WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4176: การสบตากันด้วยความหมาย

ตำนานเล่าว่า หุบเขาแห่งโชคชะตาและเหวต้องห้ามถูกสร้างขึ้นโดยเทพแห่งการสร้างสรรค์สำหรับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ในทวีปสวรรค์ใต้และทวีปทรงกลมเหนือ ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับเทพสูงสุดสามารถเข้าไปได้ และไม่มีการจำกัดอายุ

สำหรับทวีปสวรรค์ใต้ การรบแห่งอาณาจักรเทพจะจัดขึ้นที่หุบเขาแห่งโชคชะตา เหล่าผู้ทรงพลังจากอาณาจักรเทพต่างๆ จะแข่งขันกัน โดยมีระบบการจัดอันดับสองระบบ ได้แก่ การจัดอันดับส่วนบุคคลและการจัดอันดับอาณาจักรเทพ คะแนนรวมที่สะสมได้จากตัวแทนทั้งหมดของอาณาจักรเทพนั้นๆ จะเป็นคะแนนของอาณาจักรเทพนั้น

ในขณะนั้น หยุนเหอกำลังคุยกับต้วนหลิงเทียน ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่าเรื่องหุบเขาแห่งโชคชะตาให้ต้วนหลิงเทียนฟังแล้ว แต่ไม่ได้เล่ารายละเอียดมากนัก

“หุบเขาแห่งโชคชะตาเต็มไปด้วยเหตุการณ์บังเอิญมากมาย ยิ่งไปกว่านั้น รางวัลสำหรับการสังหารบุคคลจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ นั้นเป็นสองเท่าของรางวัลปกติ”

“การฆ่าบุคคลจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เดียวกันนั้นไม่ต้องห้าม แต่ผลตอบแทนจะน้อยลง”

“ทุกคนจะถูกส่งไปยังสถานที่สุ่มใน Destiny Canyon ไม่ว่าคุณจะฆ่าใคร คุณจะได้รับคะแนนของพวกเขาหลังจากที่คุณฆ่าพวกเขา”

“การแข่งขันใน Destiny Canyon ดุเดือดมาก ทางที่ดีที่สุดคืออย่าไปร่วมมือกับใคร ถ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำ คุณต้องระมัดระวังและระแวงอยู่ตลอดเวลา”

“คุณจะได้รับคะแนนหากคุณคว้าโอกาสอันเป็นมงคลในหุบเขาแห่งโชคชะตาได้สำเร็จ ยิ่งโอกาสอันเป็นมงคลนั้นยิ่งใหญ่เท่าไหร่ คุณก็จะได้รับคะแนนมากขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีสมบัติมากมายในหุบเขาแห่งนี้ รวมถึงพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งการสร้างสรรค์ที่ถูกทิ้งไว้ ซึ่งจะช่วยเพิ่มพลังศักดิ์สิทธิ์ของคุณชั่วคราวให้สูงขึ้นอีกระดับ อย่างไรก็ตาม สำหรับจักรพรรดิเทพขั้นสูง พลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาหรือเธอจะเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยจนเกือบถึงระดับเทพสูงสุดขั้นพื้นฐานเท่านั้น พลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งการสร้างสรรค์นั้นหายาก ดังนั้นหากคุณได้รับมัน ควรเก็บรักษาไว้และใช้เฉพาะในยามวิกฤตเท่านั้น”

ไม่นานหลังจากที่หยุนเหอพูดจบ เสียงของจูอิงจุน เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม ก็ดังขึ้น ประกาศว่าพวกเขามาถึงนอกหุบเขาแห่งโชคชะตาแล้ว

ต้วนหลิงเทียนมองไปรอบๆ เขาไม่เห็นหุบเขาใดๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะอยู่ในดินแดนรกร้างกว้างใหญ่ที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ เขาคิดในใจว่า ‘นี่คือหุบเขาแห่งโชคชะตาหรือ? เรามาถึงเร็วเกินไปหรือเปล่า?’

หลังจากนั้น เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ

“หลานชายอิงจุน มาเร็วจังเลย”

ชายชราสวมเสื้อคลุมสีทองปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกลุ่มคนตามหลังมา

“นั่นคือหยู กู่เฟิน เจ้าแห่งอาณาจักรเทพเมฆาสูง” จูอิงจุนกล่าวกับต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆ ก่อนจะนำพวกเขาไปทักทายหยู กู่เฟิน

“ท่านลุงหยูอาวุโส อาณาจักรเทพเมฆาสูงก็มาถึงก่อนกำหนดเช่นกัน” จูอิงจุนกล่าว

กองกำลังจากอาณาจักรเทพเมฆาสูงมีขนาดใกล้เคียงกับอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม นอกจากหยู กู่เฟินแล้ว คนอื่นๆ ล้วนเป็นจักรพรรดิเทพขั้นสูงทั้งสิ้น เพราะจักรพรรดิเทพขั้นสูงย่อมได้เปรียบอย่างมากในการรบแห่งอาณาจักรเทพ ส่วนผู้ที่มีพลังต่ำกว่าจักรพรรดิเทพขั้นสูงนั้น จะเป็นเป้าหมายที่ง่ายต่อการโจมตีในการรบแห่งอาณาจักรเทพ

หยู กู่เฟินพูดคุยทักทายกับจูอิงจุนครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังจูอิงจุน จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “หลานชายอิงจุน ข้าได้ยินมาว่าท่านนำจักรพรรดิเทพขั้นต้นที่สามารถสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้เข้าร่วมในศึกแห่งอาณาจักรเทพในหุบเขาแห่งโชคชะตา?”

ดวงตาของจูอิงจุนหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหยูกู่เฟิน จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “ท่านลุงหยู ดูเหมือนว่าเครือข่ายข่าวกรองของท่านจะมีประสิทธิภาพมากทีเดียว”

หยู กู่เฟินไม่ได้ตอบคำพูดของจูอิงจุน แต่กลับถามด้วยความสงสัยว่า “ข้าสงสัยเหลือเกินว่าจักรพรรดิเทพองค์นั้นคือใครกัน”

“ท่านเจ้าของคฤหาสน์ต้วน” จูอิงจุนเรียกต้วนหลิงเทียน

ต้วนหลิงเทียนก้าวออกมาข้างหน้าและพยักหน้าให้หยูกู่เฟินพลางกล่าวว่า “ข้าคือต้วนหลิงเทียน เจ้าอาวาสชั่วคราวแห่งคฤหาสน์เทพวิญญาณในอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม ขอคารวะท่านหยู”

ต้วนหลิงเทียนค่อนข้างแน่ใจว่าหยูกู่เฟินรู้ถึงตัวตนของเขาอยู่แล้วก่อนที่เขาจะก้าวออกมาเสียอีก เขาคิดว่าหยูกู่เฟินคงเฝ้าดูการต่อสู้ของเขาผ่านทางไข่มุกภาพลอย

หยู กู่เฟินมองไปที่ต้วนหลิงเทียนและกล่าวด้วยความชื่นชมว่า “น่าทึ่งมาก! ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานที่สามารถสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้มาก่อนเลย จนกระทั่งเจ้าปรากฏตัว” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอิจฉาเล็กน้อยขณะที่เขากล่าวต่อว่า “รางวัลที่เจ้าได้รับจากการสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงนั้นต้องทำให้ระดับการฝึกฝนของเจ้าเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากแน่ๆ เพราะถึงแม้จะสังหารคนที่ระดับการฝึกฝนสูงกว่าเพียงระดับเดียว รางวัลก็จะยิ่งสูงขึ้นไปอีก”

เป็นความจริงที่ว่าในการทดสอบแห่งเทพ รางวัลจะสูงขึ้นหากสังหารคู่ต่อสู้ที่มีระดับการฝึกฝนสูงกว่า และรางวัลจะสูงขึ้นไปอีกหากสังหารคู่ต่อสู้ได้โดยปราศจากความช่วยเหลือใดๆ

ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าและยิ้มตอบคำพูดของหยูกู่เฟิน เขาเห็นสายตาอิจฉาและเป็นศัตรูของกลุ่มจักรพรรดิเทพขั้นสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังหยูกู่เฟินจ้องมองมาที่เขา ด้วยเหตุนี้ เขาจึงคิดว่าอาจจะมีสักคนสองคนหาเรื่องเขา หรืออาจถึงขั้นท้าเขาดวลเอาชีวิตรอด แต่ไม่นานเขาก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไป กลุ่มจักรพรรดิเทพขั้นสูงดูเหมือนจะรู้ถึงความแข็งแกร่งเหนือธรรมดาของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม

ไม่นานหลังจากนั้น คณะผู้ติดตามอีกกลุ่มจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งก็เดินทางมาถึง

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่าขบวนผู้ติดตามมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมเท่านั้น

นอกจากเจ้าสำนักจากอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมแล้ว ยังมีจักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังระดับสูงอีกจำนวนไม่น้อยที่เป็นผู้ฝึกฝนไร้สำนัก ต่างจากเจ้าสำนักเหล่านั้น ต้วนหลิงเทียนไม่เคยพบพวกเขามาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังมองเขาอยู่บ้างเป็นครั้งคราว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเขามาบ้างแล้ว อย่างไรก็ตาม จูอิงจุนดูเหมือนจะไม่มีเจตนาที่จะแนะนำพวกเขาให้รู้จักกัน

ในขณะนั้น ต้วนหลิงเทียนได้ยินเจ้าสำนักคนหนึ่งจากอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมกล่าวว่า “นั่นคืออาณาจักรเทพผู้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า”

“ทำไมถึงมีคนน้อยจัง?”

