WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4201 - 4201 การคาดเดาของต้วนหลิงเทียน

บทที่ 4201 – 4201 การคาดเดาของต้วนหลิงเทียน

4201 การคาดเดาของต้วนหลิงเทียน

‘พวกเขา… ตัดสินใจร่วมมือกันแล้วเหรอ?’

เทพสูงสุดผู้ใกล้จะขึ้นครองราชย์รู้สึกถึงความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขายังคงรู้สึกไม่แน่ใจเล็กน้อย และคิดต่อไปว่า ‘ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะแข็งแกร่งกว่าข้า แต่คนอย่างหลางชุนหยวนไม่ควรจะยอมร่วมมือกับต้วนหลิงเทียนใช่ไหม? เว้นแต่ว่า… ต้วนหลิงเทียนจะช่วยนางฆ่าอสูรอีกสองตัว…’

เทพสูงสุดผู้ใกล้จะปรากฏตัวทรงทราบว่ามีคนต่อสู้กับอสูรทั้งเก้าอย่างดุเดือดมาหลายวันแล้ว และทรงได้ยินมาว่าไม่นานหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนเสด็จมาถึง อสูรเก้าตนได้ตายไปสองตน ส่วนตัวอื่นๆ ก็พ่ายแพ้ไป

‘อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพวกเขาจะตกลงร่วมมือกัน… มันก็คงเป็นแค่ชั่วคราวใช่ไหม? สุดท้ายแล้วหลางชุนหยวนก็คงไม่ยอมปล่อยเขาไป…’

เมื่อคิดเช่นนั้น เทพสูงสุดผู้ใกล้จะขึ้นสวรรค์ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปล่งประกายเย็นชาขณะหันกลับไปมองต้วนหลิงเทียนก่อนจะกล่าวว่า “ต้วนหลิงเทียน พันธมิตรในหุบเขาส่วนใหญ่เป็นเพียงชั่วคราว เจ้าคิดว่าเจ้าจะอยู่รอดได้หลังจากที่เราตายไปแล้วหรือ? ช่างน่าขันเสียจริง”

ในขณะนี้ เทพสูงสุดทั้งสององค์ที่กำลังจะขึ้นครองราชย์ต่างแน่ใจแล้วว่า ต้วนหลิงเทียนจะตายตามหลังพวกเขาไป

เหล่าจักรพรรดิเทพผู้บาดเจ็บก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

“ถึงแม้เราจะหนีความตายไปไม่ได้ในวันนี้ แต่เราจะตายอย่างสงบสุขเมื่อรู้ว่าอัจฉริยะอย่างต้วนหลิงเทียนจะอยู่เคียงข้างเราในยามตาย!”

“ถูกต้องแล้ว! ต้วนหลิงเทียน พวกเราจะไม่เหงาในภพหลังความตาย เพราะท่านจะไปอยู่กับพวกเรา!”

“ต้วนหลิงเทียน สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่ใช่ผู้ชนะ!”

คนเหล่านี้รู้ว่าพวกเขากำลังจะตาย แม้ว่าหลางชุนหยวนจะไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้เนื่องจากกฎ แต่เธอก็สามารถสร้างต้วนหลิงเทียนหรือใช้สัตว์อสูรทั้งเจ็ดเพื่อฆ่าพวกเขาได้ บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เธอไว้ชีวิตต้วนหลิงเทียนและสัตว์อสูรทั้งเจ็ดจนถึงตอนนี้แทนที่จะฆ่าพวกเขา

ต้วนหลิงเทียนถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เมื่อตั้งสติได้แล้ว เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ก่อนจะถามว่า “พวกคุณคิดว่าผมจะตายงั้นเหรอ?”

หลางชุนหยวนยิ้มเยาะเย้ยพลางพูดว่า “พวกโง่! เขาเป็นน้องชายของฉัน น้องชายคนเดียวของฉัน ฉันรักและห่วงใยเขา ทำไมฉันถึงต้องฆ่าเขา? รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงจัดการกับเทพสูงสุดระดับล่างทั้งสามคนนั้นก่อน แทนที่จะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด? ก็เพราะพวกมันต้องการฆ่าน้องชายของฉัน!” หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็เสริมว่า “พวกเจ้าทุกคนช่างโง่เขลาจริงๆ!”

