WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ - บทที่ 4136 - ส่องแสงเจิดจ้าไปไกลนับพันไมล์
บทที่ 4136: ส่องแสงเจิดจ้าไปไกลนับพันไมล์
ผู้แปล: EndlessFantasy Translation ผู้แก้ไข: EndlessFantasy Translation
เทพสูงสุดระดับกลางทั้งสององค์ที่หลบหนีไปคนละทิศละทางนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง ออร่าของพวกเขาสับสนวุ่นวาย และพวกเขาก็กระวนกระวายใจ กังวลเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้ซึ่งพลังแห่งกฎเกณฑ์ส่องประกายไปไกลหลายพันไมล์ กำลังไล่ตามพวกเขามา
สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความผันผวนอันรุนแรงที่อยู่ด้านหลัง พวกเขาคร่ำครวญถึงโชคร้ายของตนเองเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นไล่ตามพวกเขามาจริงๆ
บูม!
ขณะที่กำปั้นขนาดมหึมาพุ่งทะลุอากาศ พลังอันน่าสะพรึงกลัวของกฎหมายก็รวมตัวกันราวกับดวงอาทิตย์
หนึ่งในเทพสูงสุดระดับกลางหันหลังกลับและรีบนำวัตถุศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นของตนออกมาพร้อมวิญญาณวัตถุที่สมบูรณ์เพื่อต่อต้านการโจมตี แต่แล้วเขาก็พบว่าตัวเองถูกผลักถอยหลังไปทีละนิ้ว หลังจากผ่านไปสามลมหายใจ เขาก็ถามอย่างสิ้นหวังด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความยอมจำนนว่า “ก่อนที่ข้าจะตาย โปรดบอกข้าได้ไหมว่าท่านเป็นใคร?”
ชายหนุ่มผู้นั้นก็เป็นเทพสูงสุดระดับกลางเช่นกัน แต่พลังแห่งกฎของเขาแผ่รัศมีไปไกลหลายพันไมล์ แม้แต่ในแดนเทพก็มีอัจฉริยะเช่นนี้เพียงไม่กี่คน และแต่ละคนก็ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง
เทพสูงสุดระดับกลางซึ่งอยู่ในสถานะเสียเปรียบในขณะนี้ รู้จักอัจฉริยะผู้มีชื่อเสียงส่วนใหญ่ในแดนเทพ รวมถึงดินแดนพลังปราณ แต่เขากลับจำชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น เขามั่นใจว่าชายหนุ่มไม่ได้ปลอมตัว ในที่สุด เขาจึงสรุปว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในดินแดนพลังปราณ มิเช่นนั้น ด้วยพละกำลังอันน่าทึ่งของชายหนุ่มแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยังคงไม่เป็นที่รู้จัก ก่อนที่เขาจะตาย เขาอยากรู้จริงๆ ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นใคร
หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มก็ตอบกลับผ่านระบบส่งเสียงว่า “ผมคือหงอี้เฟิง จากสำนักชั้นในของสถาบันกฎหมื่นประการ”
ทันทีที่เสียงของเขาจบลง หงอี้เฟิง ชายหนุ่มร่างกำยำ ก็ใช้หมัดใหญ่ราวกับดาวตกพุ่งเข้าใส่เทพสูงสุดระดับกลาง สังหารเขาในทันที กลายเป็นเพียงละอองเลือด
เมื่อหมอกโลหิตจางลง เหลือเพียงวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญที่มีสภาพสมบูรณ์เพียงชิ้นเดียว อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสำคัญนั้นไม่มีวิญญาณเหลืออยู่แล้ว แม้แต่เพียงวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ก็ไม่มี มันถูกทำลายไปพร้อมกับเจ้าของของมันแล้ว
บูม!
