WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ (หยุดอัพ) - บทที่ 4067 ต้วนหลิงเทียนยอมแพ้

เมื่อผู้คนจากกองกำลังต่างๆ ในเจ็ดคฤหาสน์กลับไปยังที่พักชั่วคราวของพวกเขา ก็เกือบเที่ยงแล้ว

“การแข่งขันวันนี้จบเร็วมาก ผมแทบรอไม่ไหวที่จะถึงวันพรุ่งนี้แล้ว!”

“ถูกต้องแล้ว! หวังซงจะท้าดวลกับต้วนหลิงเทียนในวันพรุ่งนี้!”

“ถึงแม้หวังซงจะได้อันดับหนึ่งแน่นอน แต่ฉันก็อดใจรอชมการต่อสู้ของต้วนหลิงเทียนไม่ได้ เขาเป็นอัจฉริยะจากแดนล่างที่อายุยังไม่ถึง 3,000 ปีด้วยซ้ำ!”

“ถ้าคุณไม่พูดถึง ผมคงลืมไปแล้วว่าเขายังหนุ่มอยู่! ว่ากันว่าหวังซงมีอายุมากกว่า 8,000 ปีเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงได้เปรียบในเรื่องอายุ”

“อนิจจา ต้วนหลิงเทียนเกิดผิดยุค มีผู้คนมากมายในเจ็ดคฤหาสน์ที่มีอายุเท่ากับต้วนหลิงเทียน แต่ไม่มีใครเป็นแม้แต่ขุนนางขั้นต้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์”

เนื่องจากไม่มีอะไรทำ หลายคนจึงคุยกันอย่างสบายๆ แน่นอนว่า หวังซงและต้วนหลิงเทียนเป็นหัวข้อสนทนาหลัก บางครั้งพวกเขาก็พูดถึงหลินหยวนและฮั่นตี้ ส่วนใหญ่คิดว่าฮั่นตี้จะยอมแพ้ให้กับหลินหยวนโดยไม่ต่อสู้

เพียงพริบตาเดียว ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า และท้องฟ้าก็มืดลง

…

ณ ที่พักชั่วคราวของสำนักหยางบริสุทธิ์

หยางเฉียนเย่กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะหิน ในขณะที่ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะหินนั้น ชายชราผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอาจารย์ของเขา หยวนฮั่นจิน

หยวนฮั่นจินเรียกหยางเฉียนเย่เข้ามาหาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เชิญนั่งตามสบายเลยครับ ที่นี่มีแค่เราสองคน”

“ข้าจะยืนหยัดต่อสู้ ท่านอาจารย์” หยางเฉียนเย่กล่าวอย่างใจเย็น

หยวนฮั่นจินไม่ได้ไม่พอใจ ในเมื่อหยางเฉียนเย่คะยั้นคะยอ เขาก็เลยยอมทำตาม เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าทำผลงานได้ดีมากในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์ พ่อกับพ่อดีใจมากที่เจ้าติดอันดับท็อปเท็น สำนักผิงเซิงจะทุ่มเทฝึกฝนเจ้าอย่างเต็มที่หลังจากที่เรากลับไปที่สำนัก นอกจากนั้น พ่อของข้าจะขอทรัพยากรจากสำนักเพื่อเจ้าด้วย เพื่อให้เจ้าตามทันและแซงหน้าต้วนหลิงเทียน แม้ว่าตอนนี้เขาจะนำหน้าเจ้าอยู่ แต่ก็จะไม่เป็นเช่นนั้นตลอดไป ข้าเชื่อว่าเจ้าจะแซงหน้าเขาได้ ในตอนนั้น เจ้าสามารถฆ่าเขาและแก้แค้นให้เพื่อนสมัยเด็กได้ ที่จริงแล้ว ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถฆ่าหลงชิงฉง เจ้าสำนักมังกรบินได้ด้วย”

ทันทีที่หยวนฮั่นจินพูดจบ หยางเฉียนเย่ก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าได้รับข่าวว่าหลงชิงฉงเสียชีวิตแล้ว”

หยวนฮั่นจินตกใจมาก เขาไม่คาดคิดว่าหยางเฉียนเย่จะได้รับข่าวการตายของหลงชิงฉงเร็วขนาดนี้ เขารู้เรื่องนี้เพราะพ่อของเขา เขารู้ว่าพ่อของเขา ผู้ก่อตั้งสำนักผิงเซิง ได้ไปที่สำนักมังกรบินและฆ่าหลงชิงฉงเพื่อป้องกันไม่ให้หยางเฉียนเย่รู้ความจริงและแก้แค้นเขา

‘เขารู้เรื่องนี้ด้วย!’ หยางเฉียนเย่คิดในใจเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของหยวนฮั่นจิน นี่เป็นการยืนยันข้อสงสัยของเขาเพิ่มเติมว่าหยวนผิงเซิงเป็นคนฆ่าหลงชิงฉง และถูกใช้เป็นแพะรับบาป

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หยวนฮั่นจินก็ถามว่า “ท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”

“อาจารย์ ท่านลืมไปหรือว่าข้ามาจากสำนักหมื่นปีศาจ?” หยางเฉียนเย่ถามกลับก่อนจะกล่าวว่า “มีสมาชิกจากสำนักหมื่นปีศาจจำนวนมากที่เข้าร่วมสำนักมังกรบิน”

“ใช่แล้ว! ผมลืมเรื่องนั้นไปเลย!” หยวนฮั่นจินพยักหน้าเมื่อนึกขึ้นได้

หยวนฮั่นจินไม่รู้เลยว่าหยางเฉียนเย่แทบไม่ได้ติดต่อกับสมาชิกของสำนักหมื่นปีศาจเลยนับตั้งแต่รู้ว่าพ่อของเขาเสียชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น คนรู้จักของเขาจากสำนักหมื่นปีศาจในสำนักมังกรเหินฟ้าก็เสียชีวิตไปเกือบหมดแล้ว ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ร่องรอยบนไข่มุกวิญญาณของพวกเขาก็จางหายไปจนเขาไม่สามารถติดต่อสื่อสารได้อีกต่อไป

“ท่านอาจารย์ ท่านทราบเรื่องนี้มาก่อนหรือไม่?” หยางเฉียนเย่ถาม

ก่อนหน้านี้ หยวนฮั่นจินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องและบอกว่าหยางเฉียนเย่จะสามารถฆ่าหลงชิงฉงได้ในอนาคตเพื่อแก้แค้นให้พ่อของเขา แต่เขารู้ตัวว่าปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ผิดพลาด จึงรีบส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ ไม่ใช่แน่นอน ผมตกใจมากตอนที่คุณบอกว่าเขาตายแล้ว ผมไม่คิดว่าเขาจะตายก่อนที่คุณจะฆ่าเขาได้ ดูเหมือนว่าเขาจะมีศัตรูมากมาย” จากนั้นเขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า “คุณรู้ไหมว่าเขาตายอย่างไร?”

หยวนฮั่นจินคิดว่าเขาปกปิดปฏิกิริยาของตัวเองได้อย่างแนบเนียน แต่เขากลับไม่รู้ตัวว่าการกระทำของเขานั้นค่อนข้างโจ่งแจ้ง หยางเฉียนเย่รู้จักเขาดีพอที่จะรู้ว่าเขาจะไม่แสดงปฏิกิริยาแบบนี้หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

หยางเฉียนเย่ตอบอย่างไม่แยแสว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีคนบุกเข้าไปในสำนักมังกรบินและฆ่าเขา”

“เขาถูกฆ่าตายในสำนักมังกรบินงั้นเหรอ?” หยวนฮั่นจินถามด้วยความตกใจ “นั่นหมายความว่าอาคมป้องกันของสำนักไม่เพียงพอที่จะยับยั้งคนร้ายได้สินะ?”

หยางเฉียนเย่พยักหน้า “ถูกต้องแล้ว ตามคำบอกเล่าของผู้อาวุโสแห่งสำนักหมื่นปีศาจในสำนักมังกรบิน แม้แต่จักรพรรดิเทพขั้นพื้นฐานก็ยังยากลำบากในการรับมือกับอาคมป้องกันของสำนักนี้ มีเพียงจักรพรรดิเทพระดับกลางหรือผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นที่สามารถฝ่าอาคมป้องกันของสำนักและสังหารหลงชิงฉงได้”

“จักรพรรดิเทพระดับกลาง?” หยวนฮั่นจินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยพลางกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าหลงชิงฉงจะเป็นคนโง่ ทำไมเขาถึงกล้าไปล่วงเกินจักรพรรดิเทพระดับกลาง? เขาสมควรถูกฆ่าในดินแดนของตัวเองแล้ว”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หยวนฮั่นจินมองไปที่หยางเฉียนเย่แล้วพูดว่า “เจ้าต้องการฆ่าเขาเพื่อแก้แค้นให้พ่อมาตลอด ตอนนี้เขาตายแล้ว… เจ้ารู้สึกว่าเป้าหมายของเจ้าหายไปแล้วหรือ?”

หยางเฉียนเย่พยักหน้า “ตอนแรกที่ได้ยินข่าว ผมก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันครับ แต่พอมาคิดดูอีกที ผมก็รู้ว่าผมยังมีศัตรูอีกคนคือ ต้วนหลิงเทียน ผมเลยยังคงมีแรงผลักดันที่จะพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น!”

ในขณะเดียวกัน หยางเฉียนเย่ก็คิดในใจว่า ‘เป้าหมายสูงสุดของข้าตอนนี้คือการฆ่าเจ้า หยวนฮั่นจิน! ข้าจะไม่หยุดจนกว่าข้าจะแข็งแกร่งพอที่จะส่งเจ้าไปสู่ความตาย!’

