WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ (หยุดอัพ) - บทที่ 4090: พี่สาวอาวุโสคนที่สี่

หลังจากฟังหยางหยูเฉินพูดจบ ต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนวิธีการเรียกหยางหยูเฉินอีกครั้ง เขาถามว่า “พี่ใหญ่คนที่สาม สำนักนี้มีสมาชิกน้อยมาตั้งแต่แรกเลยหรือครับ?”

หยางหยูเฉินพยักหน้า “ใช่ ตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงปัจจุบัน สำนักนี้มีสมาชิกน้อยมากมาโดยตลอด ในประวัติศาสตร์ของสำนักนี้ มีสมาชิกในแต่ละช่วงเวลามากที่สุดเพียงแปดคนเท่านั้น”

“ปกติแล้วสำนักในรับสมัครคนกันยังไงเหรอครับ?” ต้วนหลิงเทียนถามด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าการรับสมัครของเขาทั้งหมดจะขึ้นอยู่กับความต้องการของหยางหยูเฉินเพียงอย่างเดียว

หยางหยูเฉินตอบอย่างเรียบง่ายว่า “เราคัดเลือกเฉพาะอัจฉริยะ และพวกเขาต้องมาจากแดนเบื้องล่างเท่านั้น สำนักของเราไม่รับคนจากแดนเทพไม่ว่าพวกเขาจะมีความสามารถมากแค่ไหนก็ตาม มันเป็นประเพณีของสำนักมากกว่าการเลือกปฏิบัติ ผู้ก่อตั้งและสมาชิกรุ่นแรกของสำนักล้วนมาจากแดนเบื้องล่างทั้งสิ้น”

จากนั้น หยางหยูเฉินหยุดพูดชั่วครู่แล้วยิ้มให้ต้วนหลิงเทียนก่อนจะพูดต่อว่า “การรับสมัครสมาชิกเป็นความรับผิดชอบของหัวหน้าสำนัก หลังจากพี่สาวคนโตจากไป พี่ชายคนที่สองก็มอบภาระหน้าที่หัวหน้าสำนักให้แก่ข้า อย่างไรก็ตาม ข้าค่อนข้างเลือกมากเรื่องสมาชิก ดังนั้น ข้าจึงไม่เคยรับใครเข้าสำนักเลย จนกระทั่งได้เห็นบันทึกการแสดงของนายในงานเลี้ยงเจ็ดวัง ข้ารู้แล้วว่านายคือคนที่ข้าตามหามาตลอด นายมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมสำนักของเรา”

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อรู้ว่าสมาชิกของสำนักชั้นในต้องมาจากแดนล่าง ไม่น่าแปลกใจเลยที่จำนวนสมาชิกในสำนักจึงมีน้อยมาโดยตลอด ด้วยข้อกำหนดที่เข้มงวดเช่นนี้ คงเป็นเรื่องแปลกหากสำนักจะมีสมาชิกจำนวนมาก

จากข้อมูลนี้ ต้วนหลิงเทียนจึงสามารถบอกได้ว่าพี่สาวคนโต พี่ชายคนรอง หยางหยูเฉิน พี่ชายคนที่สาม และพี่สาวคนที่สี่ ล้วนเป็นบุคคลพิเศษ แม้ว่าเขาจะไม่เคยพบพวกเขามาก่อน ยกเว้นหยางหยูเฉิน

“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เมื่อคุณเข้าร่วมสถาบันกฎแห่งหมื่น คุณก็จะเป็นนักเรียนคนหนึ่ง คุณจะต้องปฏิบัติตามกฎของสถาบันและอื่นๆ เพราะอย่างที่ผมบอกไปแล้ว กลุ่มในวังชั้นในของเรานั้นแทบไม่มีอยู่จริงในสายตาของคนส่วนใหญ่ในสถาบัน นอกจากนั้น ตราบใดที่คุณไม่ได้ทำผิด ผมจะปกป้องคุณอย่างแน่นอน” หยางหยูเฉินกล่าวพร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกาย

“ตกลง” ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าก่อนจะถามว่า “พี่รุ่นน้องคนที่สาม เมื่อไหร่ข้าจะสามารถเข้าไปในวิหารมหาอำนาจสูงสุดได้?”