เหล่าเทพสูงสุดทั้งสองและจักรพรรดิเทพจากสามอาณาจักรเทพต่างตกตะลึงและพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของหลางชุนหยวน

“นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?!”

“ต้วนหลิงเทียนเป็นน้องชายของหลางชุนหยวนใช่ไหม?”

“พวกเขาเป็นตัวแทนของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ที่แตกต่างกันใช่ไหม? มันเป็นไปได้อย่างไร?”

ไม่มีใครคาดคิดเรื่องนี้เลย พวกเขานึกไม่ถึงเลยว่าหลางชุนหยวนและต้วนหลิงเทียนจะมีความสัมพันธ์กัน เมื่อรู้ความจริง พวกเขาก็ตระหนักว่าความคิดก่อนหน้านี้ของพวกเขานั้นไร้สาระเพียงใด ต้วนหลิงเทียนจะตายได้อย่างไร? หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้น หลางชุนหยวนจะฆ่าต้วนหลิงเทียนได้อย่างไร?

หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังองค์หนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ฆ่ามัน! ลากมันลงไปกับเราด้วย!”

หลังจากนั้น จักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังก็พุ่งเข้าหาต้วนหลิงเทียนโดยไม่สนใจบาดแผลของตน ดวงตาของเขามีสีแดงก่ำขณะที่เขาโจมตีต้วนหลิงเทียนอย่างบ้าคลั่ง

ด้วยการฟาดฟันดาบเพียงครั้งเดียว ต้วนหลิงเทียนก็สังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างไม่แยแสว่า “จักรพรรดิเทพขั้นสูงที่บาดเจ็บคิดจะฆ่าข้าหรือ? ต่อให้เทพสูงสุดสององค์และพวกเจ้าที่บาดเจ็บทั้งหมดรวมพลังกัน พวกเจ้าก็ยังฆ่าข้าไม่ได้อยู่ดี”

ทันทีที่เสียงของต้วนหลิงเทียนจบลง หลางชุนหยวนก็เยาะเย้ยก่อนจะพูดว่า “พวกไร้ค่าอย่างพวกเจ้ากล้ามาท้าทายน้องชายของข้าหรือ?”

โดยไม่รอคำตอบ หลางชุนหยวนโจมตีทันที พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมา สร้างความเสียหายแก่เทพสูงสุดทั้งสองที่กำลังจะมาถึง

ทันทีที่สีหน้าของเทพสูงสุดทั้งสองเปลี่ยนไป ต้วนหลิงเทียนก็ขยับตัวเช่นกัน

สวูช!

การเคลื่อนไหวของต้วนหลิงเทียนนั้นสง่างามขณะที่เขาบินเข้าหาเหล่าเทพสูงสุดและจักรพรรดิเทพที่กำลังจะมาถึง เขาเปรียบเสมือนหมาป่าที่พุ่งเข้าใส่ฝูงแกะ

ในขณะเดียวกัน ลำแสงดาบเจ็ดสีก็พุ่งออกมา สังหารจักรพรรดิเทพได้ครั้งละหนึ่งองค์ทุกครั้งที่ต้วนหลิงเทียนโจมตี

เทพสูงสุดทั้งสององค์ที่กำลังจะขึ้นครองอำนาจ ซึ่งเพิ่งได้รับบาดเจ็บจากหลางชุนหยวน ต่างก็ไร้พลังที่จะต่อต้านต้วนหลิงเทียน

ภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที ต้วนหลิงเทียนก็สังหารเทพสูงสุดและจักรพรรดิเทพสององค์ที่กำลังจะขึ้นครองอำนาจได้สำเร็จ

ลำแสงแล้วลำแสงเล่าสาดส่องลงมาจากท้องฟ้าใส่ต้วนหลิงเทียน

ต้วนหลิงเทียนที่รู้สึกเสียดายรางวัลที่ใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองก่อนหน้านี้ กลับได้รางวัลคืนมามากกว่าที่ใช้ไปก่อนหน้านี้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในทันที

สักพักหนึ่ง หลางชุนหยวนก็กล่าวว่า “น้องเล็ก เจ้าควรพักฟื้นบาดแผลเสียก่อน หลังจากนั้นค่อยไปปราบอสูรก็ได้ ว่ากันว่าหากผ่านการทดสอบขั้นสูงสุดในหุบเขาแห่งโชคชะตา จะได้รับรางวัลอย่างงามจากเทพผู้สร้าง ข้าสงสัยว่าหลังจากได้รับรางวัลแล้ว เจ้ากับข้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นจักรพรรดิเทพชั้นสูงและเทพสูงสุดชั้นกลางตามลำดับหรือไม่?”

มุมปากของต้วนหลิงเทียนกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหลางชุนหยวน จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “พี่สาวรุ่นที่สี่ ท่านไม่คิดว่าตัวเองโลภเกินไปหรือครับ? ท่านคิดจะขึ้นเป็นเทพสูงสุดระดับกลาง ทั้งที่เพิ่งจะขึ้นเป็นเทพสูงสุดระดับพื้นฐานได้ไม่นานเอง”

ถึงอย่างนั้น ต้วนหลิงเทียนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะมีโอกาสทะลุระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้หรือไม่

ต่อมา ต้วนหลิงเทียนนั่งขัดสมาธิและเริ่มรักษาบาดแผลอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สรุปได้ว่า เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้เร็วขนาดนี้ หากความก้าวหน้าของเขาไปถึงครึ่งทางของการทะลุระดับก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ต้วนหลิงเทียนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหล่ามหาอำนาจสูงสุดจะมอบรางวัลอะไรให้สำหรับการสังหารสัตว์อสูร

ยิ่งต้วนหลิงเทียนคิดถึงเรื่องที่ว่าเหล่ามหาอำนาจสูงสุดสามารถเพิ่มพลังให้ผู้อื่นได้อย่างมากมายขนาดไหน เขาก็ยิ่งหวาดกลัวพวกเขามากขึ้นเท่านั้น เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาเป็นผู้สร้างรางวัลเหล่านั้นเองหรือเปล่า ถ้าเป็นเช่นนั้น ลูกหลานของพวกเขาก็ต้องแข็งแกร่งอย่างน่ากลัวเช่นกัน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะไม่แน่ใจนัก แต่เขารู้สึกว่าต้องมีขีดจำกัดในการช่วยเหลือจากมหาอำนาจสูงสุด มิเช่นนั้น สมาชิกของกองกำลังที่มีความสัมพันธ์กับมหาอำนาจสูงสุดในแดนเทวดาคงถูกส่งไปยังแดนเทพโดยมหาอำนาจสูงสุดเพื่อเข้าไปในสถานที่ต่างๆ เช่น สนามรบแห่งแดนและบททดสอบแห่งเทพไปนานแล้ว

‘ถ้ามีข้อจำกัด ผมสงสัยว่าข้อจำกัดเหล่านั้นเป็นแบบไหน…’

ต้วนหลิงเทียนเริ่มสงสัยเกี่ยวกับรางวัลต่างๆ มากขึ้นเรื่อยๆ เพราะอย่างไรก็ตาม ในแดนเทพนั้น การฆ่าคนจะไม่ได้รับรางวัลเหมือนกับการทดสอบเทพ

‘ฉันคิดไม่ออกเลย มันซับซ้อนเกินไป บางทีในอนาคตฉันอาจโชคดีได้พบกับผู้ทรงอำนาจสูงสุดที่ยินดีตอบคำถามของฉัน และในตอนนั้นฉันจะได้ถามเกี่ยวกับรางวัล ฉันแน่ใจว่าคำตอบคงไม่ง่ายนัก ฉันยังสงสัยอีกว่าทำไมดินแดนแห่งเทพเจ้าถึงไม่มีระบบแบบนี้บ้าง…’

ต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าระบบการให้รางวัลมีอยู่สามแห่ง แม้ว่าระบบในแต่ละแห่งจะแตกต่างกันก็ตาม สามแห่งนั้นได้แก่ อาณาจักรแห่งสนามรบ การทดสอบแห่งเทพ และโบราณวัตถุระดับสุดยอด เช่นเดียวกับที่อยู่ในครอบครองของกลุ่มวังชั้นในแห่งสำนักหมื่นกฎ อย่างน้อยก็เป็นสถานที่ที่เขารู้

เนื่องจากในแดนเทพไม่มีระบบการให้รางวัล ต้วนหลิงเทียนจึงตั้งทฤษฎีว่ามีข้อจำกัดว่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดจะช่วยเหลือผู้ฝึกฝนได้มากแค่ไหน

