WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4169: Zhu Ying Jun

การที่จักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงนั้น ไม่เพียงแต่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมเท่านั้น แต่ยังเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในอาณาจักรสวรรค์ใต้ด้วย

ต้วนหลิงเทียนเป็นจักรพรรดิเทพขั้นต้นคนแรกที่ประสบความสำเร็จเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เหตุการณ์นี้ยังถูกบันทึกไว้ผ่านไข่มุกภาพลอย และแพร่กระจายไปยังเมืองหลวงของอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมอีกด้วย

“อัศจรรย์…”

เหล่าเจ้าสำนักหลายคนต่างถอนหายใจด้วยความตกตะลึงหลังจากได้ชมบันทึกจากไข่มุกภาพลอยในบริเวณกว้างขวางของเมืองหลวงแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม ปรากฏว่าเรื่องจริงก็คือ จักรพรรดิเทพระดับเริ่มต้นได้สังหารจักรพรรดิเทพระดับสูง ก่อนหน้านี้พวกเขายังคงสงสัยในความถูกต้องของข่าวนี้ เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว ช่องว่างระหว่างจักรพรรดิเทพระดับเริ่มต้นและระดับสูงนั้นกว้างเกินไป พวกเขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จักรพรรดิเทพระดับเริ่มต้นจะสังหารจักรพรรดิเทพระดับสูงได้ แม้ว่าคนแรกจะมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่โดดเด่นพร้อมจิตวิญญาณวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่สมบูรณ์ ในขณะที่คนหลังไม่มีก็ตาม จนกระทั่งพวกเขาได้ชมบันทึกจากไข่มุกภาพลอย พวกเขาจึงตระหนักว่าข่าวนี้ไม่ได้เกินจริงเลย

“เขาแข็งแกร่งเกินไป… ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐาน แต่พลังของเขาน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน…”

“จากพลังการต่อสู้ที่เขาแสดงออกมา แม้ว่าเฉิงหยานจะใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงที่มีจิตวิญญาณสมบูรณ์ เขาก็ยังไม่สามารถต่อกรกับต้วนหลิงเทียนได้อยู่ดีใช่ไหม?”

เนื่องจากหลายคนไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งเจ้าสำนักชั่วคราวแห่งสำนักเทพวิญญาณ จึงยังมีบางคนที่ยังคงมีข้อสงสัยเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนอยู่

“จักรพรรดิเทพองค์นั้นที่ยังไม่สมบูรณ์นักโชคดีเหลือเกิน…”

“ฉันเห็นด้วย… ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงเพิ่งชักอาวุธออกมาตอนท้ายล่ะ? เป็นไปได้ว่าเขากังวลว่าจักรพรรดิเทพผู้ทรงพลังจะชักอาวุธออกมาเช่นกัน ทำให้เขาเสียเปรียบ…”

…

แน่นอนว่า ต้วนหลิงเทียนไม่รู้เรื่องที่คนอื่นพูดเลย ต่อให้เขารู้ เขาก็คงไม่สนใจอยู่ดี

หลังจากเดินทางมาถึงเมืองหลวงแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้อยู่แต่ในบ้านนานนัก เช้าวันรุ่งขึ้น เขาออกจากบ้านไปเดินเล่นชมความคึกคักของเมืองหลวง

ถนนในเมืองหลวงสะอาดและมีการจัดการอย่างเข้มงวด พ่อค้าแม่ค้าไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งแผงขายของได้ทุกที่ตามใจชอบ และสามารถตั้งแผงได้เฉพาะในพื้นที่ที่กำหนดเท่านั้น

ต้วนหลิงเทียนเดินเตร่ไปตามถนนในเมืองหลวงเพียงลำพัง บางครั้งเมื่อเขาเห็นแผงขายยา เขาก็จะแวะดูสมุนไพร และหากเจออะไรที่ต้องการ เขาก็จะซื้อ เขาไม่สนใจยาเม็ดวิเศษอีกต่อไปแล้ว เพราะยาเม็ดวิเศษที่เขาต้องการในตอนนี้เป็นยาเม็ดวิเศษหายาก และเป็นไปไม่ได้ที่จะหาซื้อได้ตามร้านค้าทั่วไปในที่นี่

