WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4142: หลิวอู๋โย่ว

ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนกลายเป็นโย่วเหวินเฟิงแล้ว เป็นหนุ่มน้อยคนโปรดของผู้ว่าการเมืองอู๋โย่ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่าทีของโย่วเหวินเฟิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่เขาเข้ามาแทนที่ เขามองไปที่หญิงชราซึ่งจ้องมองเขาด้วยความตกใจและไม่เชื่อ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พาข้าไปพบผู้ว่าการเมืองของคุณ”

“ค-ใช่…”

หญิงชราไม่กล้าประมาทเขาอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้เขาจะเป็นเทพชั้นสูง แต่ก็ดูน่ากลัวกว่าเทพชั้นสูงในเมืองอู๋โย่วเสียอีก ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังรู้สึกว่าเขาน่ากลัวยิ่งกว่าเจ้าเมืองซึ่งเป็นจักรพรรดิเทพขั้นต้นเสียอีก ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองคิดมากเกินไปหรือเปล่า

เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองอย่างดุดันและใจร้อนของต้วนหลิงเทียน หญิงชราจึงรีบกินยาศักดิ์สิทธิ์สองสามเม็ดเพื่อรักษาบาดแผล ก่อนจะพาต้วนหลิงเทียนไปยังผู้ว่าการเมืองอู่โย่ว ระหว่างทาง เธอก็ค่อยๆ สงบลงและความกลัวก็ลดลง เธอนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้และพบว่าไม่เพียงแต่หยูเหวินเฟิงจะแข็งแกร่งอย่างน่ากลัวเท่านั้น แต่เขายังเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง หยูเหวินเฟิงในอดีตนั้นค่อนข้างอ่อนโยน แต่ในตอนนี้ แม้ว่าใบหน้าของหยูเหวินเฟิงจะยังดูบอบบาง แต่ความเป็นชายของเขากลับไม่อาจปกปิดได้ ราวกับว่าเขาถูกครอบงำ

‘ยูเหวินเฟิงถูกผีสิงจริงเหรอ? เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เขาถูกผีสิง พลังของเขาก็ไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ สองวันก่อนเขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มหน้าตาดี ผอมซีดอยู่เลย! ช่างเถอะ ฉันควรปล่อยเรื่องนี้ให้ท่านผู้ว่าการเมืองจัดการดีกว่า แต่ว่า… ท่านผู้ว่าการเมืองจะรับมือกับเขาได้หรือเปล่า?’

หญิงชราพยายามนึกย้อนไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็คิดไม่ออก แล้วเธอก็เริ่มสงสัยอีกครั้งว่าตัวเองเสียสติไปแล้วหรือเปล่า เธอจะกล้าตั้งคำถามได้อย่างไรว่าผู้ว่าการเมือง ซึ่งเป็นเพียงจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐาน จะสามารถรับมือกับเทพชั้นสูงได้อย่างไร?

ต้วนหลิงเทียนซึ่งไม่รู้เรื่องความคิดที่วิ่งวนอยู่ในใจของหญิงชรานั้น มุ่งความสนใจไปที่การพบกับหลิวอู๋โย่ว ผู้ว่าการเมืองอู๋โย่ว เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโลกที่เขาอยู่ เขายังไม่คุ้นเคยกับโลกนี้มากนัก และโย่วเหวินเฟิงซึ่งไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากนัก ก็ไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรกับเขาเลย

‘ฉันสงสัยว่าผู้ว่าการเมืองจะแสดงปฏิกิริยายังไงเมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มที่เธอเคยปฏิบัติเหมือนหุ่นเชิดนั้นแข็งแกร่งกว่าเธอแล้ว’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจพลางมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ

ยูเหวินเฟิงไม่ทราบถึงระดับความแข็งแกร่งของหลิวอู๋โย่วอย่างแท้จริง แต่เขาเคยเห็นเธอต่อสู้มาก่อน ดังนั้น ต้วนหลิงเทียนผู้ครอบครองความทรงจำของยูเหวินเฟิงจึงสามารถประเมินความแข็งแกร่งของหลิวอู๋โย่วได้คร่าวๆ เธอไม่ใช่คนที่อ่อนแอที่สุด แต่ก็ไม่ใช่จักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานที่แข็งแกร่งที่สุดเช่นกัน อย่างดีที่สุดก็อยู่ในระดับปานกลาง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หญิงชราก็พาต้วนหลิงเทียนไปยังทางเข้าคฤหาสน์ชั้นในของผู้ว่าการเมือง ซึ่งเป็นที่อยู่ของหลิวอู๋โย่ว มันแตกต่างจากลานบ้านอันเงียบสงบด้านหลังคฤหาสน์ที่โย่วเหวินเฟิงอาศัยอยู่อย่างสิ้นเชิง

หญิงชราหยุดเดินและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านผู้ว่าการเมือง โยวเหวินเฟิงขอเข้าพบท่าน เขา… ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะมีพลังระดับเทพขั้นสูงแล้ว…”

หญิงชราผู้ซึ่งไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียน อัจฉริยะจากสำนักหมื่นกฎที่มาจากอีกโลกหนึ่ง คือหยูเหวินเฟิง ได้เปิดเผยพลังของต้วนหลิงเทียนเพื่อเตือนหลิวอู๋หยู

เสียงเย็นชาและแฝงความประหลาดใจเล็กน้อยของหญิงสาวดังมาจากลานภายใน “ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่?!”

จากนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็วราวกับสายลม มาถึงทางเข้าในพริบตาเดียว

หญิงสาวร่างเพรียวบางลอยอยู่กลางอากาศ เธอสวมชุดคลุมยาวหลวมๆ ของผู้ชาย เธอสวยงาม ใบหน้าบอบบาง และดวงตาชวนหลงใหล

แม้แต่ต้วนหลิงเทียนเองก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้เมื่อนึกถึงความงามของเธอ ไม่น่าแปลกใจเลยที่บุตรชายของเจ้าสำนักจะตกหลุมรักเธอ แม้ว่าหลิวอู๋โย่วจะไม่ใช่หญิงงามไร้ที่ติ แต่เธอก็เป็นหญิงงามที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจอีกครั้งขณะนึกถึงความทรงจำของโย่วเหวินเฟิง ‘โย่วเหวินเฟิงคนนี้ช่างขี้ขลาดจริงๆ เมื่อก่อนเขายังไม่กล้าสบตาหลิวอู๋โย่วเลย ราวกับว่าเธอเป็นเทพธิดาที่ไม่อาจแปดเปื้อนได้’

อย่างไรก็ตาม หลังจากคิดทบทวนอีกสักหน่อย ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจความรู้สึกของโย่วเหวินเฟิงได้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว โย่วเหวินเฟิงก็เป็นเพียงเทพองค์หนึ่ง เขาอยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหารในเมืองอู๋โย่ว ในขณะที่หลิวอู๋โย่ว ผู้ว่าการเมืองอู๋โย่ว ยืนอยู่บนสุดของเมือง

หลิวอู๋โย่วสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวแฟนหนุ่มของเธออย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอ แต่ตอนนี้เขากลับจ้องมองเธออย่างโจ่งแจ้ง อย่างไรก็ตาม ไม่เหมือนผู้ชายส่วนใหญ่ สายตาของเขาไม่ได้ลามก เธอจึงไม่รู้สึกรังเกียจ ถึงกระนั้น เธอก็ยังขมวดคิ้วกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา เธอพูดอย่างไม่พอใจว่า “โย่วเหวินเฟิง เธอช่างกล้าขึ้นนะ กล้ามองฉันด้วยซ้ำ”

หลิวอู๋โย่วค่อนข้างไม่เชื่อคำเตือนของหญิงชราก่อนหน้านี้ เพราะเธอคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มที่เธอพบเป็นอย่างดี เขาจะมีพลังระดับเทพขั้นสูงได้อย่างไร?

ต้วนหลิงเทียนไม่สนใจหลิวอู๋โย่ว และพูดกับหญิงชราอย่างไม่แยแสว่า “ท่านไปได้แล้ว”

หญิงชราไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ เธอเห็นแววตาข่มขู่ในดวงตาของต้วนหลิงเทียน

ด้วยเหตุนี้ จึงเหลือเพียงต้วนหลิงเทียนและหลิวอู๋โย่วอยู่ที่ทางเข้าลานภายในเท่านั้น

ต้วนหลิงเทียนหันสายตาไปมองหลิวอู๋โย่วอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “หลิวอู๋โย่ว ทำไมคุณไม่เล่าสถานการณ์นอกเมืองอู๋โย่วให้ฉันฟังบ้างล่ะ?”

หลิวอู๋โย่วขมวดคิ้วด้วยความสับสนกับคำถามกระทันหันของต้วนหลิงเทียน แต่ความโกรธต่อท่าทีเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจของเขาเข้ามาแทนที่ความสับสนอย่างรวดเร็ว เธอถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เหวินเฟิง อยากตายหรือไง?”

