ฟางผิงกัดฟันว่า

“ไม่เกินไป! แต่ยังมีอีกแปดรอยจิน!”

“หลี่เจิ้นบอกว่าเธอฆ่าผู้อาวุโสห้าไม่ตาย สิ้นเปลืองร่างแยกพลังจิตใจของเขา เขาไม่พอใจคิดว่าเธอจงใจ ร่างแยกพลังจิตใจฉันสังหารขั้นเก้าได้หนึ่งคน เขาฆ่าไม่สำเร็จ ดังนั้นจึงชิงของเธอไปสองร้อยจิน ฉันก็ไม่อาจลงมืออะไรกับเขาได้ เธอว่าถูกไหมล่ะ?”

ฟางผิงกัดฟันว่า

“ใช่แล้ว คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ยังไงคุณก็ที่สองเขาที่หนึ่ง ผมเข้าใจ!”

จางเทา “…”

ฟางผิงเอ่ยต่อ

“งั้นยังเหลือหกร้อยจิน!”

“หนึ่งร้อยจินที่เหลือ… หนานอวิ่นเยวี่ยบอกว่าหลี่เจิ้นยังชิงไปได้ เธอไม่ชิงสักหน่อยจะทำให้คนเข้าใจผิดว่าเธอไม่ใช่ขั้นสุดยอด ดังนั้นเลยถือโอกาสชิงไปหนึ่งร้อยจิน…”

ฟางผิงแทบจะโมโหจนกระอักเลือด เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“รัฐมนตรี! ผมแทบจะไม่มีเงินฝึกวิชาอยู่แล้ว ช่วงนี้ยังต้องชะงักการฝึกวิชาไว้ ตอนนี้พวกคุณยังมาช่วงชิงของผมไปอีก ไม่อายบ้างหรือไง? บอกแล้วว่ากำจัดขั้นเก้าพวกนั้น ของจะเป็นของผมทั้งหมด…”

“เธอบอกเองว่าสามสิบเจ็ดสิบ ตามหลักแล้วให้เธอสามร้อยจินยังเพียงพอด้วยซ้ำ ฉันนับว่าใจกว้างแล้วสุดท้ายยังให้เธอตั้งครึ่งหนึ่ง”

“ผมคิดว่าต้องได้เป็นสิบล้านล้าน คุณเอามาได้น้อยแค่นี้ผม… ช่างเถอะ ผมคร้านจะพูดอะไรแล้ว วิ่งโร่ไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตั้งหลายแห่ง เอาหินพลังงานมาได้หนึ่งพันจิน… ทำไมไม่รีบบอกว่าขัดสน เงินแค่นี้ต้องไร้ยางอายขนาดนี้ ผมคงไม่ให้คุณเอาตัวเองไปขายหน้าคนอื่นหรอก เป็นตั้งราชานักรบออกหน้าด้วยตัวเอง เอาหินพลังงานกลับมาได้หนึ่งพันจิน… ส่งเงินให้ขอทานหรือไง? ดินแดนศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นหลอกลวงคุณขนาดนี้เลย? พวกรัฐมนตรีหวังมาช่วยผม ผมให้ไปทั้งหมด ทั้งหมดหนึ่งพันห้าร้อยจิน แค่นี้ผมยังคิดว่าตัวเองหน้าไม่อายแล้ว! ผมคิดว่าตัวเองขี้เหนียวเกินไป ตอนนี้ก็ไม่มีเงินดังนั้นเลยให้น้อยหน่อย หลังจากนี้มีเงินแล้วผมต้องเพิ่มให้แน่นอน…”

“พวกรัฐมนตรีหวังอยู่แค่ขั้นแปด? คุณล่ะ? ขั้นสุดยอด! ราชานักรบ! ฉายาไร้คู่ต่อสู้ ราชาสยบฟ้ายังกล้าต่อสู้! ผลปรากฏว่าวิ่งโร่ไปหาดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คนเขามอบให้หนึ่งพันจิน บางทีอาจจะให้แห่งละสองสามร้อยจินเท่านั้น ราชานักรบแค่ประโยคนี้ยังมูลค่ามากกว่าเงินพวกนี้ด้วยซ้ำ! ช่างเถอะไม่พูดแล้ว ยังไงคนที่ขายหน้าก็ไม่ใช่ผม หากเป็นผมตอนนั้นจะโยนหินพลังงานใส่หน้าพวกเขา ดูแคลนผมอย่างนั้นเหรอ? เฮ้อ รัฐมนตรีผมวางละ คุณก็อย่าโมโหไป พักผ่อนเสีย”

ฟางผิงตัดสายไปทันที!