ต้วนหลิงเทียนกลับมาถึงบริเวณบ้านเมื่อค่ำลงแล้วเท่านั้น

…

ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ออกไปไหนอีกเลยจนกระทั่งหยุนเหอมาตามหาเขาในอีกไม่กี่วันต่อมา

หลังจากทักทายต้วนหลิงเทียนแล้ว หยุนเหอก็กล่าวว่า “พี่หลิงเทียน วันนี้ท่านเจ้าสำนักมีเวลาว่าง และท่านต้องการพบท่าน”

หยุนเหอระมัดระวังคำพูดเป็นอย่างมาก แทนที่จะบอกว่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมเรียกต้วนหลิงเทียนมาพบ เขากลับบอกว่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมต้องการพบกับต้วนหลิงเทียน คำพูดแรกแสดงให้เห็นว่าต้วนหลิงเทียนด้อยกว่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม ในขณะที่คำพูดหลังแสดงให้เห็นว่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมปฏิบัติต่อต้วนหลิงเทียนอย่างเท่าเทียมกัน

ต้วนหลิงเทียนสังเกตเห็นคำพูดของหยุนเหออย่างแน่นอน แต่เขาไม่รู้ว่านั่นเป็นเจตนาของหยุนเหอเองหรือเจตนาของเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม

…

หลังจากนำต้วนหลิงเทียนออกจากบริเวณปราสาทไปยังพระราชวังในเมืองหลวงของอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมแล้ว ผู้คนมากมายต่างก็แสดงความเคารพและโค้งคำนับต่อหยุนเหอเมื่อได้พบเห็นเขา

“รองผู้บัญชาการ!”

“สวัสดีครับ รองผู้บัญชาการ!”

เมื่อนั้นเองที่ต้วนหลิงเทียนจึงได้รู้ว่าหยุนเหอเป็นรองผู้บัญชาการกองทัพหลวงในพระราชวังของอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม

หลังจากเข้าไปในวังแล้ว หยุนเหอพาต้วนหลิงเทียนไปยังห้องโถงอันงดงาม รูปปั้นหินของสิ่งมีชีวิตต่างชนิดสองตัวตั้งอยู่สองข้างทางเข้า

ต้วนหลิงเทียนจำสิ่งมีชีวิตทั้งสองไม่ได้ และเห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ใช่มนุษย์

“ฝ่าบาท ข้าพเจ้าได้พาเขามาที่นี่แล้ว” หยุนเหอกล่าวด้วยความเคารพ

หลังจากนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นมาจากห้องโถง ก่อนที่ร่างหนึ่งจะเดินออกมาจากห้องโถง

รูปที่ปรากฏคือชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีทองอ่อนหรูหรา เขามีรูปงามและท่าทางสง่างาม

หยุนเหอโค้งคำนับและกล่าวทักทายว่า “ฝ่าบาท”

ต้วนหลิงเทียนพนมมือทักทายชายหนุ่มพลางกล่าวว่า “สวัสดี ข้าคือต้วนหลิงเทียน”

ต้วนหลิงเทียนไม่คาดคิดมาก่อนว่าเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมจะมีอายุยังน้อยเช่นนี้

เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมประสานมือกับต้วนหลิงเทียนเช่นกัน และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่หลิงเทียน ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ ถึงแม้ข้าจะเป็นเจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม แต่ข้ามาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะพึ่งพาท่านพ่อ หยูหยิน ข้าเทียบกับท่านไม่ได้เลย พี่หลิงเทียน ถ้าไม่รังเกียจ ข้าขอเรียกท่านว่าพี่จูก็ได้…”

ต้วนหลิงเทียนรู้ว่าสมาชิกราชวงศ์ในอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรมนั้นมีนามสกุลว่า ‘จู’ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเช่นนั้น เขาจึงไม่สุภาพและเป็นทางการเหมือนก่อนอีกต่อไป เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่จู”

จูอิงจุน เจ้าแห่งอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม หัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นขณะกล่าวว่า “ดีมาก ดีมาก”

