WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4232 - 4232 ผู้ฝึกฝนไร้สำนัก
บทที่ 4232 – 4232 ผู้ฝึกฝนไร้สำนัก
4232 ผู้ฝึกฝนไร้สำนัก
บางคนก็แค่โชคดีกว่าคนอื่น ๆ
ตัวอย่างเช่น โฮ่วเหลียนหยู ที่ต้วนหลิงเทียนเพิ่งพบ เขามีพื้นฐานที่ดีในฐานะทายาทของตระกูลโฮ่ว ซึ่งเป็นกำลังสำคัญระดับสูงสุดในดินแดนแห่งเทพบูชา หลังจากเข้าสู่สนามรบแห่งอาณาจักร เขายังค้นพบอาณาจักรลับทางธรรมชาติอีกด้วย ผู้คนมากมายที่ใช้ชีวิตมาหลายหมื่นปีและใช้เวลาหลายพันปีในสนามรบแห่งอาณาจักร ก็ไม่เคยพบอาณาจักรลับทางธรรมชาติแม้แต่ครั้งเดียว
ดินแดนลับตามธรรมชาติถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดในสมรภูมิรบ รอคอยผู้ถูกลิขิตให้ค้นพบ ไม่จำเป็นต้องมีคุณงามความดีจากการต่อสู้ก็สามารถเข้าไปได้ ส่วนผู้ที่มีโชคไม่ดีนักเท่านั้นที่จะเข้าไปได้เฉพาะดินแดนลับที่ต้องใช้คุณงามความดีจากการต่อสู้ในการเปิดและเข้า น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่ในสมรภูมิรบล้วนเป็นผู้ที่มีโชคธรรมดาๆ
ระหว่างการเดินทาง โฮ่วเหลียนหยูถามด้วยความสงสัยว่า “พี่ต้วน ท่านมาจากตระกูลหรือสำนักใดในดินแดนบูชาเทพครับ?”
โฮ่วเหลียนหยูชื่นชอบต้วนหลิงเทียน ผู้เป็นเทพสูงสุดใกล้บรรลุนิติภาวะและไม่ถือตัว ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงปัจจุบัน ต้วนหลิงเทียนไม่เคยดูถูกเขาเลย แม้ว่าพลังของเขาจะใกล้เคียงกับเทพสูงสุดใกล้บรรลุนิติภาวะ แต่เขาก็เคยพบกับเทพสูงสุดใกล้บรรลุนิติภาวะหลายคนที่ดูถูกและแสดงท่าทีเย่อหยิ่งต่อเขา
“ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกฝนไร้สำนัก” ต้วนหลิงเทียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้บอกว่าตนไม่ได้มาจากดินแดนบูชาเทพ แต่มาจากดินแดนพลังปราณ เขาไม่รู้จักโฮ่วเหลียนหยูดีนัก จึงไม่จำเป็นต้องเปิดเผยอะไรมากเกินไป
“ผู้ฝึกฝนไร้สำนัก?” โฮ่วเหลียนหยูมองต้วนหลิงเทียนด้วยความประหลาดใจ “พี่ต้วน ท่านเป็นผู้ฝึกฝนไร้สำนักหรือ? ข้านึกว่าท่านมาจากสำนักใหญ่เสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนท่านจะอายุน้อยกว่าข้าด้วย ยากที่จะเชื่อว่าผู้ฝึกฝนไร้สำนักที่อายุน้อยเช่นนี้จะเป็นเทพสูงสุดในอนาคต”
แม้ว่าโฮ่วเหลียนหยูจะไม่ได้ตรวจสอบอายุของกระดูกของต้วนหลิงเทียน แต่เขาก็ยังสามารถรับรู้ได้อย่างคร่าวๆ ว่าใครบางคนอายุน้อยกว่าเขามาก ต้วนหลิงเทียนเป็นตัวอย่างหนึ่ง ในสถานการณ์ปกติ หากใครบางคนที่มีระดับการฝึกฝนใกล้เคียงกันสามารถรับรู้ถึงความแตกต่างของอายุได้อย่างคร่าวๆ นั่นหมายความว่าความแตกต่างของอายุนั้นอย่างน้อยก็ 3,000 ปี