ต่อมา หงอี้เฟิงได้เคลื่อนไหวและสังหารเทพสูงสุดระดับกลางอีกองค์หนึ่งด้วยฝ่ามือของเขา
เพียงชั่วพริบตาเดียว หงอี้เฟิงก็สังหารเทพสูงสุดระดับกลางไปสององค์
“พี่สาวคนโตและน้องชายคนที่สามพูดถูกแล้ว การเข้าใจวิถีแห่งปรมาจารย์กับการเข้าใจรูปแบบพื้นฐานของวิถีแห่งปรมาจารย์นั้นแตกต่างกันอย่างแท้จริง!” หงอี้เฟิงพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น
หงอี้เฟิง ชายหนุ่มร่างกำยำ เป็นสมาชิกคนที่สองของกลุ่มวังชั้นในแห่งสำนักกฎหมื่น เขาเป็นศิษย์พี่คนที่สองของหยางหยูเฉิน หลางชุนหยวน และต้วนหลิงเทียน
เพียงครู่เดียว เขาก็บินหายไปราวกับแสงสีทองระยิบระยับ ครอบคลุมระยะทางหลายพันไมล์ในพริบตาเดียว
ในเวลาเดียวกัน ณ สถานที่ที่หงอี้เฟิงเพิ่งจากไป ร่างยักษ์สองร่างจากเทพสูงสุดระดับกลางทั้งสองก็ระเบิดแสงออกมาอย่างฉับพลัน
การระเบิดนั้นสว่างจ้ามาก จนทุกคนไม่ว่าจะอยู่ภายในหรือภายนอกฐานทัพ ในรัศมีหนึ่งล้านไมล์ก็สามารถมองเห็นได้
“เทพเจ้าสูงสุด?”
“นั่นคือเทพสูงสุดระดับกลางสององค์!”
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก็มีเสียงคำรามอย่างไม่เต็มใจดังขึ้น ก่อนที่ร่างยักษ์ทั้งสองจะร่วงลงมาด้วยเสียงดังสนั่น
แน่นอนว่าฉากนี้ทำให้ทุกคนที่เห็นตกใจ
“เทพสูงสุดระดับกลางสององค์สิ้นพระชนม์พร้อมกันหรือ?!”
“ใครเสียชีวิตบ้าง?”
ในเวลาเดียวกัน เหล่าผู้ทรงพลังจำนวนไม่น้อยรีบมายังที่เกิดเหตุ มีประมาณสิบกว่าคน แม้ว่าจะไม่มีใครใช้พลังของตน แต่บริเวณว่างเปล่าก็เกิดคลื่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงขณะที่พวกเขาลอยอยู่กลางอากาศ
“เทพสูงสุดระดับกลางสององค์เสียชีวิตพร้อมกัน… นี่ต้องเป็นฝีมือของเทพสูงสุดระดับสูงอย่างแน่นอน…”
“เทพเจ้าสูงสุดองค์ใดที่ก้าวหน้า?”
เทพสูงสุดผู้ทรงพลังจากดินแดนพลังปราณยิ้มเยาะและกล่าวว่า “สองคนนั้นไม่ใช่คนจากดินแดนพลังปราณแน่เลย ข้าสงสัยว่าใครเป็นคนฆ่าพวกเขา? ต้องบอกว่าคนร้ายทำได้ดีมาก เขาไม่เปิดโอกาสให้สองคนนั้นร้องขอความช่วยเหลือเลยด้วยซ้ำ”
สีหน้าของเหล่าเทพสูงสุดผู้ทรงอำนาจจากแดนเทพอื่น ๆ บางองค์เปลี่ยนเป็นไม่พอใจในขณะนี้
บางคนเดาได้แล้วว่าผู้เสียชีวิตทั้งสองคนนั้นคือใคร
ในเวลานั้น เหล่าเทพสูงสุดผู้ทรงอำนาจจากดินแดนพลังปราณที่อยู่ในที่นั้น ต่างก็หัวเราะ หรือไม่ก็พยายามกลั้นหัวเราะไว้
ในทางตรงกันข้าม เทพสูงสุดระดับสูงองค์อื่นๆ กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมแตกต่างกันไป
เหล่าเทพสูงสุดผู้ทรงพลังจากดินแดนพลังปราณไม่ได้หวาดกลัวว่าผู้อื่นจะโจมตีพวกเขา เพราะถึงแม้พวกเขาจะพ่ายแพ้ การหลบหนีก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาอยู่ดี
“คนจากดินแดนแห่งพลังอันลึกซึ้งทุกคนดื้อรั้นแบบนี้เหรอ?”
สถานที่แห่งนี้บนสมรภูมิรบ คือจุดที่ดินแดนพลังปราณลึกล้ำและดินแดนเทพอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งก็คือดินแดนแห่งเซน มาบรรจบกัน
เทพสูงสุดระดับสูงจากดินแดนเซนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “อย่าไปสนใจพวกที่ต่ำกว่าระดับเทพสูงสุดเลย มีความเข้าใจกันโดยปริยายในหมู่เทพสูงสุดว่า ผู้ที่มีระดับการฝึกฝนสูงกว่าไม่ควรฆ่าผู้ที่มีระดับการฝึกฝนต่ำกว่าโดยไม่มีเหตุผล เทพสูงสุดระดับสูงจากดินแดนพลังปราณของคุณฆ่าเทพสูงสุดระดับกลางของเราไปสององค์ นี่มันเกินขอบเขตไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
เทพสูงสุดแห่งดินแดนเซนผู้ปราดเปรื่องที่ได้กล่าวสุนทรพจน์นั้น เป็นชายชราสูงใหญ่ สวมเสื้อคลุมสีแดงเพลิงหลวมๆ รัศมีของท่านร้อนระอุจนแม้แต่ผู้ที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อน ซึ่งบ่งชี้ว่าท่านเข้าใจกฎแห่งไฟอย่างถ่องแท้
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เทพสูงสุดระดับสูงจากดินแดนพลังปราณก็หัวเราะก่อนจะกล่าวว่า “ท่านจู ท่านไม่ควรพูดมากนักในเมื่อท่านไม่รู้เรื่องอะไรเลย ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าคนที่ฆ่าเทพสูงสุดระดับกลางสององค์นั้นเป็นเทพสูงสุดระดับสูง? ทำไมท่านไม่ใช้จิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ของท่านตรวจสอบดูบ้างล่ะ? อย่าบอกนะว่าท่านแยกแยะพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพสูงสุดระดับสูงกับเทพสูงสุดระดับกลางไม่ได้ด้วยซ้ำ?”
อันที่จริง การฆ่าฟันเป็นเรื่องปกติในสนามรบแห่งอาณาจักรเทพ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเทพสูงสุดนั้นหายากในอาณาจักรเทพ เทพสูงสุดที่แข็งแกร่งกว่าจึงได้ตกลงกันโดยปริยายมาหลายปีแล้วว่าจะไม่ฆ่าเทพสูงสุดที่อ่อนแอกว่าโดยไม่จำเป็น ดังนั้น เทพสูงสุดที่เก่งกาจจึงมักจะไม่ฆ่าเทพสูงสุดระดับเริ่มต้นและระดับกลาง ในขณะที่เทพสูงสุดระดับกลางก็มักจะไม่ฆ่าเทพสูงสุดระดับเริ่มต้นเช่นกัน
มีเทพสูงสุดเพียงไม่กี่องค์เท่านั้นที่ฝ่าฝืนกฎที่ไม่ได้กล่าวไว้เป็นลายลักษณ์อักษรนี้ เพราะในฐานะเทพสูงสุด พวกเขาย่อมรู้ดีว่าการบำเพ็ญเพียรจนเป็นเทพสูงสุดนั้นยากลำบากเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้น นอกเหนือจากเทพสูงสุดขั้นสูงบางองค์ที่ปลีกวิเวกแล้ว เทพสูงสุดขั้นสูงส่วนใหญ่ก็มีทายาทที่เป็นเทพสูงสุดระดับพื้นฐานและระดับกลาง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะพยายามปกป้องทายาทของตนจากเทพสูงสุดขั้นสูงองค์อื่นๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ในขณะเดียวกัน หลังจากที่เทพสูงสุดผู้ทรงคุณวุฒิจากดินแดนพลังปราณได้ตรัสแล้ว ยกเว้นเพียงไม่กี่คนที่ได้ค้นพบสิ่งนั้น สีหน้าของคนอื่นๆ จากดินแดนเซนก็เปลี่ยนไปหลังจากที่พวกเขาขยายจิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ออกไปสู่บริเวณโดยรอบ
“ผู้กระทำผิดคือเทพสูงสุดระดับกลาง!”
“ผู้กระทำผิดเข้าใจกฎของโลหะ…”
“ก่อนหน้านี้ แสงสีทองส่องสว่างไปไกลหลายพันไมล์จากที่นี่… ผู้ร้ายไม่ใช่เทพสูงสุดระดับสูงใช่ไหม?”
“เทพสูงสุดระดับกลางองค์ใดในดินแดนพลังอันลึกซึ้ง ผู้ซึ่งเข้าใจกฎแห่งโลหะ และมีความเข้าใจในระดับสูงจนพลังแห่งกฎของตนส่องสว่างไปไกลหลายพันไมล์?”
“ในบรรดาเทพสูงสุดระดับกลางจำนวนน้อยในดินแดนพลังปราณที่มีความสามารถเช่นนี้ ไม่มีใครเลยที่เข้าใจกฎแห่งโลหะ…”
“ท่านอาจจะเป็นเทพสูงสุดระดับกลางที่เก็บตัวอยู่เงียบๆ หรือไม่?”
ในขณะที่กลุ่มเทพสูงสุดขั้นสูงจากดินแดนเซนกำลังปรึกษาหารือกันผ่านการส่งสัญญาณเสียง กลุ่มเทพสูงสุดขั้นสูงจากดินแดนพลังปราณก็กำลังปรึกษาหารือกันเช่นกัน
“ท่านรู้จักเทพสูงสุดระดับกลางองค์ใดบ้างที่เข้าใจกฎแห่งโลหะและสามารถทำสิ่งที่น่าทึ่งเช่นนี้ได้?”
