WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4138: กฎแห่งการทดสอบของเหล่าเทพ

ในขณะนั้น ต้วนหลิงเทียนอยู่ในเขตอิสระของสำนักชั้นใน จึงไม่ได้ยินประกาศใดๆ จากสำนักกฎหมื่นข้อ

โชคดีที่หยางหยูเฉินกลับไปยังดินแดนอิสระแล้ว และบอกให้ต้วนหลิงเทียนไปที่จัตุรัสกลางในวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยง

“พี่รุ่นน้องที่สาม พรุ่งนี้เราจะเข้าไปข้างในเลยใช่ไหมครับ/คะ?”

หยางหยูเฉินยิ้มและพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว การทดสอบแห่งเทพจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้” รอยยิ้มของเขาค่อยๆ หายไปขณะที่เขาพูดอย่างจริงจัง “น้องชาย อย่าไว้ใจใครหลังจากเข้าสู่การทดสอบแห่งเทพ แม้ว่าจะได้พบกับน้องสาวรุ่นที่สี่ข้างในนั้น ก็อย่าเชื่อว่าเป็นเธอจนกว่าจะแน่ใจเสียก่อน หากเจ้าตายในการทดสอบแห่งเทพ เจ้าจะตายจริงๆ ไม่สำคัญว่ารูปลักษณ์ของเจ้าจะไม่ใช่ตัวเจ้าเองข้างในนั้น แม้ว่าการพบเจอโดยบังเอิญและสมบัติในนั้นจะสำคัญ แต่ชีวิตของเจ้าสำคัญที่สุด การทดสอบแห่งเทพจะกินเวลาสามปี จงเดินสำรวจและมองหาสมบัติและการพบเจอโดยบังเอิญ หากเจ้าพบเจอผู้ที่ขัดขวางเจ้า ก็ไม่จำเป็นต้องยั้งมือ ฆ่าพวกมันซะ ส่วนใหญ่ไม่ใช่ศิษย์เหมือนเจ้า พวกมันเป็นภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ทรงอำนาจสูงสุดโดยใช้วิธีการบางอย่าง พวกมันเหมือนจริงอย่างเหลือเชื่อ เจ้าจะแยกไม่ออกว่าพวกมันเป็นภาพลวงตา ภาพลวงตาเหล่านี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงมนุษย์เท่านั้น พวกมันอาจเป็นอะไรก็ได้ แม้แต่โลกข้างในนั้นก็เป็นภาพลวงตา” ระยะสั้นๆ ระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่ออยู่ที่นั่น”

หยางหยูเฉินมีความอดทนและจริงใจมากในการอธิบายทุกอย่างให้ต้วนหลิงเทียนฟัง

ในขณะเดียวกัน หัวใจของต้วนหลิงเทียนก็สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหยางหยูเฉิน เขาเคยเรียนรู้จากหยางหยูเฉินมาก่อนว่ารูปลักษณ์ของเขาจะเปลี่ยนไปเมื่อเข้าสู่การทดสอบแห่งเทพ แต่เขาไม่รู้เรื่องภาพลวงตาเลย ภาพลวงตาเหล่านั้นไม่ได้มีเพียงมนุษย์เท่านั้น แต่ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกด้วย ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่สามารถแยกแยะได้ว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นภาพลวงตาหรือไม่

“นั่นหมายความว่าฉันต้องระวังทุกคนที่เจอที่นั่น ฉันจะไม่รู้เลยว่าพวกเขาเป็นศิษย์เหมือนฉันหรือภาพลวงตาที่เหล่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดสร้างขึ้นมา…” ต้วนหลิงเทียนคิดในใจก่อนจะหันไปมองหยางหยูเฉินแล้วถามว่า “พี่สาม ตอนที่ฉันออกไปกับพี่สี่ครั้งก่อน ฉันได้ยินมาว่าถ้าเราฆ่าใครสักคนในการทดสอบเทพ เราจะได้รับรางวัลอย่างเหมาะสม จริงหรือเปล่าครับ?”

หยางหยูเฉินพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว นี่เป็นความจริงทั้งกับภาพลวงตาและคนอื่นๆ อย่างไรก็ตาม ‘คน’ ส่วนใหญ่ที่คุณพบจะเป็นภาพลวงตา เหล่าผู้ทรงอำนาจสูงสุดจะให้รางวัลคุณตามความเหมาะสมเมื่อคุณฆ่าพวกเขา เมื่อคุณได้รับรางวัล ปรากฏการณ์แปลกประหลาดก็จะปรากฏขึ้นด้วย…”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง หยางหยูเฉินก็กล่าวต่อว่า “ที่จริงแล้ว ไม่ใช่แค่เหล่านักเรียนเท่านั้นที่จะได้รับรางวัล หากภาพลวงตาเหล่านั้นสามารถฆ่าคนอื่นได้สำเร็จ พวกเขาก็จะได้รับรางวัลเช่นกัน ภาพลวงตาเหล่านี้ไม่เหมือนภาพลวงตาธรรมดา สำหรับพวกเขาแล้ว พวกมันมีวิญญาณและร่างกาย และพวกมันรู้สึกว่าตัวเองมีอิสระ พวกมันถูกสันนิษฐานว่าเกิดมาจากการทดสอบของเทพเจ้า…”

หัวใจของต้วนหลิงเทียนสั่นไหวเล็กน้อยอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของหยางหยูเฉิน ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกอยากรู้เกี่ยวกับ ‘ผู้คน’ เหล่านั้นในการทดสอบแห่งเทพเป็นอย่างมาก

“คุณมีเวลาอยู่ที่นั่นเพียงสามปี… หลังจากสามปี หากคุณยังมีชีวิตอยู่ คุณจะถูกปล่อยตัวออกจากการทดสอบของเทพเจ้าโดยอัตโนมัติ” หยางหยูเฉินกล่าว

ในขณะนั้น ต้วนหลิงเทียนก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “พี่ใหญ่คนที่สาม จะง่ายกว่าไหมถ้าท่านเรียกพี่ใหญ่คนที่สี่มาที่นี่ด้วย เพื่อให้พวกเราได้ฟังท่านพร้อมกัน?”

ในขณะนั้นเอง ต้วนหลิงเทียนจึงนึกขึ้นได้ว่าหลางชุนหยวนก็จะเข้าร่วมการทดสอบเทพด้วยเช่นกัน เขาได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากหยางหยูเฉิน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าหลางชุนหยวนควรจะมาเข้าร่วมด้วยเช่นกัน

หยางหยูเฉินส่ายหัวและกล่าวว่า “นางเข้าใจการทดสอบแห่งเทพได้ดีกว่าท่านเสียอีก เด็กสาวคนนั้นอยากรู้อยากเห็นไปหมดทุกอย่างตั้งแต่มาที่นี่ใหม่ๆ พอได้ยินพี่สาวใหญ่กับผมคุยกันเรื่องการทดสอบแห่งเทพ นางก็รบเร้าพี่สาวใหญ่ให้เล่าเรื่องการทดสอบแห่งเทพให้ฟัง”

ต้วนหลิงเทียนสังเกตเห็นความเคารพอย่างไม่อาจซ่อนเร้นในดวงตาของหยางหยูเฉินทุกครั้งที่หยางหยูเฉินพูดถึงพี่สาวคนโตของพวกเขา ทำให้เขายิ่งอยากรู้ว่าพี่สาวคนโตของพวกเขาเป็นคนแบบไหน

“โชคดีที่คุณไม่ได้ถามเด็กผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวกับบททดสอบแห่งเทพ เธอคงคิดว่าฉันได้อธิบายให้คุณฟังแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงจะรบกวนคุณและพูดถึงเรื่องนี้กับคุณเป็นวันๆ” หยางหยูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หมดหวังเล็กน้อย “อย่างไรก็ตาม ฉันก็ไม่มีอะไรจะบอกคุณเกี่ยวกับบททดสอบแห่งเทพมากไปกว่านี้แล้ว สภาพแวดล้อมที่นั่นเปลี่ยนแปลงทุกครั้งที่เปิด ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงมัน ยิ่งกว่านั้น ความรู้ของคุณเกี่ยวกับมันอาจส่งผลต่อคุณเมื่อคุณเข้าไปข้างใน ตัวอย่างเช่น หากคุณเผชิญกับสถานการณ์ที่คุณเคยได้ยินมาและคุณตอบสนองตามสิ่งที่คุณได้ยินเพื่อเอาตัวรอด มันไม่ได้รับประกันว่าคุณจะรอด และอาจนำไปสู่ความตายได้ด้วยซ้ำ”