เหตุผลเดียวที่ต้วนหลิงเทียนเลือกเข้าร่วมสำนักหมื่นกฎและกลุ่มวังชั้นในก็เพราะพระธาตุมหาอำนาจสูงสุดเท่านั้น มิเช่นนั้นเขาคงไม่เข้าร่วมสำนักหมื่นกฎเลย เพราะเนื่องจากกลุ่มวังชั้นในนั้นเป็นความลับ การเข้าร่วมกลุ่มจึงไม่มีประโยชน์อะไรเลยนอกจากพระธาตุมหาอำนาจสูงสุด

หยางหยูเฉินยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง เราจะคุยเรื่องนี้กันเมื่อถึงโรงเรียนแล้ว”

ในขณะนั้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของต้วนหลิงเทียน เขาจึงถามว่า “พี่ใหญ่คนที่สาม ทำไมท่านและพี่ใหญ่ท่านอื่นๆ ถึงตัดสินใจเข้าร่วมสำนักชั้นในล่ะครับ เข้าร่วมโดยสมัครใจหรือครับ?”

ในความคิดของต้วนหลิงเทียน ไม่มีใคร โดยเฉพาะอัจฉริยะ จะสมัครใจเข้าร่วมกลุ่มในวังชั้นใน เพราะไม่มีประโยชน์อะไรเลย

มุมปากของหยางหยูเฉินกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน “สมัครใจหรือ? ไม่เลย ที่จริงแล้ว พวกเราก็ถูกดึงดูดด้วยโบราณวัตถุระดับสุดยอดเหมือนกับท่าน น่าเสียดายที่นอกจากโบราณวัตถุระดับสุดยอดแล้ว สำนักของเราก็ไม่มีอะไรที่จะดึงดูดผู้คนให้เข้าร่วมได้เลย”

ต้วนหลิงเทียนถามว่า “หมายความว่ารุ่นพี่คนอื่นๆ ของฉันก็เชี่ยวชาญวิถีแห่งปรมาจารย์ด้วยหรือ?”

หยางหยูเฉินส่ายหัว “พี่สาวคนโตเชี่ยวชาญแล้ว แต่พี่ชายคนรองเข้าใจเพียงขั้นพื้นฐานเท่านั้น ส่วนพี่สาวคนที่สี่กำลังจะเข้าใจขั้นพื้นฐานแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้วนหลิงเทียนจึงถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยว่า “เช่นนั้นแล้ว ก็หมายความว่าท่านคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด หรือเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักใช่ไหมครับ ศิษย์พี่รุ่นที่สาม?”

“มิเช่นนั้นแล้ว ฉันจะได้รับเลือกเป็นผู้นำของกลุ่มได้อย่างไร?” หยางหยูเฉินถามกลับพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า เขาไม่ได้แสร้งทำเป็นถ่อมตน ดวงตาของเขาเป็นประกายขณะกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าผู้มาใหม่ได้บรรลุถึงวิถีแห่งปรมาจารย์แล้ว บางทีเจ้าอาจจะสามารถกระตุ้นให้หญิงสาวผู้นั้นบรรลุถึงวิถีแห่งปรมาจารย์ขั้นพื้นฐานได้ในเร็ววัน”

แม้ว่าหยางหยูเฉินจะไม่ได้บอกว่า ‘เด็กผู้หญิงคนนั้น’ คือใคร แต่ต้วนหลิงเทียนก็เดาได้ไม่ยากว่าหยางหยูเฉินหมายถึงพี่สาวลำดับที่สี่ของเขา

…

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ต้วนหลิงเทียนและหยางหยูเฉินก็เดินทางมาถึงสถาบันหมื่นกฎในที่สุด