สำหรับหลิวอู๋โย่วแล้ว หยูเหวินเฟิงเป็นเพียงเครื่องมือหน้าตาดีเท่านั้น ปกติเธอก็ไม่ค่อยสนใจเขา แต่ความอวดดีของเขาในวันนี้เกินขอบเขตไปมาก จนทำให้เธอโกรธจัด

“ดูเหมือนว่าผู้ว่าการเมืองอู๋โย่วจะไม่ให้ความร่วมมือเว้นแต่ว่าข้าจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน” ต้วนหลิงเทียนกล่าว ก่อนจะปลดปล่อยพลังเทพของตนออกมา

หลิวอู๋โย่วตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าของเทพระดับสูง

‘ก่อนหน้านี้ ยูเหวินเฟิงซ่อนพลังของเขาไว้หรือ? เป็นไปไม่ได้! ฉันตรวจสอบเขาอย่างละเอียดแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะซ่อนพลังของเขาได้ แต่ฉันจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดี?’

หลิวอู๋โย่วรู้สึกงุนงง แต่เธอก็ได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นพายุมิติโหมกระหน่ำรอบตัว ‘โย่วเหวินเฟิง’ ที่กำลังบินตรงมาหาเธอ ในชั่วพริบตา พลังเทพของเธอก็พลุ่งพล่านออกมา และดาบเทพอันทรงพลังก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอ

หลิวอู๋โย่วเตรียมตัวมาอย่างดีและไม่ยั้งมือเมื่อโจมตี แต่ไม่นานเธอก็พบว่าการโจมตีของเธอนั้นถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย พายุแห่งมิติพัดกระหน่ำและกักขังเธอไว้ ทำให้เธอไม่สามารถใช้พลังเทพได้ หากเธอไม่ได้ประสบด้วยตนเอง เธอคงไม่เชื่อว่าเทพชั้นสูงอย่างจ้าวแห่งเทพจะสามารถกักขังเธอ ซึ่งเป็นจักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานได้

‘เป็นไปได้อย่างไร?! พลังของเขา… แม้แต่จักรพรรดิเทพระดับกลางธรรมดาก็ยังไม่มีพลังมากขนาดนี้…’

ความตื่นตระหนกเริ่มเข้ามาครอบงำ หลิวอู๋โย่วพยายามรักษาความสงบและศักดิ์ศรีของตนเองไว้ ขณะที่จ้องมองต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงเย็นชาและถามว่า “คุณเป็นใคร? คุณไม่ใช่โย่วเหวินเฟิง!”

ต้วนหลิงเทียนลอยอยู่กลางอากาศ พลังปราณของเขากดทับหลิวอู๋โย่วจนจมลงไปในพื้นดินลึกถึงข้อเท้า เขาพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่ว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าข้าเป็นใคร เพียงแค่ตอบคำถามของข้าก็พอแล้ว ผลตอบแทนที่ข้าได้จากการฆ่าหญิงชราผู้นั้นนั้นน้อยมาก แต่เจ้าแตกต่างออกไป เพราะเจ้ามีระดับการฝึกฝนที่สูงกว่าข้า”

แววตาของต้วนหลิงเทียนดูจริงจังขณะที่เขาพูด

สีหน้าของหลิวอู๋โย่วเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน เธออดไม่ได้ที่จะสิ้นหวัง เธอไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเขา เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไป เธออดสงสัยไม่ได้ว่าคนเหนือสวรรค์อย่างเขาจะมีอยู่ได้อย่างไร แม้แต่ยอดอัจฉริยะในแดนเทพก็ยังสู้เขาไม่ได้

หลิวอู๋โย่วสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอไม่กล้าประมาทชายตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว ด้วยพละกำลังของเขา เธอต้องปฏิบัติต่อเขาเหมือนแขกคนสำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้น หากคนอย่างเขาตัดสินใจเข้าข้างเมืองอู๋โย่ว เมืองอู๋โย่วก็จะได้เปรียบเมืองอื่นๆ อย่างมาก

เพื่อรักษาชีวิตของตนเอง หลิวอู๋โย่วผู้ตกอยู่ในความเมตตาของชายตรงหน้า จึงไม่ลังเลที่จะก้มลงกล่าวว่า “ท่านลอร์ด โปรดทูลขออะไรก็ได้ค่ะ”

ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “แบบนี้แหละดีแล้ว เล่าเรื่องเมืองอู๋โย่ว คฤหาสน์เทพ และอาณาจักรเทพให้ฉันฟังหน่อย อธิบายให้ฉันฟังเหมือนฉันเป็นชาวต่างชาติเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวอู๋โย่ว เธอก็มองต้วนหลิงเทียนด้วยความไม่เชื่อ