จอมนักรบอหังการ - บทที่ 466 คุณร้อนในมากเหรอ? 1
จอมนักรบอหังการ บทที่ 466 คุณร้อนในมากเหรอ? 1
เพียงแต่ ขณะที่เย่อู๋เทียนกำลังจะเดินไปที่ประตูคลับเฮาส์ไดนาสตี้NO.1 ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงอันตรายที่มาจากข้างหลัง!
เขาหันหลังไปตามสัญชาตญาณ เห็นรถโรลส์-รอยซ์สีขาวพุ่งเข้ามาหาตนเอง!
ความเร็วประมาณเจ็ดสิบไมล์ต่อชั่วโมง
ความเร็วระดับนี้ ถ้าขับอยู่บนถนนปกติ ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่นี่คือเขตจอดหน้าคลับเฮาส์!
ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าว มันมากเกินไปแล้ว
รถคันนี้น่าจะมีความเร่งรีบที่จะจอดรถ
ถึงแม้ว่าเย่อู๋เทียนจะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เขาก็หลบไปด้านข้างทันที
เพียงแต่ หลังจากเย่อู๋เทียนหลบแล้ว ความเร็วของรถโรลส์-รอยซ์สีขาวคันนี้ ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลง
หรือว่ารถคันนี้มีปัญหา?
เมื่อคิดเช่นนั้น เย่อู๋เทียนกำลังจะไปดันหน้ารถเอาไว้ เพื่อบังคับให้รถหยุด
และขณะนี้เอง รถโรลส์-รอยซ์สีขาวคันนี้ หยุดอย่างกะทันหัน
หลังจากจอดรถแล้ว รถคันนี้อยู่ห่างจากท้ายรถสปอร์ตสีแดงที่จอดอยู่ด้านหน้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!
ขณะเดียวกัน รถสปอร์ตสีแดงที่เกือบจะถูกชน เปิดประตูอย่างกะทันหัน หญิงสาวสวมชุดทันสมัยลงมาจากรถ
หญิงสาวคนนี้ชื่อเฝิงลู่
เป็นลูกเศรษฐีของตระกูลธุรกิจระดับสามในตี้ตู
เพียงแต่ช่วงที่ผ่านมา ตระกูลเฝิงล้มละลายแล้ว……
เฝิงลู่เปลี่ยนจากลูกเศรษฐี กลายเป็นหงส์ปีกหัก
เฝิงลู่มีใบหน้ารูปไข่ห่าน
หน้าตาสะสวยมาก
หุ่นยังโดดเด่นมากอีกด้วย
เพียงแต่ ตอนนี้สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา
เธอมองรถโรลส์-รอยซ์สีขาว ที่อยู่ด้านหลังรถของตนเองด้วยสีหน้าโกรธเคือง
แต่ไม่พูดอะไรสักคำ
เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ว่าเจ้าของรถโรลส์-รอยซ์สีขาวคันนี้เป็นใคร ทำไมถึงได้ข่มขู่เธอด้วยวิธีแบบนี้!
และขณะนี้เอง เจ้าของรถโรลส์-รอยซ์สีขาว ค่อย ๆ เปิดหน้าต่าง แล้วเอียงศีรษะมองไปทางเฝิงลู่
สีหน้าเต็มไปด้วยความหยอกล้อ!
เป็นชายหนุ่มสวมชุดสไตล์เฉพาะตัว!
ทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นลูกเศรษฐีที่น่าเกรงขาม
บุคคลนี้ชื่อเฉินเฟยหยาง
เจ้าหนี้ของตระกูลเฝิง
เฉินเฟยหยางมองเฝิงลู่ด้วยรอยยิ้ม
ส่วนเฝิงลู่มองเฉินเฟยหยางด้วยความโกรธเคือง
พวกเขาสองคนไม่สนใจเย่อู๋เทียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง
บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที
เพียงแต่ เย่อู๋เทียนไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจความขัดแย้งระหว่าง เฉินเฟยหยางและเฝิงลู่
เย่อู๋เทียนมองเฉินเฟยหยางด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย กำลังจะหันหลังและเดินจากไป
และขณะนี้ เฝิงลู่เดินเข้ามาหาเย่อู๋เทียนและถามว่า
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เย่อู๋เทียนตกตะลึงเล็กน้อยก่อน หลังจากนั้นเขาก็รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้ถามตนเองเช่นนี้ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ไม่เป็นไร”
สีหน้าของเฝิงลู่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ขอโทษ ที่เมื่อสักครู่ทำให้คุณตกใจ”
ขณะที่เย่อู๋เทียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เฝิงลู่ก็หันไปมองเฉินเฟยหยางด้วยความโกรธอีกครั้ง และกล่าวกับอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ
“เฉินเฟยหยาง คุณทำเกินไปแล้ว! คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่คุณทำเมื่อสักครู่มันอันตรายแค่ไหน? มีอะไรก็พุ่งเป้ามาที่ฉันสิ? ทำไมต้องขู่คนแปลกหน้าด้วย?”
เฉินเฟยหยางไม่แม้แต่จะมองเย่อู๋เทียนแวบหนึ่งด้วยซ้ำ ยักไหล่แล้วลงจากรถ
เขามองเฝิงลู่ด้วยสายตาเยาะเย้ย
“อันตราย? ผมอยากจะชนรถของตนเอง ถึงจะชน ผมก็ไม่คิดว่ามันจะมีปัญหาอะไร”
“แล้วตัวคุณเอง จนถึงตอนนี้แล้วคุณก็ยังไม่เข้าใจใช่ไหม? ตอนนี้ทรัพย์สินของตระกูลเฝิงทั้งหมดเป็นของตระกูลเฉินแล้ว? และตอนนี้คุณกำลังขับรถของตระกูลเฉิน มาร่วมงานเลี้ยงส่งเฉิงโม่หนง มัน….เกินไปหน่อยไหม?”