สถาบันกฎแห่งหมื่นนั้นใหญ่กว่าที่ต้วนหลิงเทียนคาดไว้มาก

หยางหยูเฉินนำต้วนหลิงเทียนเหาะเหินไปบนท้องฟ้า ไม่มีใครหยุดพวกเขาเลย ระหว่างทาง พวกเขาได้พบกับผู้อาวุโสหลายคนที่กำลังลาดตระเวนอยู่ในสำนัก ผู้อาวุโสเหล่านี้ก็เป็นอาจารย์เช่นกัน พวกเขาทักทายหยางหยูเฉินด้วยความเคารพ และเห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกเกรงขามต่อหยางหยูเฉิน เห็นได้ชัดว่าหยางหยูเฉินมีชื่อเสียงมากในสำนักหมื่นกฎ

“สำนักชั้นในของเรามีลานฝึกฝนตั้งอยู่ในอาณาจักรอิสระ และทางเข้าอยู่ทางด้านเหนือของเกาะนี้” หยางหยูเฉินกล่าวขณะพาต้วนหลิงเทียนไปยังสถานที่ห่างไกลแห่งหนึ่งในสำนักหมื่นกฎ ด้วยการโบกมือเพียงครั้งเดียว โทเค็นสีทองก็ปรากฏขึ้นในอากาศ เปล่งประกายเจิดจ้าส่องสว่างไปทั้งสี่ทิศ

ไม่นานนัก เกาะแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าต้วนหลิงเทียน

เกาะลอยฟ้าดูรกร้างว่างเปล่า และได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายเป็นระยะๆ ต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้ถึงพลังของสัตว์ร้ายเหล่านั้นจากเสียงคำรามของพวกมัน

“เกาะแห่งนี้เป็นหนึ่งในเกาะที่ใช้จัดการทดสอบความสามารถของนักเรียนในสถาบัน และมีจอมมารศักดิ์สิทธิ์มากมายอาศัยอยู่บนเกาะนี้”

จอมมารศักดิ์สิทธิ์ หมายถึงอสูรที่มีพลังเทียบเท่าราชาแห่งเทพ เหนือกว่านั้นคือจักรพรรดิมารศักดิ์สิทธิ์และจอมมารสูงสุดศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีพลังเทียบเท่าจักรพรรดิแห่งเทพและเทพสูงสุดตามลำดับ

“ฝ่ายวังชั้นในของเรามีโทเค็นพิเศษที่ใช้ขับไล่ปีศาจ ตราบใดที่คุณครอบครองโทเค็นนี้ สัตว์ร้ายจะไม่กล้าเข้าใกล้คุณ หากพวกมันเข้าใกล้ โทเค็นจะทำงานในรูปแบบการโจมตีสังหาร ซึ่งจะฆ่าสัตว์ร้ายที่อยู่ใกล้คุณ”

หลังจากหยางหยูเฉินพูดจบ เขาก็โบกมือ

หลังจากนั้นไม่นาน วัตถุสีดำขนาดใหญ่และหนักก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าต้วนหลิงเทียน และเขาก็เอื้อมมือไปคว้ามันโดยสัญชาตญาณ

“ไปกันเถอะ” หยางหยูเฉินกล่าวพลางนำต้วนหลิงเทียนไปยังเกาะลอยฟ้าเบื้องหน้าด้วยพลังเทพของเขา

เมื่อพวกเขาอยู่บนเกาะนั้น ไม่มีสัตว์ร้ายใดมาขวางทาง ราวกับว่าบนเกาะนั้นไม่มีสัตว์ร้ายอยู่เลย

ต้วนหลิงเทียนเห็นสัตว์ร้ายสองสามตัวอยู่ไกลๆ จ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความหวาดกลัวที่แฝงอยู่ในดวงตาสีแดงก่ำของพวกมัน

‘พวกเขากลัวสัญลักษณ์นั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ?’