ต้วนหลิงเทียนตั้งใจฟังหยางหยูเฉินอย่างจดจ่อ ยิ่งฟังมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น

การทดสอบของเหล่าเทพนั้นเต็มไปด้วยอันตรายอย่างแท้จริง ที่นั่นทุกคนต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีทางใดที่จะบอกได้ว่าอีกฝ่ายจริงใจหรือไม่ หรือว่าอีกฝ่ายเพียงแค่ต้องการหาโอกาสฆ่าเพื่อรับรางวัลจากการทดสอบของเทพเจ้า

การทดสอบแห่งเทพเจ้าถูกสร้างขึ้นโดยผู้ทรงอำนาจสูงสุดเพียงไม่กี่คน แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างในการทดสอบแห่งเทพเจ้าก็ถูกสร้างหรือเตรียมไว้โดยพวกเขาเช่นกัน กฎการให้รางวัลแก่การฆ่าก็เป็นหนึ่งในกฎที่พวกเขาตั้งขึ้นสำหรับการทดสอบแห่งเทพเจ้า

‘มันคล้ายกับเกมที่เราเล่นบนโลกในชาติก่อนของผม ทุกคนท่องไปในโลกของเกมโดยซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้ แต่คุณสามารถฟื้นคืนชีพได้ในเกมหากคุณตาย แม้ว่าคุณจะฟื้นคืนชีพไม่ได้ มันก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อตัวตนที่แท้จริงของคุณ ตรงกันข้าม คุณจะตายจริงๆ หากคุณตายในการทดสอบของเทพเจ้า สามปี… ผมจะพัฒนาตัวเองได้อย่างมากในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้จริงหรือ?’

ต้วนหลิงเทียนหวังที่จะรักษาระดับพลังฝึกฝนของตนให้มั่นคงในระดับเทพชั้นสูง และทะลุไปสู่ระดับจักรพรรดิเทพในการทดสอบเทพ เพราะหยางหยูเฉินเคยบอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ตราบใดที่โชคไม่เลวร้ายจนเกินไป

‘พี่รุ่นน้องคนที่สามเคยผ่านการทดสอบของเทพมาแล้ว ข้าจึงเชื่อคำพูดของเขา… ข้าหวังจริงๆ ว่าข้าจะสามารถทะลุขีดจำกัดและกลายเป็นจักรพรรดิเทพได้ภายในสามปี…’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ

ต้วนหลิงเทียนเหลือเวลาไม่มากแล้ว ก่อนหน้านี้เขามีเวลาประมาณสองร้อยปี แต่หลังจากใช้เวลาประมาณ 100 ปีในสถาบันกฎแห่งหมื่น เขาก็เหลือเวลาเพียงประมาณ 100 ปีเท่านั้น

‘เคเออร์อาจติดอยู่ในสมรภูมิรบ ดังนั้นเธออาจไม่ได้อยู่ในดินแดนบูชาเทพตอนนี้… ข้าไม่อาจประมาทได้ มันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ที่ข้าไม่มีกำลังมากพอที่จะไปดินแดนบูชาเทพ แม้ว่าเคเออร์จะไม่ได้อยู่ในดินแดนบูชาเทพตอนนี้ เธอก็อาจยังเจอปัญหาในสมรภูมิรบ โชคดีที่เมื่อถึงเวลา ผู้ที่รอดชีวิตจะถูกส่งออกจากสมรภูมิรบ อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น เธอเองก็จะถูกส่งกลับไปยังดินแดนบูชาเทพอย่างจำใจเช่นกัน…’

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของต้วนหลิงเทียนก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที เขามีเวลาเหลือเพียงประมาณ 100 ปีเท่านั้น แต่เขาก็เป็นเพียงเทพระดับสูง หากไม่ใช้ทางลัดใดๆ เขาจะสามารถก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเทพและพัฒนาความแข็งแกร่งต่อไปได้อย่างไรในเวลาอันสั้นนี้?