“ข้าเคยคิดเรื่องนี้มาก่อน ข้าสงสัยว่าถ้าข้าเป็นผู้ฝึกฝนไร้สำนัก ข้าจะแข็งแกร่งได้เท่านี้ไหม? ถ้าข้าเลือกได้ ข้าจะเลือกเป็นผู้ฝึกฝนไร้สำนักหรือทายาทตระกูลโฮ่ว? แน่นอนว่าหลังจากคิดแล้ว ข้าเลือกที่จะเป็นทายาทตระกูลโฮ่ว” โฮ่วเหลียนหยูกล่าวพร้อมถอนหายใจ “พี่ต้วน ท่านสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้มากในเวลาอันสั้นในฐานะผู้ฝึกฝนไร้สำนัก ท่านต้องลำบากมากแน่ๆ ใช่ไหม?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มอย่างไม่แยแสพลางกล่าวว่า “ไม่จริงหรอก ทุกคนต่างมีชะตาของตัวเอง ถ้าคุณมีพื้นฐานที่ดี แต่คุณพึงพอใจในตัวเองและปฏิเสธที่จะเผชิญกับความยากลำบากภายนอก คุณก็ทำได้เพียงพึ่งพาพื้นฐานของคุณเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่ง แต่ถ้าคุณเต็มใจที่จะทำงานหนักและฝึกฝนภายนอก คุณก็จะประสบความสำเร็จได้มากเช่นกัน คุณจะได้รับประสบการณ์และความรู้ที่ไม่เหมือนใครซึ่งหาได้ยากในหมู่ผู้ฝึกฝนไร้สำนัก กล่าวโดยสรุป ไม่ว่าพื้นฐานของใครจะเป็นอย่างไร ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคล”
ขณะที่ต้วนหลิงเทียนพูด เขาก็อดคิดถึงหยุนชิงเหยียนแห่งตระกูลหยุนไม่ได้ เมื่อตอนที่เขายังอยู่ในโลกมนุษย์ เขาคิดว่าหยุนชิงเหยียนนั้นทรงพลังอย่างมาก และระดับความแข็งแกร่งของหยุนชิงเหยียนนั้นสูงเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึงได้ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป หยุนชิงเหยียนไม่ได้ทรงพลังอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ ในเวลาไม่ถึง 1,000 ปี เขาก็เหนือกว่าหยุนชิงเหยียนไปแล้ว ในแง่ของภูมิหลัง เขาอาจเทียบกับหยุนชิงเหยียนไม่ได้ แต่ในแง่ของประสบการณ์ โดยเฉพาะประสบการณ์ที่เสี่ยงชีวิต หยุนชิงเหยียนก็เทียบกับเขาไม่ได้เช่นกัน
หากหยุนชิงหยาน ผู้ซึ่งโชคดีที่เกิดมาในตระกูลหยุนและได้รับทรัพยากรมากมาย ยินดีที่จะก้าวออกจากเขตความสะดวกสบายของตนเอง เขาอาจกลายเป็นเทพสูงสุดระดับสูงได้ในตอนนี้
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนรู้ว่ามันพูดง่ายกว่าทำ บางทีหากเขาเกิดมาในตระกูลที่มีอำนาจสูงสุดอย่างตระกูลหยุน เขาอาจจะไม่เต็มใจที่จะออกจากเขตความสะดวกสบายของตนเองและออกไปผจญภัยเช่นกัน ในเมื่อเขาก็จะได้รับทรัพยากรอย่างเหลือเฟืออยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะไม่มีพื้นฐานที่ดีนัก เหตุผลที่ต้วนหลิงเทียนออกจากเขตสบายของตนเอง เดินทางไปยังสถานที่มากมาย และมาถึงแดนเทพ ก็เพื่อพาเค่อเอ๋อร์กลับบ้าน กล่าวคือ ตั้งแต่วินาทีที่เขาออกจากโลกมนุษย์ไปยังแดนเทพ จุดประสงค์ของเขาคือการไปที่ดินแดนบูชาเทพเพื่อช่วยเหลือครอบครัวและเพื่อนๆ และพาภรรยาของเขา เค่อเอ๋อร์ กลับบ้าน นับตั้งแต่เซี่ยเจี๋ย ผู้เป็นปรมาจารย์คนที่สามของตระกูลเซี่ย ปล่อยตัวครอบครัวและเพื่อนๆ ของเขา จุดประสงค์เดียวของเขาในตอนนี้คือการพาเค่อเอ๋อร์กลับบ้าน เขาจึงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้
