WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ (หยุดอัพ) - บทที่ 4072 แชมป์เปี้ยนแห่งเจ็ด

บทที่ 4072: แชมป์แห่งงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์

ผู้แปล: EndlessFantasy Translation ผู้แก้ไข: EndlessFantasy Translation

ในสนามรบ หวังซงมองดูต้วนหลิงเทียนทำลายการโจมตีของเขาอย่างโหดเหี้ยม หลังจากเห็นการประสานพลังระหว่างต้วนหลิงเทียนและร่างจำลองของเขา เขาก็รู้สึกหมดหนทาง เขายังตระหนักได้ในเวลานี้ว่า แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บและอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด เขาก็ทำได้เพียงเสมอกับต้วนหลิงเทียน ผู้ซึ่งเข้าใจวิชาเคลื่อนย้ายสองมิติขั้นสูงและมีการประสานพลังกับร่างจำลองในระดับสูง เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บ เขาสามารถใช้พลังได้เพียงประมาณ 70% หรือ 80% เท่านั้น ตอนนี้หลังจากแลกหมัดกับต้วนหลิงเทียนอีกไม่กี่ครั้ง บาดแผลของเขาก็แย่ลงจนสามารถใช้พลังได้เพียงประมาณ 60% เท่านั้น

‘ฉันแพ้อย่างยุติธรรมแล้ว…’ หวังซงคิดในใจเมื่อนึกถึงต้วนหลิงเทียนใช้คาถาเคลื่อนย้ายมิติคู่ที่เขาซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ บางทีต้วนหลิงเทียนอาจรอจังหวะนี้เพื่อใช้คาถานั้นอยู่ก็เป็นได้

“ข้าขอยอมจำนน” หวังซงกล่าว ก่อนที่เขาจะได้รับข้อความเสียงจากผู้อาวุโสในคฤหาสน์บนภูเขาน้ำแข็ง ซึ่งแนะนำให้เขายอมจำนน

หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนแสดงพลังออกมา จักรพรรดิเทพระดับกลางจากคฤหาสน์ภูเขาน้ำแข็งแห่งเจ้าเมืองศักดินาคิดว่าการต่อสู้ต่อไปนั้นไร้ประโยชน์แล้ว เพราะหวังซงได้รับบาดเจ็บสาหัส ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนไม่เป็นอะไร

ทุกคนต่างคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว จึงไม่รู้สึกประหลาดใจ เพียงแต่เสียดายที่ผลลัพธ์แตกต่างจากที่คาดหวังไว้ตั้งแต่แรก หวังซงซึ่งพวกเขามั่นใจว่าจะชนะอย่างแน่นอน กลับยอมแพ้ให้กับต้วนหลิงเทียน

ไม่มีใครตั้งคำถามถึงชัยชนะของต้วนหลิงเทียนหลังจากที่เขาแสดงความแข็งแกร่งออกมา

ศิษย์หนุ่มได้ฟังคำอธิบายจากผู้อาวุโสแล้ว จึงรู้ว่าต้วนหลิงเทียนสมควรเป็นผู้ชนะ

“จากคำบอกเล่าของผู้อาวุโส แม้ว่าหวังซงจะไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาก็คงจะสู้กับต้วนหลิงเทียนได้อย่างสูสีที่สุด แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะเอาชนะต้วนหลิงเทียนได้”

“จริงด้วย นั่นเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ของฉันก็พูดเช่นกัน”

“ผู้อาวุโสของข้ากล่าวว่า แม้ว่าหวังซงจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ต้วนหลิงเทียนก็มีโอกาสสูงที่จะเอาชนะหวังซงได้ ไม่ใช่แค่เสมอกัน ความเข้าใจในกฎของต้วนหลิงเทียนนั้นลึกซึ้งกว่าหวังซงมาก ร่างจำลองของเขาก็แข็งแกร่งกว่าพลังสายเลือดของหวังซง ไม่เพียงเท่านั้น วิถีแห่งดาบของเขายังเหนือกว่าหวังซงอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ ต้วนหลิงเทียนจึงสามารถลดช่องว่างระหว่างระดับการฝึกฝนของพวกเขาและเอาชนะได้…”

