WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4172: ซุนยี่หยู

ทันทีที่จูอิงจุนพูดจบ เจ้าสำนักฟางก็เริ่มลงมือ

บูม! บูม! บูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอากาศ เจ้าสำนักฟางเคลื่อนไหวด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ เขาโจมตีกลางอากาศ ค้อนยักษ์ตกลงมาจากฟ้าอย่างกึกก้องใส่จักรพรรดิเทพผู้กำลังหนีเอาตัวรอด

จักรพรรดิเทพผู้ทรงอำนาจรีบหันหลังกลับและหลบหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

บูม! บูม! บูม!

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องสามครั้ง ขณะที่ค้อนยักษ์สามอันตกลงมาจากท้องฟ้าในสามทิศทางที่แตกต่างกัน ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีของจักรพรรดิเทพผู้รุกคืบ

สีหน้าของจักรพรรดิเทพผู้ทรงอำนาจเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นเช่นนั้น

ในขณะนั้น จู่ๆ จูอิงจุนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยเมยว่า “ถ้าเจ้าหนีจากเจ้าสำนักฟางได้ ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจักรพรรดิเทพผู้สูงศักดิ์ก็สว่างไสวขึ้นทันที ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ฉายแววเจิดจ้าในดวงตาของเขาในขณะนี้ เขาหมุนตัวเผชิญหน้ากับเจ้าสำนักฟางผู้ปราดเปรื่องราวสายฟ้า และนำสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นของเขาซึ่งมีวิญญาณสิ่งประดิษฐ์สมบูรณ์ออกมาจากแหวนมิติ จากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายโจมตีก่อน หอกยาวเจ็ดฟุตพุ่งออกไปหาเจ้าสำนักฟาง

จักรพรรดิเทพผู้สูงศักดิ์ทราบดีว่าคู่ต่อสู้ของเขานั้นแข็งแกร่งและว่องไวกว่า หากเขาพยายามหนีอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบหนีไปได้ จึงเป็นการดีกว่าที่จะอยู่ต่อสู้ต่อไป บางทีเขาอาจจะหาโอกาสหลบหนีได้ในเวลานั้น

ในขณะเดียวกัน เจ้าสำนักฟางก็พ่นลมหายใจออกมาเมื่อเห็นจักรพรรดิเทพผู้ปราดเปรื่องหันมาโจมตีเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฉันจะปล่อยเจ้าไปถ้าฉันฆ่าเจ้าไม่ได้ภายในสามตา”

ทันทีที่เสียงของเจ้าสำนักฟางจบลง ค้อนขนาดมหึมา ซึ่งเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญของเขา ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา สายฟ้าแลบวาบรอบค้อน และมีร่างโปร่งแสงปรากฏอยู่เหนือค้อน ร่างโปร่งแสงนั้นคือวิญญาณของวัตถุศักดิ์สิทธิ์อย่างชัดเจน

เมื่อจักรพรรดิเทพผู้สูงศักดิ์ได้ยินคำพูดของเจ้าสำนักฟาง ไม่เพียงแต่เขาจะไม่หวาดกลัวเท่านั้น แต่ดูเหมือนเขาจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม เขาคิดในใจว่า ‘สามท่า! ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะต้านทานสามท่าของฟางซงเล่ยไม่ได้ หากข้าป้องกันอย่างสุดกำลัง!’

ชื่อจริงของเจ้าสำนักฟางคือ ฟางซงเล่ย เขาเป็นเจ้าของสำนักสวนเมฆแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม และเป็นหนึ่งในเจ้าสำนักที่ทรงอำนาจที่สุดในอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม

“ท่านเจ้าสำนักฟาง…” สีหน้าของต้วนหลิงเทียนเคร่งขรึมเมื่อมองดูฟางซงเล่ย เขาสามารถบอกได้เลยว่าฟางซงเล่ยแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่าโมเหวินเต๋า เจ้าสำนักคนก่อนของสำนักเทพวิญญาณเสียอีก ที่จริงแล้ว เขารู้สึกว่าฟางซงเล่ยแข็งแกร่งกว่าจงไป่หนาน ซึ่งแข็งแกร่งกว่าโมเหวินเต๋าเสียอีก เขาสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้ตั้งแต่ฟางซงเล่ยเริ่มเคลื่อนไหวเมื่อครู่

ต้วนหลิงเทียนยังคงเฝ้าดูขณะที่ฟางซงเล่ยใช้ค้อนของเขาปัดป้องการโจมตีแบบชิงจังหวะของจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่จะฟาดฟันใส่จักรพรรดิเทพขั้นสูงด้วยการโจมตีครั้งที่สอง ทำให้จักรพรรดิเทพขั้นสูงอาเจียนเป็นเลือด