…

วันถัดมา

เมื่อใกล้เที่ยง ต้วนหลิงเทียนและหลางชุนหยวนก็ออกจากเขตปกครองอิสระของสำนักชั้นในและมุ่งหน้าไปยังลานกลางของสำนักหมื่นกฎ ก่อนหน้านี้เขาเคยพาเธอมาที่ลานกลางแห่งนี้เช่นกัน และในตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกรำคาญที่ถูกผู้คนจำนวนมากที่มารวมตัวกันจ้องมอง

“น้องชาย เราคิดรหัสลับกันหน่อยดีไหม เพื่อที่เราจะได้จำกันได้ในนั้น เราสามารถส่งข้อความเสียงไปหาคนที่เราพบเจอ ถ้าฉันตอบกลับด้วยรหัสลับที่ถูกต้อง นายก็จะรู้ว่าเป็นฉัน และในทางกลับกัน…”

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับข้อเสนอของหลางชุนหยวน เขามองว่าเจตนาของเธอนั้นสมเหตุสมผล แต่เขากลับคิดว่าความคิดนั้นไม่สมจริง ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า “รุ่นพี่คนที่สี่ การที่เราสามารถจดจำกันได้นั้นมีประโยชน์จริงๆ แต่การส่งข้อความเสียงไปหาทุกคนที่เราพบเจอนั้นคงไม่สมเหตุสมผลใช่ไหมครับ?”

คงเป็นเรื่องแปลกหากเขาต้องพูดรหัสลับนั้นกับทุกคนที่เขาพบเจอ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่รู้เลยว่าจะเจออะไรข้างในนั้น เมื่อเหล่านักเรียนเข้าสู่การทดสอบแห่งเทพเจ้า รูปลักษณ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไป และการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์นั้นไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงมนุษย์เท่านั้น ส่วนใหญ่ยังคงเป็นมนุษย์ แต่พวกเขาก็อาจแปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาด พืช หรือแม้แต่หินได้ นอกจากนั้น ยังมีสิ่งมีชีวิตหรือภาพลวงตาอื่นๆ ที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ทรงอำนาจสูงสุดอีกด้วย การทดสอบแห่งเทพเจ้านั้นมีความหลากหลายมากทีเดียว

“ท่านพูดถูก แล้วเราควรทำอย่างไรดี น้องชาย?” หลางชุนหยวนถามต้วนหลิงเทียน แต่เธอก็ไม่ได้รอคำตอบก่อนที่จะพูดต่อ “บางทีเราอาจจะสวมสิ่งของพิเศษบางอย่างไว้กับตัวก็ได้ ถ้าเราเห็นใครสวมสิ่งของนั้น เราก็สามารถพูดรหัสผ่านการส่งสัญญาณเสียงได้ ถ้าเรามีทั้งสิ่งของและรหัสที่ถูกต้อง เราก็ไม่มีทางผิดพลาดได้เลย…”

หลังจากที่เธอพูดจบ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย ราวกับว่าเธอรู้สึกทึ่งในสติปัญญาของตนเอง

อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวและพูดอย่างไม่ปรานีว่า “ความคิดนี้ก็ไม่เลว แต่ถ้าเข้าไปแล้วรูปลักษณ์ของเราไม่ใช่คนล่ะ? ถ้าเราเป็นสัตว์ประหลาดหรือพืช การสวมใส่สิ่งของของมนุษย์จะไม่แปลกเหรอ?”

หลางชุนหยวนยิ้มและกล่าวว่า “ไม่แปลกเหรอ? ใครบอกว่าสัตว์ประหลาดหรือพืชจะสวมใส่สิ่งของของมนุษย์ไม่ได้? ฉันชอบแขวนของที่ได้มาไว้ให้ทุกคนได้เห็น! มันผิดตรงไหน?”

ต้วนหลิงเทียนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คิดว่าคำพูดของเธอนั้น…ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง