WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ (หยุดอัพ) - บทที่ 4069 ต้วนหลิงเทียน ปะทะ หวังซง

เพียงชั่วพริบตาเดียว แสงสีทองเจิดจรัสราวกับแสงอาทิตย์ก็พุ่งออกมาจากร่างของหวังซงราวกับเปลวไฟ นั่นคือพลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาที่ได้รับการหลอมรวมเข้ากับกฎแห่งโลหะ

ในทางกลับกัน เสื้อคลุมของต้วนหลิงเทียนกลับพลิ้วไหวไปตามลมทั้งที่ไม่มีลมพัด เมื่อเทียบกับแสงสีทองเจิดจรัสของหวังซงแล้ว ต้วนหลิงเทียนดูธรรมดาไปเลย

สวูช!

ในขณะนั้นเอง แสงสีทองพุ่งออกมาเป็นเส้นยาวและดูเหมือนจะพุ่งเข้าใส่ต้วนหลิงเทียน แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงภาพลวงตาของเขาเท่านั้น

หวังซงบินออกไปและหายไปจากสายตา

ซู่! ซู่! ซู่!

ก่อนที่ฝูงชนจะตั้งสติได้ เสียงดาบหวีดหวิวในอากาศและเสียงเปลวไฟลุกโชนก็ดังก้องอยู่ในหูพวกเขา

พวกเขาเห็นหวังซงซึ่งถือดาบศักดิ์สิทธิ์สีทองอันโดดเด่นของเขาไล่ตามต้วนหลิงเทียนทันแล้ว เขาจึงโจมตีด้วยวิชาดาบขั้นพื้นฐานของเขา

ตรงกันข้าม ต้วนหลิงเทียนยังไม่ได้ชักดาบออกมาด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการใช้ศาสตร์แห่งดาบ พายุแห่งมิติโหมกระหน่ำรอบตัวเขา สั่นสะเทือนความว่างเปล่าขณะที่มันกลืนกินการโจมตีของหวังซง

ฝูงชนไม่แปลกใจที่ต้วนหลิงเทียนสามารถรับมือกับการโจมตีของหวังซงได้ เนื่องจากหวังซงยังไม่ได้โจมตีด้วยพลังทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าหวังซงใช้พลังโจมตีไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ต้วนหลิงเทียนจะสามารถหยุดการโจมตีของหวังซงได้โดยไม่ต้องชักดาบออกมา ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สูสีกับหวังซง แต่ต้วนหลิงเทียนก็เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนรุ่นใหม่ของคฤหาสน์สันเขาตะวันออก เขายังเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์ที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย แม้แต่ฮั่นตี้ อัจฉริยะหนุ่มจากสำนักสวรรค์รวม ก็ยังสู้เขาไม่ได้

สวูช! สวูช! สวูช! สวูช! สวูช!

หวังซงเหวี่ยงดาบด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ได้แค่ลองเชิงอีกต่อไปแล้ว

ฝูงชนต่างรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกเพียงแค่ได้เห็นหวังซง พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าต้วนหลิงเทียน ผู้ที่ถูกโจมตี จะรู้สึกอย่างไรในขณะนั้น

เสียงดาบหวีดหวิวในอากาศดังขึ้นอีกครั้ง

ในที่สุด ต้วนหลิงเทียนก็ชักดาบศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นของเขาออกมา ลำแสงดาบของเขานั้นทำให้ลำแสงดาบของหวังซงดูจืดชืดไปเลย ไม่เพียงแต่รูปลักษณ์ที่เจิดจรัสเท่านั้น แต่รัศมีของมันยังน่าสะพรึงกลัวอีกด้วย

“วิชาดาบ?”

“หวังซงเข้าใจรูปแบบพื้นฐานของวิถีแห่งดาบ แต่ต้วนหลิงเทียนเข้าใจวิถีแห่งดาบที่แท้จริง!”

“ในแง่ของวิชาดาบ หวังซงนั้นด้อยกว่าต้วนหลิงเทียนอย่างแน่นอน!”

“น่าเสียดายที่ต้วนหลิงเทียนเป็นเพียงเทพระดับกลาง หากเขาเป็นเทพระดับสูง แม้ว่าความเข้าใจในกฎแห่งเทพจะด้อยกว่าหวังซง เขาก็ยังสามารถต่อสู้ได้อย่างสูสีกับหวังซงเป็นอย่างน้อย ด้วยวิชาดาบของเขา เขาสามารถเอาชนะหวังซงได้ด้วยซ้ำ!”

“อะไรกันเนี่ย! เขาทำสำเร็จมากมายขนาดนี้ทั้งที่อายุยังไม่ถึง 3,000 ปีเลย! นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเจ็ดคฤหาสน์!”

“เขาเป็นอัจฉริยะตัวจริง!”

แม้ว่าฝูงชนจะยังไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะเทียบเท่ากับหวังซงได้ แต่พวกเขาก็ต่างชื่นชมเขาอย่างล้นหลาม ไม่มีใครสงสัยในพรสวรรค์และความสามารถของเขาเลย นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนที่คนอายุไม่ถึง 3,000 ปีจะสามารถก้าวมาไกลถึงขนาดนี้ในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์

“น่าเสียดายที่เขาเกิดมาในยุคหลัง หากเขาเกิดเมื่อหลายพันปีก่อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะต้องครองอันดับหนึ่งในครั้งนี้!”

“ถูกต้องแล้ว ด้วยพรสวรรค์และความสามารถในการเข้าใจที่มีมาแต่กำเนิด เขาจะแข็งแกร่งกว่าหวังซงเสียอีก หากเขาเกิดเมื่อหลายพันปีก่อน!”

“อนิจจา นี่คือโชคชะตา…”

หลายคนรู้สึกเสียดายที่ต้วนหลิงเทียนเกิดมาผิดยุค มิเช่นนั้นเขาคงเป็นดาวเด่นที่สุดของงานฉลองเจ็ดคฤหาสน์ในครั้งนี้ไปแล้ว น่าเสียดายที่แม้จะมีผลงานโดดเด่น แต่เขากลับถูกหวังซงบดบังรัศมีไป

ในขณะเดียวกัน บนสนามรบ…

‘ความเข้าใจในกฎแห่งโลหะของเขานั้นลึกซึ้งมาก ความเข้าใจในกฎแห่งดินของเขาก็เทียบได้กับกฎแห่งโลหะ’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ

หวังซงเริ่มเผยพลังออกมามากขึ้นเรื่อยๆ และต้วนหลิงเทียนก็เริ่มแสดงพลังตามมาเช่นกัน ต้วนหลิงเทียนพยายามหาจังหวะที่จะได้เปรียบ แต่ก็หาโอกาสโจมตีไม่ได้ หวังซงไม่เพียงแต่โจมตีอย่างดุเดือดเท่านั้น แต่ยังตั้งรับอย่างแข็งแกร่งอีกด้วย นอกจากนั้น หวังซงยังพยายามหาช่องโหว่ ในความคิดของเขา ประสบการณ์การต่อสู้ของหวังซงดูไม่เหมือนของคนระดับเทพที่อายุไม่ถึง 10,000 ปีเลย

‘หวังซงไม่ธรรมดาจริงๆ เขาต้องสั่งสมประสบการณ์การต่อสู้มากมายจากภายนอกก่อนที่จะกลับมายังคฤหาสน์ภูเขาน้ำแข็ง’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ

ในขณะเดียวกัน หวังซงก็ตกใจในใจ “ทำไมต้วนหลิงเทียนถึงได้มีประสบการณ์ในการต่อสู้มากมายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่อายุยังน้อย? ก่อนเข้าร่วมสำนักภูเขาน้ำแข็ง ฉันเป็นเพียงผู้ฝึกฝนไร้สำนักที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสงคราม ฉันเคยเข้าไปในสมรภูมิรบและอยู่ที่นั่นพักหนึ่งก่อนจะเข้าร่วมสำนักภูเขาน้ำแข็งด้วยซ้ำ นั่นแหละถึงได้มีประสบการณ์ในการต่อสู้…”

หวังซงมั่นใจในประสบการณ์การต่อสู้ของตนเองมาโดยตลอด เขาเชื่อมั่นว่าประสบการณ์การต่อสู้ของเขานั้นเหนือกว่าเพื่อนร่วมรุ่นและเทียบเท่ากับรุ่นพี่ในสำนักเจ็ดขุมทรัพย์ แม้ว่าหลินหยวนจะเก่งกาจ แต่ประสบการณ์การต่อสู้ของเขายังขาดอยู่ อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนนั้นมีประสบการณ์การต่อสู้ที่มากมายอย่างเห็นได้ชัด เขาคิดว่าต้วนหลิงเทียนนั้นเทียบเท่ากับเหล่าผู้มากประสบการณ์ที่เขาเคยพบในสนามรบแห่งอาณาจักร เขาแน่ใจว่าหากเขาเปิดช่องให้ต้วนหลิงเทียนแม้เพียงเล็กน้อย ต้วนหลิงเทียนก็คงเอาชนะเขาได้

‘ต้วนหลิงเทียนอายุน้อยกว่า 3,000 ปีจริงหรือ? ถึงแม้เขาจะมาจากแดนเทพ แต่จะมีประสบการณ์การต่อสู้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเขายังมีไม้เด็ดอะไรอีก! วันนี้ฉันจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะเขาและคว้าอันดับหนึ่งในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์!’ หวังซงคิดในใจ เขาไม่ลังเลที่จะเพิ่มพลังมากขึ้น

เมื่อครุ่นคิดจบ หวังซงก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างฉับพลัน พลังของเขาระเบิดออกมาอีกครั้งดุจดวงอาทิตย์ที่ส่องประกายเจิดจ้าบนท้องฟ้า

ในขณะเดียวกัน ต้วนหลิงเทียนก็เทเลพอร์ตหายไปและมองดูหวังซงจากระยะไกล สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขณะคิดในใจว่า ‘ถึงเวลาที่จะจบเรื่องนี้ให้จบสิ้นเสียทีแล้ว…’

ฝูงชนสามารถมองเห็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในดวงตาของหวังซงในเวลานี้ ขณะที่พลังเทพของเขาซึ่งผสานด้วยกฎแห่งโลหะยังคงพุ่งสูงขึ้น ดาบเทพอันโดดเด่นของเขาก็ส่องประกายเจิดจ้าเช่นกัน ด้วยรูปแบบพื้นฐานของวิถีแห่งดาบ ดูเหมือนว่ามันจะคมกริบพอที่จะฟันทะลุทุกสิ่งได้

“หวังซงจะยุติการต่อสู้ในตอนนี้หรือเปล่า?”

“มันไม่ชัดเจนเหรอ?”

“เฮ้ คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะรับการโจมตีได้กี่ครั้งกัน ในเมื่อหวังซงกำลังจะโจมตีด้วยพลังทั้งหมดที่มี?”

“ฉันคิดว่าต้วนหลิงเทียนน่าจะทนรับการโจมตีได้อย่างน้อย 30 ท่าไม่ใช่เหรอ? เพราะยังไงเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนรุ่นใหม่ของคฤหาสน์สันเขาตะวันออกโดยเปล่าประโยชน์”

ฝูงชนแทบจะเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ขณะชมการต่อสู้ พวกเขาต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อขณะที่คู่ต่อสู้ทั้งสองยืนอยู่ตรงข้ามกัน

ในขณะนั้น หวังซงตะโกนเสียงดังว่า “ต้วนหลิงเทียน! หมดเวลาแล้ว จบเรื่องนี้ให้จบสิ้นเสียที”

“ข้าก็ต้องการเช่นนั้นเหมือนกัน” ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พายุแห่งมิติโหมกระหน่ำรอบตัวเขาอย่างรุนแรง ขณะที่ดาบศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงดาบที่หมุนวนรอบตัวเขาเหมือนโล่ป้องกัน

“รับนี่ไป!” หวังซงคำรามขณะพุ่งออกไป ท้องฟ้าสั่นสะเทือนขณะที่เขาเหาะเหิน เปล่งประกายเจิดจ้า เสียงหวีดดาบดังสนั่นหวั่นไหวในอากาศ ลำแสงดาบสีทองขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่ต้วนหลิงเทียน

ลำแสงดาบสีทองขนาดมหึมานั้นทำให้บริเวณโดยรอบดูจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกัน

ในขณะนั้น สีหน้าของหลินตงไหลดูเคร่งขรึมเมื่อมองไปยังลำแสงดาบของหวังซง เตรียมพร้อมที่จะเข้าแทรกแซงในจังหวะสำคัญ

ฝูงชนต่างตกใจกับการโจมตีของหวังซง

“น่ากลัวจัง!”

ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า “ตกลง”

ต้วนหลิงเทียนหายตัวไปอย่างรวดเร็ว เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่ด้านหลังหวังซงแล้ว

หวังซงหัวเราะ เขาหันหลังกลับราวกับมีตาอยู่ด้านหลังศีรษะ เขาพุ่งเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนด้วยดาบศักดิ์สิทธิ์อันโดดเด่นของเขาพลางกล่าวว่า “ข้ารอให้เจ้าเทเลพอร์ตมานานแล้ว!”

ลำแสงดาบอีกชุดพุ่งออกมา มันทรงพลังยิ่งกว่าชุดก่อนหน้า ราวกับว่าเขารอคอยจังหวะนี้เพื่อโจมตีด้วยพลังทั้งหมดที่มี

“อัศจรรย์!”

“จังหวะเวลาของเขานั้นแม่นยำมาก!”

แม้แต่จักรพรรดิเทพระดับกลางบางองค์ยังประทับใจในจังหวะเวลาที่แม่นยำของหวังซง

ในขณะเดียวกัน ผู้คนจากสำนักหยางบริสุทธิ์ต่างก็เหงื่อแตกพลั่กขณะเฝ้าดูการต่อสู้ด้วยความวิตกกังวล