ด้วยเหตุนี้ ต้วนหลิงเทียนจึงเข้าใจถึงความแข็งแกร่งของฟางซงเล่ยได้ดียิ่งขึ้น คล้ายกับจงไป่หนาน เขาใกล้จะบรรลุถึงระดับเทพสูงสุดแล้ว แต่ความเข้าใจในกฎของเขาลึกซึ้งกว่าจงไป่หนาน ดังนั้นเขาจึงแข็งแกร่งกว่าจงไป่หนาน

ฟางซงเล่ยเข้าใจกฎแห่งสายฟ้า ซึ่งเป็นกฎที่แตกแขนงมาจากกฎธาตุทั้งห้า อย่างไรก็ตาม ความเข้าใจในกฎนี้ของเขาลึกซึ้งมาก จนกฎแห่งสายฟ้าของเขานั้นทรงพลังกว่ากฎธาตุทั้งห้า เช่น กฎแห่งโลหะและกฎแห่งไฟ ซึ่งเป็นกฎโจมตีหลักในบรรดาธาตุทั้งห้า

บูม!

เมื่อฟางซงเล่ยฟาดฟันครั้งที่สาม จักรพรรดิเทพผู้สูงศักดิ์ซึ่งยังคงถือหอกยาวเจ็ดฟุตอยู่ในมือ ก็ถูกสายฟ้าฟาดจนตาย ไม่เพียงเท่านั้น สายฟ้ายังทำลายหอกยาวเจ็ดฟุตนั้นด้วย

จากนั้น ลำแสงก็ส่องลงมาจากท้องฟ้ามายังฟางซงเล่ย ขณะที่เขารับรางวัล สายฟ้าก็ยังคงแลบวาบอยู่บนท้องฟ้า ทำให้เขาดูราวกับเทพเจ้าสายฟ้า

หลังจากที่ฟางซงเล่ยได้รับรางวัลแล้ว เขามองไปที่จูอิงจุน เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม และกล่าวพลางกลับไปนั่งที่ของตนว่า “กตัญญู ฝ่าบาท”

จูอิงจุนหัวเราะ “ท่านเจ้าของคฤหาสน์ฟาง ท่านแข็งแกร่งขึ้นมาก ดูเหมือนว่าอีกไม่นานท่านก็จะก้าวเข้าสู่ระดับเทพสูงสุดได้แล้ว”

แม้ว่าจูอิงจุนจะยิ้มอยู่ แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อยในดวงตาของเขา เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อฟางซงเล่ยบรรลุถึงระดับเทพสูงสุดแล้ว ฟางซงเล่ยจะต้องออกจากอาณาจักรเทพแห่งความเที่ยงธรรม มีเพียงการออกจากอาณาจักรเท่านั้นที่จะทำให้ฟางซงเล่ยสามารถพัฒนาพลังฝึกฝนของตนเองต่อไปได้ อนาคตของฟางซงเล่ยจะถูกจำกัดหากเขายังคงอยู่ในอาณาจักรเทพแห่งความเที่ยงธรรม

ในขณะนี้ ฟางซงเล่ยเป็นจุดสนใจของทุกคน

“ท่านเจ้าของคฤหาสน์ฟาง ท่านสุดยอดมาก!”

“ท่านเจ้าของคฤหาสน์ฟาง ท่านซ่อนพลังของท่านได้ดีมาก! ข้าไม่คาดคิดเลยว่าท่านจะพัฒนาไปได้มากขนาดนี้!”

ต้วนหลิงเทียนซึ่งไม่ได้เป็นจุดสนใจอีกต่อไปแล้วก็มองไปที่ฟางซงเล่ยเช่นกัน เขารู้ว่าต่อให้เขาใช้กำลังทั้งหมดก็ไม่มีโอกาสที่จะเสมอกับฟางซงเล่ยได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะฟางซงเล่ย

เมื่อก่อน แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะอ่อนแอกว่า แต่เขาก็คิดว่าตัวเองมีโอกาสที่จะสู้กับจงไป่หนานจนเสมอกันได้ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว แต่เขาก็ไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถสู้กับฟางซงเล่ยจนเสมอกันได้