เจ้าของคฤหาสน์คนหนึ่งส่ายหัวแล้วพูดว่า “พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ? ปรากฏว่าเมื่อไม่นานมานี้ มีหญิงสาวรูปร่างคล้ายปีศาจปรากฏตัวขึ้นในเมืองหลวงของอาณาจักรเทพทะยาน และสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงเกือบทั้งหมดในเมืองหลวง นางไม่ได้แตะต้องผู้ที่ต่ำกว่าระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูงเลย ยกเว้นเพียงไม่กี่คนที่ประมาทและลงมือ ว่ากันว่าหญิงสาวรูปร่างคล้ายปีศาจนั้นก็เป็นจักรพรรดิเทพขั้นสูงเช่นกัน แต่เธอกลับฆ่าจักรพรรดิเทพขั้นสูงคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดายราวกับฆ่าไก่”

ผู้ที่ไม่ทราบเรื่องมาก่อนต่างตกใจเมื่อได้ยินข่าวภัยพิบัติที่ไม่คาดคิดซึ่งเกิดขึ้นกับอาณาจักรเทพเหินฟ้า ยิ่งไปกว่านั้น ภัยพิบัตินี้เกิดขึ้นก่อนการเริ่มต้นของสงครามแห่งอาณาจักรเทพเพียงเล็กน้อย จึงไม่น่าแปลกใจที่กองกำลังจากอาณาจักรเทพเหินฟ้าจึงมีจำนวนน้อยมาก

‘ที่จริงแล้วเจ้าแห่งอาณาจักรเทพทะยานก็คือเซียวอี้หยวนนี่เอง…’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจหลังจากได้รู้ชื่อของเซียวอี้หยวนจากจูอิงจุน

นับตั้งแต่เซียวอี้หยวนมาถึง สีหน้าของเขาก็ดูหม่นหมองลง ไม่มีใครแปลกใจ เพราะเป็นเรื่องปกติที่เขาจะอารมณ์ไม่ดีหลังจากภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับอาณาจักรของเขา ยิ่งไปกว่านั้น ภัยพิบัติยังเกิดขึ้นในเวลาที่เลวร้ายอีกด้วย สีหน้าของเขาดีขึ้นเมื่อได้ทักทายกับจูอิงจุนและหยูกูเฟิน

“พวกคุณทั้งสองมาถึงที่นี่แต่เช้าเลย”

…

ขบวนผู้ติดตามจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ทยอยเดินทางมาถึงทีละกลุ่ม

เห็นได้ชัดเจนว่าคณะผู้ติดตามจากอาณาจักรเทพเหินฟ้ามีจำนวนน้อยมากเมื่อเทียบกับคณะอื่นๆ

เหล่าขุนนางจากอาณาจักรเทพหลายองค์ได้เข้ามาหาเซียวอี้หยวนเพื่อแสดงความเสียใจ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทุกคนได้รับทราบข่าวภัยพิบัติครั้งนี้แล้ว

ณ เวลานี้…

“อาณาจักรเทพธนูหยกมาถึงแล้ว…”

ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองไปโดยสัญชาตญาณ และมีบางอย่างดึงดูดสายตาเขาในทันที

เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเจ้าแห่งอาณาจักรเทพธนูหยก สิ่งสำคัญที่สุดคือ เธอถือกระบอกหยกไว้ที่เอว กระบอกหยกนั้นดูธรรมดา แต่มีรอยบิ่นอยู่

ดวงตาของต้วนหลิงเทียนเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

‘พี่สาวคนที่สี่เหรอ?!’

ต้วนหลิงเทียนไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบกับหลางชุนหยวนที่หุบเขาแห่งโชคชะตา

ในขณะเดียวกัน หลังจากสัมผัสได้ถึงสายตาของต้วนหลิงเทียน หลางชุนหยวนจึงมองเขาให้ชัดขึ้น เธอประหลาดใจเมื่อเห็นเขากำลังจ้องมองน้ำเต้าหยกที่ห้อยอยู่ที่เอวของเธอ

‘ชายหนุ่มชุดม่วงคนนั้นจ้องมองกระบอกน้ำหยกของฉันอยู่ มันเป็นสัญลักษณ์ที่น้องชายจะใช้จำฉันได้ เขาคือน้องชายของฉันใช่ไหม?’

จากนั้น ราวกับเพิ่งนึกอะไรออก สายตาของเธอก็เหลือบไปมองที่เอวของต้วนหลิงเทียน เมื่อเห็นเครื่องประดับหยกรูปดาบที่เอวของเขา เธอก็แน่ใจได้ในที่สุดว่าอีกฝ่ายคือน้องชายของเธอจริงๆ

ทั้งคู่สบตากันโดยที่อีกฝ่ายรู้ความหมายเมื่อ…

“เจ้า! กล้าดียังไงมาปรากฏตัวที่นี่!” เซียวอี้หยวนตะโกนพลางพุ่งเข้าหาผู้คนแห่งอาณาจักรเทพธนูหยก