‘ช่างมันเถอะ อย่าไปคิดถึงมันอีกเลย การคิดถึงเรื่องพวกนี้ตอนนี้มันไร้ประโยชน์ ฉันควรตั้งใจฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นดีกว่า! เมื่อฉันกลายเป็นสุดยอดพลังในอนาคต ฉันจะหาคำตอบของคำถามเหล่านี้ได้เองโดยธรรมชาติ…’

ต้วนหลิงเทียนไม่เคยสงสัยเลยว่าในอนาคตเขาจะต้องกลายเป็นมหาอำนาจสูงสุด เขาต้องเป็นมหาอำนาจสูงสุดให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม บางทีในเวลานั้น เขาอาจจะได้พักผ่อนอย่างสบายใจเสียที

ในอดีต ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ทะเยอทะยานขนาดนี้ หลังจากพาเค่อเอ๋อร์ออกจากดินแดนเทพบูชาแล้ว เขาวางแผนที่จะพาภรรยา ลูกๆ พ่อแม่ และเพื่อนสนิทไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาใช้เวลาอยู่ในแดนเทพนานขึ้น เขาก็ได้สัมผัสถึงพลังลึกลับของเหล่ามหาอำนาจสูงสุด ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง ราวกับว่าเขาจะไม่ปลอดภัยเลยหากไม่กลายเป็นมหาอำนาจสูงสุด เขาคิดว่าหากเขากลายเป็นมหาอำนาจสูงสุดได้ เขาจะสามารถปกป้องคนที่เขารักได้อย่างแท้จริง

…

นอกเขต Destiny Canyon

รอยแยกมิติสองแห่งปรากฏขึ้นในอากาศเกือบพร้อมกัน จากนั้น ร่างสองร่างถูกผลักออกมาด้วยแรงมหาศาล

เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ที่เมื่อครู่กำลังพักผ่อน บำเพ็ญเพียร และพูดคุยกันอยู่ ต่างหันมามองพวกเขาพร้อมกัน

เมื่อเจ้าแห่งอาณาจักรเทพราเมอเห็นร่างหนึ่ง ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายและถามอย่างตื่นเต้นว่า “หยูหลิน เจ้าทะลุระดับแล้วหรือ”

ไม่นานหลังจากนั้น เจ้าแห่งอาณาจักรเทพอีกแห่งหนึ่งก็อุทานด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าสำนักฮั่น ท่านได้เข้าสู่ระดับเทพสูงสุดแล้วหรือ?”

ต่างจากเหล่าเทพทั้งสองที่กำลังมีความสุข เหล่าเทพอีก 23 องค์ที่เหลือแห่งอาณาจักรเทพต่างขมวดคิ้วเล็กน้อย พวกเขารู้ดีว่าการที่ทั้งคู่ประสบความสำเร็จนั้นหมายความว่าพวกเขาได้รับดอกบัวพุทธะเพลิงดินสองในหกดอกในหุบเขาแห่งโชคชะตาแล้ว หากไม่มีดอกบัวพุทธะเพลิงดิน พวกเขารู้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งคู่จะก้าวขึ้นเป็นเทพสูงสุดได้ เพราะพวกเขาได้ถึงขีดจำกัดของตนเองแล้ว

ตัวอย่างเช่น เหอหยูหลินและเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานคนอื่นๆ สามารถเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัติบนสวรรค์ได้อีกประมาณสามถึงสี่พันครั้งก่อนที่จะตาย

ในขณะเดียวกัน ทั้งคู่ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาถูกบังคับให้ต้องออกจากหุบเขาเดสตินีแคนยอน

เมื่อเห็นสีหน้าบูดบึ้งของทั้งสอง เหล่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพบางส่วนจึงเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

“เกิดอะไรขึ้น?”

เหอหยูหลินมองไปยังเจ้าแห่งอาณาจักรเทพราเมอแล้วกล่าวอย่างขมขื่นว่า “ท่านเจ้าแห่งอาณาจักรเทพราเมอ อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของผู้เข้าร่วมจากอาณาจักรเทพราเมอของเราเสียชีวิตไปแล้ว…”

เหอหยูหลินไม่ได้กล่าวว่าการประมาณการของเขานั้นค่อนข้างต่ำกว่าความเป็นจริง

เมื่อได้ยินคำพูดของเหอหยูหลิน สีหน้าของเจ้าแห่งอาณาจักรเทพราเมอก็เปลี่ยนไปในทันที