‘เป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะเอาชนะเขาได้ เว้นแต่ว่าข้าจะกลายเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลาง หรือเข้าใจกฎแห่งอวกาศ วิถีแห่งดาบ หรือวิถีแห่งความเชี่ยวชาญให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น…’ ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจในใจ ความรู้สึกเหนือกว่าที่เขาได้รับหลังจากการพัฒนาอย่างรวดเร็วก็หายไปในขณะนี้ เขาเคยรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างแข็งแกร่งและมั่นใจว่าจะสามารถทำผลงานได้ดีในศึกแห่งอาณาจักรเทพที่หุบเขาแห่งโชคชะตา อย่างไรก็ตาม หลังจากได้เห็นความแข็งแกร่งของฟางซงเล่ย เจ้าสำนักแห่งคฤหาสน์สวนเมฆ เขาก็ไม่กล้าคิดเช่นนั้นอีกต่อไป

‘น่าจะมีเทพระดับกึ่งสูงสุดอย่างฟางซงเล่ยมากกว่าหนึ่งหรือสององค์จากอาณาจักรเทพอื่นๆ เข้าร่วมในศึกแห่งอาณาจักรเทพในหุบเขาแห่งโชคชะตา’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจขณะที่แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาหนักขึ้นเรื่อยๆ

‘ถ้าหากข้าสามารถขึ้นเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลางได้ก่อนเริ่มสงครามแห่งอาณาจักรเทพได้ก็คงดี…’ ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจในใจ เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

ขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึงกับผลงานของฟางซงเล่ย จูอิงจุนก็ปรบมืออีกครั้ง

หลังจากนั้น จักรพรรดิเทพผู้ทรงอำนาจอีกองค์หนึ่งก็ถูกนำตัวมา เขาเป็นชายชราร่างสูงสวมเสื้อคลุมปักดิ้นทอง คล้ายกับองค์ก่อนหน้า ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา และสีหน้าก็ว่างเปล่าเช่นกัน แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นนักโทษ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าครั้งหนึ่งเขาเคยมีบารมีที่ยิ่งใหญ่

จูอิงจุนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “จักรพรรดิเทพขั้นสูงผู้นี้แข็งแกร่งกว่าคนก่อนมาก ข้าจับตัวเขาได้ด้วยตัวเองในตอนนั้น กฎกติกายังคงเหมือนเดิม…”

หลังจากนั้น จูอิงจุนก็โยนเหรียญหยกออกมาอีกครั้ง เหรียญหยกเหล่านั้นเป็นเหรียญใหม่ เขาไม่ได้เก็บเหรียญหยกที่โยนออกมาก่อนหน้านี้ ด้วยการปรากฏตัวของเขา เขามั่นใจว่าเหล่าเจ้าสำนักจะไม่กล้าโกงโดยใช้เหรียญหยกเก่า ไม่เพียงเท่านั้น เหล่าเจ้าสำนักก็จะไม่ทำเช่นนั้นด้วย เพราะหากถูกเปิดโปง ไม่เพียงแต่จะทำให้ขายหน้าเท่านั้น แต่ยังจะทำให้เจ้าสำนักเสียภาพลักษณ์อีกด้วย ดังนั้น การโกงจึงไม่คุ้มค่าเลย

คราวนี้ ต้วนหลิงเทียนโชคดีที่ได้รับโทเค็นหยก ‘เคลื่อนย้าย’

เจ้าของคฤหาสน์อีกคนหนึ่งที่ได้รับโทเค็นหยก ‘เคลื่อนย้าย’ คือคนที่สงสัยในตัวต้วนหลิงเทียน เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างปานกลาง ใบหน้าเคร่งขรึม เขาเป็นผู้นำและบินออกไปก่อน จากนั้นเขาก็ยิ้มเยาะเย้ยพลางพูดว่า “เจ้าของคฤหาสน์ต้วน ทุกคนต่างบอกว่าท่านแข็งแกร่งมาก วันนี้ข้าได้มีโอกาสเห็นด้วยตัวเองเสียที…”

ต้วนหลิงเทียนไม่ลังเลและบินออกไปเช่นกัน จากบทสนทนาระหว่างเจ้าสำนักที่เขาได้ยิน เขาจึงรู้ว่าชายวัยกลางคนนั้นคือซุนอี้หยู เจ้าสำนักแห่งคฤหาสน์ยักษ์อินทรีแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม

ในขณะนั้น หยุนเหอได้กล่าวกับต้วนหลิงเทียนผ่านทางระบบสื่อสารด้วยเสียงว่า “พี่หลิงเทียน พลังของซุนอี้หยูน่าจะเทียบได้กับเจ้าสำนักโมผู้ล่วงลับ เมื่อ 100 ปีก่อน พวกเขาเคยประลองฝีมือกันและเสมอกัน”