ถึงแม้เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์จะไม่เชื่อผู้อื่น แต่พวกเขาก็เชื่อผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิเทพระดับกลาง ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าปัญญาของพวกเขาจะไม่เฉียบแหลมเท่าจักรพรรดิเทพระดับกลาง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ตาบอด พวกเขามองเห็นว่าต้วนหลิงเทียนนั้นแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

เมื่อกลับมายังสนามรบ ทันทีที่หวังซงยอมจำนน แสงสีทองบนร่างของเขาก็หายไป เขามองไปที่ต้วนหลิงเทียนและพายุมิติรอบตัวที่กำลังสงบลง ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยว่า “ต้วนหลิงเทียน นี่คือขีดจำกัดของพลังของคุณแล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ฝูงชนก็เงียบลงทันที นี่คือขีดจำกัดของพลังของต้วนหลิงเทียนแล้วหรือ หรือว่าต้วนหลิงเทียนยังซ่อนพลังของเขาอยู่? พวกเขาต่างคาดเดาไปเองว่านั่นคือพลังทั้งหมดของต้วนหลิงเทียนแล้ว แม้แต่จักรพรรดิเทพก็คิดเช่นนั้น

ทุกคนต่างจ้องมองต้วนหลิงเทียนอย่างตั้งใจ รอฟังคำตอบของเขา

ต้วนหลิงเทียนตอบอย่างใจเย็นว่า “ใกล้ถึงแล้ว…”

อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ใช้วิถีแห่งปรมาจารย์ของเขามาก่อนหน้านี้ แต่ถ้าหากเขาไม่หาวิธีเพิ่มพลังประสานระหว่างเขากับร่างจำลองของเขาจากหลักการวิถีแห่งดาบของเย่เฉินเฟิงในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาก็อาจจะยังไม่มีพละกำลังมากเท่านี้ในวันนี้ แม้ว่าเขาจะใช้วิถีแห่งปรมาจารย์แล้วก็ตาม

“ใกล้ถึงแล้วเหรอ?” หวังซงตกตะลึง จากนั้นเมื่อตั้งสติได้ เขาก็พูดอย่างขมขื่นว่า “แสดงว่าเจ้าไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดสินะ…”

“ถูกต้องแล้ว…”

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว…” หวังซงกล่าว ก่อนจะหันหลังและจากสนามรบไป ด้วยสีหน้าผิดหวัง

ผู้ที่มองเห็นแผ่นหลังของหวังซงสามารถสัมผัสได้ถึงความขมขื่นของเขาได้อย่างชัดเจน

ส่วนคนอื่นๆ นั้น เมื่อได้สติกลับคืนมาก็ส่งเสียงเอะอะโวยวายกันยกใหญ่

แม้แต่จักรพรรดิเทพทั้งหลายก็ยังตกตะลึงเมื่อได้ยินว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดของเขาก่อนหน้านี้

หลินตงไหล ผู้ควบคุมการต่อสู้ในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์ มองต้วนหลิงเทียนด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับว่าต้องการชักชวนต้วนหลิงเทียนเข้าร่วมทีม

“ฉันไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะได้ที่หนึ่งในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์!”

“โชคดีที่เมื่อวานฉันไม่ได้วางเดิมพัน! ไม่งั้นวันนี้ฉันคงแพ้อย่างยับเยินแน่!”

“ใครจะคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้?”

ด้วยเหตุนี้ ต้วนหลิงเทียนจึงเป็นผู้ชนะเลิศในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์

เมื่อต้วนหลิงเทียนกลับไปยืนอยู่กับผู้คนจากสำนักหยางบริสุทธิ์ เหล่าจักรพรรดิเทพจากกองกำลังอื่นๆ ในเจ็ดคฤหาสน์ต่างก็แสดงความยินดีกับเย่เฉินเฟิงและหลิวเฟิงกู่

เหล่าสมาชิกของสำนักหยางบริสุทธิ์ต่างก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

ตรงข้ามกับที่ทุกคนคาดคิด ผู้คนจากคฤหาสน์บนภูเขาน้ำแข็งของขุนนางศักดินาไม่ได้รู้สึกผิดหวังกับการพ่ายแพ้ของหวังซงแต่อย่างใด