แค่นเสียงอยู่ในใจ ช่างเถอะ ห้าร้อยจินเท่านั้น ให้พวกคุณก็จบแล้ว ผมไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก ลงถ้ำใต้ดินครั้งเดียวยังดีกว่าฟังคำพูดไร้สาระของพวกคุณด้วยซ้ำ ส่วนหลี่เจิ้นและหนานอวิ่นเยวี่ย… ขั้นสุดยอดสองคนนี้ครั้งนี้ถูกเขาจำไว้ในใจแล้ว เมื่อก่อนมีแค่เหล่าจางที่ทำเรื่องหน้าไม่อาย ตอนนี้นึกไม่ถึงว่าทั้งสองคนก็ทำเหมือนกัน! หรือผู้ฝึกยุทธ์มาถึงขั้นสุดยอดแล้วต่างไม่ต้องการหน้าตากันอีก?

“รอฉันถึงขั้นสุดยอดก่อนเถอะ จะทำให้พวกนายหลั่งน้ำตาแน่!”

ฟางผิงตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะแล้ว รอดูเถอะ! บางทีไม่จำเป็นต้องถึงขั้นสุดยอด ฉันทะลวงปราณถึงล้านแคลแล้วจะไปซ้อมพวกนายให้ตาย!

ในเวลาเดียวกัน เมืองหลวง จางเทานิ่งงันไปอยู่บ้าง

ใช่แล้ว ราชานักรบอย่างฉันไม่มีหน้าตาขนาดนั้นเลย? พวกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้หินพลังงานหนึ่งพันจิน! ก่อนหน้านี้คิดว่ามากแล้ว! แต่ถูกฟางผิงพูดมาขนาดนั้น… พวกหวังชิงไห่ช่วยวิ่งเต้นให้ ยังได้ตั้งหนึ่งพันห้าร้อยจิน ฉันวิ่งโร่ไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลายแห่ง ได้มาแค่นี้?

“รังแกกันเกินไปแล้ว!”

“หนึ่งพันจิน!”

“เจ้าพวกตาเฒ่านั้นคิดว่าฉันรังแกง่ายงั้นเหรอ?”

ห้องทำงานที่อยู่ถัดออกไป หวังชิงไห่ปวดหัวแล้ว เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น! นี่พูดถึงหินพลังงาน? หนึ่งพันจิน… น้อยงั้นเหรอ? รัฐมนตรีเป็นอะไรไป! ตอนที่กลับมายังดีอกดีใจ คว้ากลับมาได้หนึ่งพันจิน วิ่งไปเที่ยวเดียวก็ได้กำไรแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงรู้สึกว่าคนอื่นดูแคลนเขาได้?

“ประสาท!”

หวังชิงไห่ลอบด่าในใจ คิดว่าหินพลังงานขั้นเก้าหาได้ตามท้องตลาดหรือไง! ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนหินพลังงานหนึ่งจินรัฐมนตรียังยิ้มหน้าบานด้วยซ้ำ ตอนนี้เป็นอะไรไปแล้ว?

“บรรยากาศของผู้ฝึกยุทธ์ประเทศจีน… เปลี่ยนไปอยู่บ้าง เมื่อก่อนหินพลังงานยังคำนวณกันเป็นกรัมไม่ใช่หรือไง?”

เหล่าหวังครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ บรรยากาศที่เปลี่ยนไปนี้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ใช่สิ! เริ่มจากสงครามเทียนหนาน! เวลานั้นฟางผิงใช้ ‘จิน’ คำนวณน้ำแร่พลังงาน ทำให้ทุกคนถึงกับตกใจ ตั้งแต่นั้นมาหน่วย ‘จิน’ ก็ถูกใช้กันแพร่หลายแล้ว! เมื่อก่อนพวกเรายังใช้ ‘กรัม’ ด้วยซ้ำเถอะ!