คำพูดของหยุนเหอทำให้ใจของต้วนหลิงเทียนโล่งขึ้นทันที หากพลังของซุนอี้หยูอยู่ในระดับเดียวกับโมเหวินเต๋า เขาก็ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย

ต้วนหลิงเทียนยืนอยู่ตรงข้ามซุนอี้หยูกลางอากาศและกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยว่า “ท่านเจ้าสำนักซุน ข้าได้ยินมาว่าท่านค่อนข้างแข็งแกร่ง แม้แต่เจ้าสำนักโมเหวินเต๋าผู้ล่วงลับแห่งสำนักเทพวิญญาณก็ยังเอาชนะท่านไม่ได้ในตอนนั้น…”

ซุนอี้หยูเยาะเย้ยก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “โมเหวินเต๋าค่อนข้างแข็งแกร่ง เราเคยต่อสู้กันจนเสมอกันเมื่อ 100 ปีก่อน อนิจจา ข้าเกรงว่าเจ้าผู้ครองคฤหาสน์เทพวิญญาณชั่วคราว จะไม่คู่ควรที่จะเทียบกับโมเหวินเต๋า”

ทันทีที่ซุนอี้หยูพูดจบ แสงสีทองก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจกฎแห่งโลหะ ซึ่งเป็นหนึ่งในสองกฎโจมตีของกฎธาตุทั้งห้า

“ท่านเจ้าของคฤหาสน์ซุน ดูเหมือนท่านจะมั่นใจมากว่าจะเอาชนะข้าได้” ต้วนหลิงเทียนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

“อะไรนะ? อย่าบอกนะว่าคิดว่าจะเอาชนะฉันได้?” ซุนอี้หยูตอบกลับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า

ในขณะนั้น ต้วนหลิงเทียนเกิดความรู้สึกอยากท้าซุนอี้หยูดวลเอาชีวิตรอดขึ้นมา แต่เขาก็คิดทบทวนดูเสียก่อน เพราะจูอิงจุนคงไม่ยอมแน่ เนื่องจากสิ่งสำคัญกว่าคือการให้ซุนอี้หยูเข้าร่วมศึกแห่งแดนเทพเพื่อสร้างผลประโยชน์ให้แก่แดนเทพผู้ทรงธรรม นอกจากนี้ ซุนอี้หยูคงไม่โง่ขนาดรับคำท้าดวลเอาชีวิตรอดหรอก

ในที่สุด ต้วนหลิงเทียนก็มองไปที่ซุนอี้หยูแล้วพูดว่า “ท่านเจ้าของคฤหาสน์ซุน ทำไมเราไม่ลองเดิมพันในการต่อสู้ครั้งนี้กันดูล่ะ?”

ซุนอี้หยูยิ้มเยาะพลางพูดว่า “อ้อ คุณจะให้ของฟรีเหรอ?”

ต้วนหลิงเทียนหัวเราะเบาๆ “ถ้าเจ้าสำนักซุนเอาชนะข้าได้ ของสิ่งนั้นก็จะตกเป็นของท่านโดยปริยาย”

“เจ้าจะเอาอะไรมาเดิมพัน?” ซุนอี้หยูถามพลางมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาที่สงสัย

“แล้วจักรพรรดิเทพขั้นสูงล่ะ?” ต้วนหลิงเทียนถามอย่างใจเย็น

จักรพรรดิเทพผู้ยิ่งใหญ่ หมายถึงรางวัลอันล้ำค่าจากสวรรค์และโลก

“เธอมีสักอันหรือเปล่า?” ซุนอี้หยูถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“ไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ เราจะทำตามข้อตกลงก่อนออกเดินทางไปยังหุบเขาแห่งโชคชะตา ผู้แพ้ต้องทำตามข้อตกลง แม้จะต้องยืมจักรพรรดิเทพขั้นสูงจากท่านลอร์ดก็ตาม” ต้วนหลิงเทียนกล่าวอย่างใจเย็น “ด้วยอย่างนี้ คุณไม่ต้องกังวลว่าฉันจะไม่ทำตามข้อตกลงของฉันใช่ไหม?”

ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนพูดจบ ซุนอี้อี้ก็หันไปมองจูอิงจุนโดยสัญชาตญาณ

ดวงตาของจูอิงจุนเป็นประกายก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ ว่า “ถ้าเจ้าอยากจะพนันจริงๆ ข้าสามารถให้จักรพรรดิเทพขั้นสูงแก่ผู้แพ้ในการต่อสู้ได้”