อย่างไรก็ตาม ผู้คนจากตระกูลว่านฉีซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ผู้คนจากสำนักหยางบริสุทธิ์ กลับมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างยิ่งในขณะนี้ นับตั้งแต่ที่เย่เฉินเฟิงบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของพวกเขาและสังหารว่านฉีเจว่ จักรพรรดิเทพระดับกลางและผู้อาวุโสชั้นสูงของตระกูลว่านฉี ตระกูลของพวกเขาก็กลายเป็นศัตรูกับสำนักหยางบริสุทธิ์ไปโดยปริยาย ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนได้อันดับหนึ่งในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์ พวกเขาจะรู้สึกยินดีได้อย่างไร? เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจ

ในขณะนั้น หยูหนิง หัวหน้าคณะจากตระกูลหยูฉี ก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”

ในขณะเดียวกัน หวันฉีหงก็ไม่ได้มองต้วนหลิงเทียนอีกเลยหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนออกจากสนามรบไป ราวกับว่าเขากลัวที่จะเห็นสายตาเยาะเย้ยของต้วนหลิงเทียน เพราะที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยลังเลที่จะเยาะเย้ยต้วนหลิงเทียนทุกครั้งที่มีโอกาส การแสดงแสนยานุภาพของต้วนหลิงเทียนในวันนี้จึงเหมือนเป็นการตบหน้าเขาอย่างแรง

ผู้คนจากตระกูลว่านฉีเป็นกลุ่มแรกที่ออกจากสถานที่จัดงาน

ไม่ใช่แค่คนจากตระกูลว่านฉีเท่านั้นที่ไม่พอใจ ไม่ใช่ทุกคนจากสำนักหยางบริสุทธิ์จะมีความสุข ตัวอย่างเช่น หยวนฮั่นจิน อาจารย์ของหยางเฉียนเย่ และผู้อาวุโสจากสำนักผิงเซิง แม้ว่าใบหน้าจะยิ้มแย้ม แต่ในใจกลับเย็นชา

‘ต้วนหลิงเทียนแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ? เฉียนเย่เกลียดเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ แถมยังไม่ปิดบังอีก… ต่อไปเขาจะจ้องเล่นงานเฉียนเย่อีกไหม? แล้วฉันจะโดนเกี่ยวด้วยหรือเปล่า?’ หยวนฮั่นจินครุ่นคิดในใจ รู้สึกถึงวิกฤตการณ์จางๆ

หยางเฉียนเย่จ้องมองไปที่ต้วนหลิงเทียน แม้สีหน้าจะดูสงบ แต่เขาก็ตกใจ พลังของต้วนหลิงเทียนนั้นเหนือจินตนาการของเขา

…

ต้วนหลิงเทียนเดินตามคนจากสำนักหยางบริสุทธิ์กลับไปยังที่พักชั่วคราวของพวกเขา ไม่นานเขาก็พบว่าเย่เฉินเฟิงและเจิ้นผิงฟานได้ตามเขากลับมาที่บ้านไม้ของเขาด้วย

เจิ้นผิงฟานรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาถามอย่างไม่พอใจว่า “ต้วนหลิงเทียน ท่านเรียนรู้ศาสตร์แห่งการเคลื่อนย้ายสองมิติมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ท่านไม่ได้บอกผมเลย! นอกจากนี้ พลังประสานระหว่างท่านกับร่างจำลองของท่านตอนอยู่ในรูปแบบการต่อสู้ก็สูงมาก ท่านทำได้อย่างไร?”

เจิ้นผิงฟานรู้สึกอยากรู้เรื่องนี้มาก

เย่เฉินเฟิงยังคงเงียบอยู่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เจิ้นผิงฟานก็ได้ถามคำถามที่เขาอยากถามไปแล้ว

ต้วนหลิงเทียนไม่แปลกใจที่ทั้งสองคนมาตามหาเขา ต่างจากเย่เฉินเฟิงที่ควบคุมสีหน้า เขาเห็นความอยากรู้อยากเห็นที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาของเจิ้นผิงฟานตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เขาจึงตอบว่า “ข้าได้ซึมซับวิชาเคลื่อนย้ายสองมิติมาสักพักแล้ว… ส่วนเรื่องการประสานพลังระหว่างข้ากับร่างจำลอง… ข้าต้องขอบคุณท่านผู้อาวุโสเย่ หลังจากที่ได้ศึกษาหลักธรรมดาบของท่าน แม้ว่าข้าจะไม่ได้พัฒนาวิชาดาบของตนเอง แต่ข้าได้รับแรงบันดาลใจจากท่านและสามารถยกระดับการประสานพลังระหว่างข้ากับร่างจำลองได้ ส่งผลให้พลังของข้าเพิ่มขึ้น ส่วนว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นมากแค่ไหน พวกเจ้าทั้งสองก็เห็นไปแล้ว…”

เย่เฉินเฟิงพยักหน้าด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ดูเหมือนว่าความพยายามของเขาตลอดสองวันที่ผ่านมาจะไม่สูญเปล่า

เจิ้นผิงฟานหันไปมองเย่เฉินเฟิงด้วยสายตาที่ลุกโชนพลางถามว่า “ท่านลุงเย่ เมื่อไหร่ท่านจะสอนวิชาดาบให้ข้า?”

เย่เฉินเฟิงเหลือบมองเจิ้นผิงฟานแล้วกล่าวว่า “ข้าได้แสดงให้ท่านเห็นหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือ? จนถึงตอนนี้ ท่านยังไม่เข้าใจแม้แต่รูปแบบพื้นฐานของวิถีแห่งดาบเลย นั่นหมายความว่าท่านไม่เหมาะสมที่จะเรียนวิถีแห่งดาบ”

ดูเหมือนเจิ้นผิงฟานจะหน้าหงอยลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น จากนั้นเขาก็พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ข้ากำลังพูดถึงหลักการดาบที่ท่านแสดงให้ต้วนหลิงเทียนดูต่างหาก…”

เจิ้นผิงฟานรู้ว่าหลักการวิถีแห่งดาบที่เย่เฉินเฟิงแสดงให้ต้วนหลิงเทียนเห็นนั้นได้รับแรงบันดาลใจมาจากเฟิงชิงหยาง อาจารย์ของต้วนหลิงเทียน ในความคิดของเขา เขาอาจจะไม่เหมาะสมที่จะเข้าใจวิถีแห่งดาบของเย่เฉินเฟิง แต่ก็อาจจะไม่ใช่เช่นนั้นสำหรับวิถีแห่งดาบของเฟิงชิงหยาง

เย่เฉินเฟิงส่ายหัวปฏิเสธเจิ้นผิงฟาน “ข้าสามารถแบ่งปันวิชาดาบที่ข้าเชี่ยวชาญได้ แต่หากข้าไม่ได้รับการอนุมัติจากอาจารย์ของต้วนหลิงเทียน ข้าก็ไม่สามารถแสดงหลักวิชาดาบที่ข้าแสดงให้ต้วนหลิงเทียนเห็นได้…”

เจิ้นผิงฟานไม่ท้อถอย เขามองไปที่ต้วนหลิงเทียนทันทีแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “ต้วนหลิงเทียน เจ้าช่วยขออนุญาตอาจารย์ของเจ้าก่อนได้ไหม? ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยบอกว่าอาจารย์ของเจ้าทิ้งร่างจำลองไว้ในแดนเทพ เจ้าจึงสามารถพูดคุยกับท่านได้โดยใช้ร่างจำลองของเจ้าใช่ไหม?”

ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ปฏิเสธเจิ้นผิงฟาง เขาจึงรีบพูดคุยกับอาจารย์ของเขาผ่านร่างจำลองที่เขาฝากไว้ในสวรรค์ทำลายล้างอันโดดเดี่ยว หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าและกล่าวกับเย่เฉินเฟิงว่า “ท่านผู้อาวุโสเย่ อาจารย์ของข้าเห็นด้วย…”

ดวงตาของเจิ้นผิงฟางเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นพลางกล่าวว่า “ท่านลุงเย่ ท่านได้ยินไหม? อาจารย์ของต้วนหลิงเทียนตกลงแล้ว!”

“เอาล่ะ เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะแสดงให้คุณดูเมื่อเรากลับไปที่สำนัก” เย่เฉินเฟิงกล่าว “งานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์น่าจะจบลงอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ ถ้ามันจบพรุ่งนี้ เราจะออกเดินทางในวันมะรืนนี้ มีบางอย่างที่เราต้องทำ…”

หลังจากพูดจบ เย่เฉินเฟิงก็มองไปที่ต้วนหลิงเทียน