ในช่วงเวลานั้น มุมมองของเขากว้างขึ้นอย่างมาก เขาตระหนักถึงความแข็งแกร่งของเหล่ามหาอำนาจสูงสุด และเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าโลกนี้ถูกครอบงำโดยผู้แข็งแกร่ง ด้วยความเข้าใจนั้น เขาจึงมีเป้าหมายใหม่ที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น นอกจากการพาเค่อเอ๋อร์กลับบ้านแล้ว เขายังต้องการแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องและดูแลครอบครัวในอนาคตอีกด้วย
การเป็นเทพสูงสุดยังไม่เพียงพอ เขาต้องเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดเท่านั้นจึงจะสามารถปกป้องครอบครัวของเขาได้ ในเวลานั้น เขาจะไม่ต้องกลัวใครอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม เขาก็รู้ว่าหลังจากเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดแล้ว ก็อาจจะมีผู้ทรงอำนาจสูงสุดที่แข็งแกร่งกว่าเขาอีก การเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดอาจไม่ใช่จุดจบของการแสวงหาความแข็งแกร่งของเขาเสมอไป
โดยสรุปแล้ว ต้วนหลิงเทียนจะไม่ยอมแพ้ในการแสวงหาความแข็งแกร่งของตนเอง ในชาตินี้ เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องคนที่เขารัก
…
นับตั้งแต่ต้วนหลิงเทียนได้พบกับโฮ่วเหลียนหยู พวกเขาก็ไม่ได้พบเจอกับใครจากดินแดนแห่งการลงโทษอีกเลย พวกเขาได้พบกับคนจากดินแดนแห่งเครื่องบูชาศักดิ์สิทธิ์ แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้โจมตีพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้โจมตีฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน การเดินทางของพวกเขาจึงค่อนข้างสงบสุข
หนึ่งเดือนต่อมา โฮ่วเหลียนหยูพาต้วนหลิงเทียนไปยังสถานที่นัดพบ และในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็ได้พบกับบุคคลทั้งสามที่โฮ่วเหลียนหยูกล่าวถึง
หนึ่งในนั้นเป็นสมาชิกของตระกูลโฮ่ว ซึ่งเป็นตระกูลที่มีอำนาจและมีอิทธิพลสูงสุดในดินแดนบูชาเทพ
ส่วนอีกสองคนนั้น พวกเขามาจากสำนักระดับสูงสุดที่มีอิทธิพลมากในดินแดนแห่งเครื่องบูชาศักดิ์สิทธิ์ ทั้งคู่เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน อย่างไรก็ตาม จากท่าทีที่ชายคนนั้นประจบประแจงหญิงคนนั้น คาดว่าหญิงคนนั้นน่าจะมีสถานะสูงกว่าในสำนัก
ในขณะเดียวกัน ก็มีคนยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาแต่ละคน
ในขณะนั้น สมาชิกอีกคนของตระกูลโฮ่วซึ่งเป็นชายหนุ่มเหลือบมองไปที่ต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆโฮ่วเหลียนหยู จากนั้นเขาก็ส่ายหัวอย่างไม่พอใจและพูดเยาะเย้ยว่า “โฮ่วเหลียนหยู คนที่เจ้าหามาดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเจ้า… เขาไว้ใจได้หรือเปล่า?”