หลังจากนั้น จูอิงจุนได้นำต้วนหลิงเทียนเข้าไปในห้องโถงด้วยตนเอง

ไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องโถงเลย

หยุนเหอยืนเฝ้าอยู่ที่ทางเข้าห้องโถง แววตาของเขามีความตกใจเล็กน้อยในขณะนี้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าจูอิงจุนจะเป็นมิตรกับต้วนหลิงเทียน แต่เขาก็ไม่คาดคิดว่าจูอิงจุนจะเป็นมิตรมากถึงขนาดขอให้ต้วนหลิงเทียนเรียกเขาว่า ‘พี่จู’ เขาเป็นลูกน้องของจูอิงจุนมาหลายปี และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นจูอิงจุนเป็นมิตรเช่นนี้ เขานึกในใจว่า ‘ดูเหมือนว่าพี่หลิงเทียนจะมีค่ามากสำหรับฝ่าบาท…’

ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเดาได้ว่า จูอิงจุนให้การต้อนรับต้วนหลิงเทียนอย่างอบอุ่นนั้นเป็นเพราะคุณค่าของต้วนหลิงเทียนเอง ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งในปัจจุบันของต้วนหลิงเทียนอย่างแน่นอน ต้วนหลิงเทียนรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว

สมมติว่าหากต้วนหลิงเทียนทะลุระดับและกลายเป็นเทพสูงสุดได้ และเขาและจูอิงจุนบังเอิญไปเจอกับสมบัติล้ำค่าในอาณาจักรลับระดับสูงสุด เขามั่นใจว่าจูอิงจุนจะฆ่าเขาเพื่อแย่งชิงสมบัตินั้น หากจูอิงจุนมั่นใจในความแข็งแกร่งของเขา

โลกในเกมทดสอบแห่งเทพนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าโลกแห่งความเป็นจริงเสียอีก ต้วนหลิงเทียนรู้เรื่องนี้ดี จึงไม่กล้าประมาทและระมัดระวังตัวอยู่เสมอ

ในเวลานั้น จูอิงจุนถอนหายใจด้วยความตกตะลึงและกล่าวว่า “พี่หลิงเทียน นี่เป็นครั้งแรกที่ข้า จูอิงจุน ได้พบกับจักรพรรดิเทพขั้นต้นที่สามารถสังหารจักรพรรดิเทพขั้นสูงได้…”

เมื่อต้วนหลิงเทียนรู้ชื่อของจูอิงจุนในที่สุด มุมปากของเขาก็กระตุกเล็กน้อย

‘อิงจุน’ แปลว่า หล่อเหลา ชื่อนี้ค่อนข้างแสดงถึงความหลงตัวเอง แม้ว่าจูอิงจุนจะหล่อเหลา แต่เขาก็ไม่หล่อเหลาเท่าต้วนหลิงเทียน

“ผมแค่โชคดีเท่านั้นเอง” ต้วนหลิงเทียนตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างถ่อมตัว “เขาไม่มีโอกาสได้ใช้สิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังของเขาที่มีพลังวิญญาณครบถ้วนเสียก่อน ไม่อย่างนั้นผมคงสู้เขาไม่ได้”

“พี่หลิงเทียน ท่านถ่อมตัวเกินไป” จูอิงจุนกล่าวพลางส่ายหัวและยิ้ม “ถึงแม้ข้าจะดูการต่อสู้ผ่านไข่มุกภาพลอยเท่านั้น แต่ข้าได้ยินเรื่องนี้จากรองผู้บัญชาการหยูที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ตามที่เขาบอก แม้อีกฝ่ายจะใช้วัตถุมงคลชั้นยอด ท่านก็ยังสามารถเอาชนะเขาได้”

จูอิงจุนเชื่อคำพูดของหยุนเหอ เพราะหยุนเหอทำงานให้เขามานานแล้ว หยุนเหอเคยเป็นบอดี้การ์ดของเขาตอนที่เขายังหนุ่ม ดังนั้นหยุนเหอจึงอยู่เคียงข้างเขามานานมาก แม้ว่าเขาจะเป็นผู้บังคับบัญชาของหยุนเหอ แต่ในที่ส่วนตัว เขาปฏิบัติต่อหยุนเหอเหมือนพี่น้อง

เมื่อต้วนหลิงเทียนได้ยินคำพูดของจูอิงจุน เขาก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “พี่หยุนเหอใจดีเกินไปแล้ว…” สักพักเขาก็ร้องออกมาว่า “ท่านเจ้าสำนัก…”

ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะพูดต่อ จูอิงจุนก็ขัดจังหวะด้วยสีหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย “พี่หลิงเทียน ข้าบอกไปแล้วว่าท่านไม่จำเป็นต้องเรียกข้าแบบนั้น…”

ต้วนหลิงเทียนรีบเปลี่ยนคำพูดและกล่าวอย่างตรงไปตรงมาและเคร่งขรึมว่า “พี่จู ข้าเป็นเจ้าสำนักเทพวิญญาณชั่วคราวก็เพื่อเข้าร่วมสงครามแห่งอาณาจักรเทพในหุบเขาแห่งโชคชะตาเท่านั้น เพราะที่นั่นมีโอกาสพบเจอเรื่องราวดีๆ มากมาย ข้าไม่มีเจตนาที่จะเป็นเจ้าสำนักเทพวิญญาณอย่างเป็นทางการ หลังจากสงครามแห่งอาณาจักรเทพจบลง ข้าวางแผนที่จะลาออกจากตำแหน่ง หลังจากนั้น ข้าคงจะออกจากอาณาจักรเทพแห่งความเที่ยงธรรม”

ต้วนหลิงเทียนหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อว่า “ในอนาคต หากข้ายังมีชีวิตอยู่และกำลังจะทะลุระดับเทพสูงสุด ข้าสัญญาว่าจะแจ้งให้ท่านทราบและกลับไปยังอาณาจักรเทพแห่งความเที่ยงธรรม ข้าจะไปทะลุระดับในอาณาจักรเทพแห่งความเที่ยงธรรม”

หากต้วนหลิงเทียนสามารถก้าวขึ้นเป็นเทพสูงสุดในการทดสอบเทพได้จริง เขาจะต้องทำตามสัญญาอย่างแน่นอน แต่เขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาจะต้องออกจากสนามทดสอบเทพภายในสองปี เขายังคิดว่าเขาไม่ได้โกหกจูอิงจุนด้วย เขาเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวังและเพิ่มคำว่า ‘ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่’ เข้าไปด้วย เมื่อเขาออกจากสนามทดสอบเทพแล้ว เขาก็จะไม่อยู่ในโลกนี้อีกต่อไป

จูอิงจุนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของต้วนหลิงเทียนมากนัก แม้แต่ในฝันร้ายที่สุด เขาก็ยังนึกไม่ถึงว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่ใช่คนจากโลกนี้ ถ้าเขารู้ว่าต้วนหลิงเทียนไม่ใช่คนจากโลกนี้ เขาคงไม่อารมณ์ดีแบบนี้แน่

เมื่อได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน จูอิงจุนก็หัวเราะและกล่าวอย่างมีความสุขว่า “พี่หลิงเทียน ท่านช่างเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่รองผู้บัญชาการหยุนจะชื่นชมท่านมาก ข้าได้ยินเรื่องนี้จากรองผู้บัญชาการหยุนแล้ว และเข้าใจดี แม้ว่าท่านอยากจะอยู่ต่อ ข้าก็จะเกลี้ยกล่อมให้ท่านออกจากอาณาจักรเทพธรรมและแสวงหาโอกาสนอกอาณาจักรอยู่ดี แม้ว่าในอาณาจักรจะมีทรัพยากรมากมาย แต่โอกาสพบเจอนั้นมีจำกัด… หากไม่ใช่เพราะข้าถูกผูกมัดอยู่กับอาณาจักรเทพธรรม ข้าก็จะออกไปแสวงหาโอกาสเพิ่มพูนความแข็งแกร่งเช่นกัน”

หลังจากพูดจบ จูอิงจุนก็ถอนหายใจ จากท่าทีของเขาที่มีต่อต้วนหลิงเทียน เห็นได้ชัดว่าเขาค่อนข้างพอใจกับความซื่อสัตย์ของต้วนหลิงเทียน สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาคือต้วนหลิงเทียนสัญญาว่าจะกลับมาและทะลุระดับในอาณาจักรเทพผู้ทรงธรรม ระดับความลับขั้นสูงสุดที่ต้วนหลิงเทียนปลดปล่อยหลังจากทะลุระดับเทพสูงสุดนั้นย่อมจะหาใครเทียบได้ยากอย่างแน่นอน นี่เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดจากความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนในฐานะจักรพรรดิเทพขั้นต้น