หยางเฉียนเย่เกลียดหยวนฮั่นจินอย่างมาก แต่เขารู้ว่าต้องแสร้งทำเป็นไม่เกลียด ถ้าความคิดของเขาถูกเปิดเผย หยวนผิงเซิงและหยวนฮั่นจินจะต้องฆ่าเขาแน่ๆ เขาไม่กลัวความตาย แต่เขาไม่ต้องการตายด้วยน้ำมือของพ่อลูกคู่นี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาอยากจะฆ่าพวกเขาก่อนด้วยซ้ำ

หยวนฮั่นจิงถอนหายใจโล่งอก เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรว่า “ดีแล้ว ฉันกลัวว่าคุณจะหมดกำลังใจหลังจากรู้ว่าหลงชิงฉงตายแล้ว ฟังจากคุณแล้วฉันก็สบายใจขึ้นมาก สมกับที่คาดไว้ คุณไม่ทำให้ฉันผิดหวังเลย”

ในอดีต หยางเฉียนเย่คงจะดีใจมากหากได้ยินคำพูดเช่นนี้จากหยวนฮั่นจิน แต่หลังจากรู้ความจริงแล้ว เขากลับรู้สึกรังเกียจความหน้าซื่อใจคดของหยวนฮั่นจินอย่างยิ่ง

“เอาล่ะ ไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เราจะได้เห็นศัตรูของคุณพ่ายแพ้” หยวนฮั่นจินกล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ ราวกับว่าเขาแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นหวังซงเอาชนะต้วนหลิงเทียนในวันพรุ่งนี้และคว้าอันดับหนึ่งไปครอง

หยางเฉียนเย่ตอบรับและจากไปหลังจากกล่าวอำลาหยวนฮั่นจิน เขาสงสัยว่าต้วนหลิงเทียนจะพ่ายแพ้ต่อหวังซงจริงหรือ เขาคิดถึงความสงบและมั่นใจของต้วนหลิงเทียนและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำว่า “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มันคงยากมากสำหรับเขาที่จะเอาชนะหวังซงได้…”

หยางเฉียนเย่หมกมุ่นอยู่กับการสังหารหยวนฮั่นจินจนไม่ได้มองต้วนหลิงเทียนเป็นศัตรูของเขาในตอนนี้

คืนนี้คงเป็นคืนที่หลายคนนอนไม่หลับ

เมื่อเทศกาลเจ็ดคฤหาสน์ใกล้จะสิ้นสุดลง หลายคนรู้สึกเสียดาย ในตอนแรก พวกเขาส่วนใหญ่รู้สึกว่าการต่อสู้รอบแรกน่าเบื่อและจำเจ จึงตั้งตารอชมรอบสุดท้าย แต่ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่คู่แล้ว พวกเขากลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน

เช้าวันรุ่งขึ้น

สมาชิกของสำนักหยางบริสุทธิ์เห็นเย่เฉินเฟิงซึ่งไม่ได้มาเมื่อวันก่อน เขาพยักหน้าและกล่าว ก่อนจะนำทุกคนไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์ว่า “ไปกันเถอะ”

เมื่อหลิวเฟิงกู่สังเกตเห็นว่าเจิ้นผิงฟานและต้วนหลิงเทียนหายไป เขาจึงถามว่า “ต้วนหลิงเทียนไปไหน?”

เย่เฉินเฟิงตอบว่า “เขาจะมาทีหลังพร้อมกับหลานชายตัวน้อยเจิ้น”

หลิวเฟิงกู่ไม่ถามคำถามใดๆ อีกต่อไปแล้ว ไม่สำคัญหรอก ตราบใดที่ต้วนหลิงเทียนปรากฏตัวที่สถานที่จัดงานในภายหลัง

ในขณะเดียวกัน เมื่อพบว่าต้วนหลิงเทียนหายไป เหล่าศิษย์หนุ่มจากสำนักหยางบริสุทธิ์หลายคนต่างสงสัยว่าต้วนหลิงเทียนจะยอมแพ้หรือไม่ ตามกฎของการแข่งขันเจ็ดคฤหาสน์ หากผู้เข้าร่วมคนใดถูกท้าทายแล้วไม่เข้าสู่สนามรบภายใน 15 นาที ก็จะถูกตัดสิทธิ์

แน่นอนว่า เมื่อคณะติดตามจากสำนักหยางบริสุทธิ์เดินทางมาถึง ผู้คนจากกองกำลังต่างๆ ในเจ็ดคฤหาสน์ต่างก็พบว่าต้วนหลิงเทียนหายตัวไปเช่นกัน

“ต้วนหลิงเทียนไม่อยู่ที่นี่เหรอ?”

“ท่านผู้อาวุโสเย่แห่งสำนักหยางบริสุทธิ์มาในวันนี้ แต่ต้วนหลิงเทียนยังไม่มา! เขาจะยอมแพ้หรือ?”

“เขาไม่มาเพราะไม่มั่นใจที่จะเผชิญหน้ากับหวังซงใช่ไหม?”

“น่าผิดหวังจัง! ฉันตั้งตารอที่จะได้ดูหวังซงกับต้วนหลิงเทียนสู้กันมากเลย! ดูเหมือนตอนนี้ฉันทำได้แค่ฝันถึงมันเท่านั้น!”