“ฉันไม่รู้…”
“ผมไม่รู้จักใครที่ตรงตามข้อกำหนดนี้ในดินแดนแห่งพลังงานอันล้ำลึกของเราเลย…”
“ข้าไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีเทพสูงสุดระดับกลางผู้มากความสามารถเช่นนี้ซ่อนตัวอยู่ในดินแดนพลังปราณของเรา ข้าสงสัยว่าเมื่อไหร่เขาจะทะลุระดับขึ้นไปเป็นเทพสูงสุดระดับสูงได้ ด้วยระดับความเข้าใจของเขา เมื่อเขากลายเป็นเทพสูงสุดระดับสูงแล้ว เขาจะสามารถสังหารเทพสูงสุดระดับสูงทั่วไปได้ในพละกำลังการต่อสู้ของเขา”
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นี่เป็นเรื่องดีสำหรับดินแดนแห่งพลังงานอันล้ำลึกของเรา”
หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าเทพสูงสุดผู้ทรงคุณวุฒิที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ก็เริ่มทยอยกันกลับ ไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้น เพราะการต่อสู้จะมีแต่ผลเสียต่อทุกฝ่าย หากใครคนใดคนหนึ่งโชคร้ายและถูกเทพสูงสุดผู้ทรงคุณวุฒิโจมตี ก็อาจเสี่ยงต่อความตายได้ ดังนั้น การรักษาสันติภาพเพียงผิวเผินจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
หลังจากนั้น ข่าวที่ว่ามีเทพสูงสุดระดับกลางผู้หนึ่งซึ่งเข้าใจกฎแห่งโลหะอย่างถ่องแท้จนสามารถส่องแสงได้ไกลหลายพันไมล์ ก็เริ่มแพร่กระจายไปทั่วสนามรบ
ในขณะเดียวกัน ตัวละครเอกอย่างหงอี้เฟิงได้หลบหนีไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้มานานแล้ว
…
ในกลุ่มวังชั้นในของสถาบันกฎหมายนับไม่ถ้วน ในดินแดนพลังลึกล้ำ
หลางชุนหยวนที่ออกไปข้างนอกกับต้วนหลิงเทียนนั้น ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับการออกไปข้างนอกอีกต่อไปแล้ว ที่จริงแล้ว เธอหมดความปรารถนาที่จะออกไปข้างนอกเสียด้วยซ้ำ เธอรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับสายตาที่จ้องมองมาที่เธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ในขณะนั้น หลางชุนหยวนมองไปที่ต้วนหลิงเทียนแล้วถามด้วยน้ำเสียงบ่นเล็กน้อยว่า “น้องท่าน ไม่รู้สึกรำคาญบ้างหรือ? ทำไมพวกเขามองข้าเหมือนข้าเป็นลิงในคณะละครสัตว์? เราควรไล่พวกเขาไปเสีย จะได้ไม่กล้าจ้องมองหรือตามเราอีกต่อไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้วนหลิงเทียนก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “พี่สาวรุ่นที่สี่ ท่านเคยบอกว่าอยากมีชื่อเสียงเหมือนฉันไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ท่านมีชื่อเสียงแล้ว ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่คนอื่นอยากจะมาดูท่าน ทำไมท่านถึงไม่มีความสุขล่ะ?”
ในที่สุด ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหยางหยูเฉินถึงบอกว่าหลางชุนหยวนนั้นค่อนข้างเอาแต่ใจและเอาแน่เอานอนไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับคนเอาแน่เอานอนไม่ได้แบบนี้
หลางชุนหยวนพูดอย่างไม่พอใจว่า “ยังไงซะ ฉันก็ไม่ชอบให้ใครจ้องมองหรือตาม” จากนั้นเธอก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังอบรมสั่งสอนรุ่นน้องว่า “น้องน้อง ข้างนอกไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ทางที่ดีที่สุดคือให้น้องอยู่ภายในสำนักและฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งเหมือนฉัน เราค่อยออกไปเมื่อการทดสอบเทพเปิดขึ้น ฉันไม่อยากออกไปไหน ถ้าน้องออกไปคนเดียว ใครจะรู้ว่าจะมีคนที่ไม่รู้เรื่องมาทำร้ายน้องหรือเปล่า เราพึ่งพาสำนักที่ไร้ประโยชน์นี้เพื่อปกป้องน้องไม่ได้หรอก”