เนื่องจากโฮ่วเหลียนหยูสามารถสัมผัสได้ว่าต้วนหลิงเทียนยังเด็ก จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับชายหนุ่มจากตระกูลโฮ่วซึ่งอายุมากกว่าโฮ่วเหลียนหยูเล็กน้อยที่จะสัมผัสได้เช่นกัน
โฮ่วเหลียนหยูมองชายหนุ่มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “โฮ่วตง คุณไม่ต้องกังวลเรื่องฉันหรอก ฉันจะเชิญใครก็เป็นเรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ชายหนุ่มโฮ่วตงก็หรี่ตาลงเล็กน้อย “ข้าเป็นห่วงเจ้าเท่านั้น หากเจ้าตายในขณะที่ข้าเฝ้าดูอยู่ ข้าเกรงว่าพี่ชายของเจ้าจะแก้แค้นข้า ที่จริงแล้ว ข้าพาเจ้ามาด้วยก็เพราะพี่ชายของข้าสั่งให้ทำเพื่อพี่ชายของเจ้า”
โฮ่วเหลียนหยูเยาะเย้ย “โฮ่วตง อย่าทำตัวเหนือกว่านักเลย พลังของเราแทบจะเท่ากัน ต่อให้คุณแข็งแกร่งกว่า คุณก็แค่แข็งแกร่งกว่าฉันนิดหน่อย คุณก็ยังไม่ใช่เทพสูงสุดที่ใกล้จะบรรลุธรรม คุณเดินทางมากับฉันก็เพื่อความปลอดภัยของคุณเองด้วย ในระหว่างที่เราอยู่ด้วยกัน คุณเป็นคนริเริ่มหาเรื่องใส่ตัวคนไม่ต่ำกว่าสามคน ถ้าฉันไม่ลงมือ คุณคิดว่าคุณจะรอดเหรอ?”
โฮ่วเหลียนหยูรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องที่โฮ่วตงเป็นฝ่ายริเริ่มยั่วยุผู้คนจากดินแดนบูชาเทพ ส่วนตัวเขาเองไม่มีเจตนาจะโจมตีผู้คนจากดินแดนบูชาเทพเลย แต่โชคร้ายที่โฮ่วตงกลับยั่วยุผู้คนจากดินแดนบูชาเทพที่ดูอ่อนแออยู่เรื่อยๆ มีหลายครั้งที่โฮ่วตงเกือบพ่ายแพ้ และต้องลงมือเพื่อเอาชนะหรือฆ่าคู่ต่อสู้
โฮ่วตงมองโฮ่วเหลียนหยูด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามแล้วกล่าวว่า “ดีแล้ว โฮ่วเหลียนหยู ในเมื่อเจ้าเก่งกาจเพียงนี้ เจ้าไม่ควรเอาผลประโยชน์ไปเอง”
โฮ่วเหลียนหยูเยาะเย้ย “ในเมื่อฉันลงมือทำ ฉันก็ต้องได้รับส่วนแบ่งบ้างเป็นธรรมดา มันไม่เกี่ยวอะไรกับการที่คุณก่อเรื่องโดยไม่จำเป็น”
หลังจากช่วยโฮ่วตงจัดการกับศัตรูแล้ว โฮ่วเหลียนหยูจะไปยึดสิ่งของของศัตรูเหล่านั้น เนื่องจากวงแหวนมิติของศัตรูจะทำลายตัวเอง โฮ่วตงจึงไม่ได้อะไรเลย เขาทำเช่นนี้โดยหวังว่าโฮ่วตงจะหยุดก่อเรื่องวุ่นวายเสียที บางทีโฮ่วตงอาจจะหยุดถ้าเขารู้ว่าเขาจะไม่ได้อะไรเลย แต่แล้วโฮ่วตงก็ไม่เข้าใจเจตนาดีของเขา และยังคิดว่าเขาเอาเปรียบเขาเสียด้วยซ้ำ
ในขณะนั้น ชายหนุ่มร่างสูงซึ่งเป็นน้องชายของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ มองไปที่โฮ่วตงและพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “พอแล้ว พวกเจ้าสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว เรายังต้องทำงานร่วมกันหลังจากเข้าสู่ดินแดนลับแล้ว มาแนะนำคนที่พวกเราพามาที่นี่กันเถอะ”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ โฮ่วเหลียนหยูและโฮ่วตงก็หยุดโต้เถียงกัน
จากนั้น โฮ่วเหลียนหยูมองไปที่ต้วนหลิงเทียนและพูดขึ้นเองว่า “ฉันขอแนะนำเพื่อนของฉันก่อน เขาเป็นคนที่ฉันเชิญมาช่วยฉันในแดนลับ ชื่อต้วนหลิงเทียน พี่ต้วนเป็นผู้ฝึกฝนไร้สำนัก”
“ผู้ฝึกฝนไร้สำนัก?”