ขณะที่ต้วนหลิงเทียนยังคงเหม่อลอยอยู่นั้น เขาก็เดินทางมาถึงทางเหนือของเกาะเหนือยอดเขาสูงชันที่อันตรายแล้ว

หยางหยูเฉินทำท่าทางด้วยมือทั้งสองข้างสองสามครั้งก่อนจะเหยียดมือออกไปอย่างไม่ใส่ใจ พลังเทพของเขากระหึ่ม ทำให้เกิดระลอกคลื่นในอวกาศ ก่อนที่ทางเข้าสู่ดินแดนแห่งหนึ่งจะปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา มีคำสี่คำแขวนอยู่เหนือทางเข้า: สำนักวังชั้นใน

“เชิญเข้ามา” หยางหยูเฉินกล่าว ก่อนจะก้าวเข้าไปในดินแดนนั้น

ต้วนหลิงเทียนไม่ลังเลที่จะติดตามหยางหยูเฉินไป เขารู้ว่าหยางหยูเฉินจะไม่ทำร้ายเขา ด้วยพละกำลังของหยางหยูเฉิน หากหยางหยูเฉินต้องการทำร้ายเขา หยางหยูเฉินก็ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น หยางหยูเฉินสามารถฆ่าเขาได้ด้วยการสะบัดนิ้วเพียงครั้งเดียว

“นี้…”

หลังจากที่ดวงตาของต้วนหลิงเทียนปรับเข้ากับสภาพแวดล้อมที่สว่างจ้าแล้ว เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสวนที่เงียบสงบ ในระยะไกล เขาเห็นควันพวยพุ่งขึ้นจากปล่องไฟ นกบินอยู่บนท้องฟ้า ขณะที่สัตว์เล็กๆ วิ่งไปมาอยู่บนทุ่ง มันเงียบสงบและร่มรื่น มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่านทุ่งนั้น

ต้วนหลิงเทียนคิดว่าสถานที่แห่งนี้เหมือนสรวงสวรรค์ การได้ยืนอยู่ที่นี่ทำให้เขารู้สึกสงบราวกับจิตวิญญาณได้รับการชำระล้าง

ในขณะนั้น หยางหยูเฉินก็ร้องเรียก ทำให้ต้วนหลิงเทียนได้สติกลับคืนมา “น้องสาวคนที่สี่ โปรดออกมาต้อนรับแขกของเราด้วย”

ไม่นานนัก เสียงหวานไพเราะก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงบ่นเล็กน้อยว่า “พี่ชายคนที่สาม ถ้าท่านรังแกข้าอีก ข้าจะไปฟ้องพี่สาวคนโตเมื่อท่านกลับมา ถ้าท่านผลักข้า ข้าจะออกจากดินแดนพลังปราณไปตามหาท่านและขอให้ท่านจัดการกับท่าน”

ในชั่วพริบตาต่อมา เจ้าของเสียงหวานก็ปรากฏตัวขึ้น หญิงสาวร่างเพรียวปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสายลม

ด้วยเหตุนี้ ต้วนหลิงเทียนจึงรู้ว่าพี่สาวรุ่นที่สี่ของเขาเข้าใจกฎแห่งลมแล้ว

หยางหยูเฉินหัวเราะอย่างเขินอายเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น จากนั้นเขารีบพูดว่า “น้องสาวคนที่สี่ ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ดูสิ ฉันหาน้องชายให้เธอแล้ว จากนี้ไปเธอจะไม่ใช่คนที่อายุน้อยที่สุดในสำนักของเราอีกต่อไป ในที่สุดก็จะมีคนเรียกเธอว่าพี่สาวเสียที”

หญิงสาวสวยในชุดคลุมสีเหลืองหันมามองต้วนหลิงเทียนด้วยดวงตาที่บริสุทธิ์และสดใส ดวงตาของเธอเป็นประกายพลางอุทานว่า “น้องชาย?! ฉันมีน้องชายด้วยเหรอ?”

รอยยิ้มสดใสผลิบานบนใบหน้าของหญิงสาว เธอดูอ่อนหวานและน่ารักมาก

‘นี่คือพี่สาวคนที่สี่ของฉันเหรอ?’ ต้วนหลิงเทียนรู้สึกสับสนในอารมณ์ เขาคิดว่าพี่สาวคนที่สี่ของเขาน่าจะอายุราวๆ เดียวกับเขา แต่ที่คาดไม่ถึงคือเธอเป็นเพียงเด็กสาวอายุประมาณ 15 หรือ 16 ปีเท่านั้น ดูเหมือนจะอายุเท่ากับต้วนเฉียวหยูที่เรียกเขาว่าพี่ชาย