โฮ่วตง ศิษย์ร่วมสำนักทั้งสอง และผู้คนที่พวกเขาพามาด้วย ต่างหันไปมองต้วนหลิงเทียนโดยสัญชาตญาณ เพราะเหล่าผู้ฝึกฝนนอกสำนักนั้นค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับพวกเขา
มีผู้ฝึกฝนไร้สำนักที่ทรงพลังมากมาย แต่จำนวนของพวกเขาก็เทียบไม่ได้กับผู้ที่สังกัดสำนักใดสำนักหนึ่ง จำนวนของพวกเขานั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ด้วยเหตุนี้ คนอื่นๆ จึงมองต้วนหลิงเทียนด้วยความสงสัย เมื่อโฮ่วเหลียนหยูบอกว่าเขาเป็นผู้ฝึกฝนไร้สำนัก
โฮ่วเหลียนหยูหันไปหาต้วนหลิงเทียนแล้วพูดว่า “พี่ต้วน นี่คือโฮ่วตง เขาเป็นสมาชิกของตระกูลโฮ่วเช่นกัน นี่คือชิวผิง เขามาจากสำนักเซียนสายหมอก ซึ่งเป็นสำนักระดับสูงสุดที่มีอำนาจมากในดินแดนเทพบูชา และนี่คือเจียงหยูเว่ย เธอก็มาจากสำนักเซียนสายหมอกเช่นกัน เธอเป็นทายาทโดยตรงของเทพสูงสุดระดับกลางในสำนักเซียนสายหมอก”
สีหน้าของต้วนหลิงเทียนยังคงเหมือนเดิมเมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายของโฮ่วเหลียนหยู เพราะอย่างไรก็ตาม เขาก็เคยฆ่าเทพระดับกลางมาแล้วหลายครั้ง
ในทางตรงกันข้าม คนที่โฮ่วตงและชิวผิงพามาต่างตกใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในกลุ่ม ส่วนคนที่เจียงหยูเหว่ยพามานั้น เธอสวมผ้าคลุมหน้า จึงไม่มีใครรู้ว่าเธอตกใจหรือไม่
จากนั้น โฮ่วตงก็แนะนำคนที่เขาพามา “ถึงแม้เพื่อนของผมจะไม่ได้มาจากกองกำลังระดับสูงที่แข็งแกร่งมากนัก แต่เขาเป็นอัจฉริยะจากสำนักระดับสูง เขาแข็งแกร่งเกือบเท่าเทพสูงสุดขั้นต้นเลยทีเดียว เขาคือเทพสูงสุดในอนาคตอันใกล้นี้!”
ขณะที่โฮ่วตงพูด เขามองไปที่โฮ่วเหลียนหยูด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
เมื่อได้ยินคำพูดของโฮ่วตง โฮ่วเหลียนหยูขมวดคิ้ว แน่นอนว่าการที่โฮ่วตงพบผู้ทรงพลังระดับเทพสูงสุดนั้นไม่ใช่เรื่องดี ไม่ใช่ว่าเขาเป็นห่วงว่าโฮ่วตงจะแย่งชิงสิ่งต่างๆ ไปจากเขา แต่เขาเป็นห่วงว่าโฮ่วตงจะก่อเรื่องวุ่นวายอีกครั้งเมื่อพบผู้ช่วยที่แข็งแกร่งแล้ว และทำให้กลุ่มของพวกเขาล่มสลายไปด้วย