WSSTH - สงครามจักรพรรดิทะยานสวรรค์ (หยุดอัพ) - บทที่ 4064 หลักการแห่งดาบ

ความก้าวหน้าอย่างกะทันหันเป็นโชคดีที่หาได้ยาก ความก้าวหน้าอย่างกะทันหันของหวังซงไม่เพียงแต่เป็นโชคดีสำหรับเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นโชคดีสำหรับคฤหาสน์ภูเขาน้ำแข็งอีกด้วย

ในเวลานั้น ฝูงชนไม่เพียงแต่คิดว่าหวังซงจะติดอันดับท็อปสามเท่านั้น แต่ยังมีแนวโน้มว่าเขาจะได้อันดับหนึ่งในงานเลี้ยงเจ็ดคฤหาสน์ด้วยซ้ำ พวกเขาส่วนใหญ่คิดว่าต้วนหลิงเทียนคงสู้หวังซงไม่ได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ต้วนหลิงเทียนเพิ่งแสดงพลังออกมาเพียงช่วงสั้นๆ และจากการวิเคราะห์ของผู้อาวุโสของพวกเขา ซึ่งเป็นจักรพรรดิเทพระดับกลาง ดูเหมือนว่าต้วนหลิงเทียนจะเทียบกับหวังซงไม่ได้ นอกจากนั้น ผู้อาวุโสของพวกเขายังคาดการณ์ว่าต้วนหลิงเทียนน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับหลินหยวน หลังจากฟังความคิดเห็นของผู้อาวุโสแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาคิดว่าต้วนหลิงเทียนสู้หวังซงไม่ได้

“พลังที่ต้วนหลิงเทียนแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้อ่อนกว่าพลังของหวังซง…”

“ผู้อาวุโสของข้ากล่าวว่า ต้วนหลิงเทียนคงสู้หวังซงไม่ได้…”

ในขณะเดียวกัน นอกจากเย่เฉินเฟิงแล้ว เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์หนุ่มจากสำนักหยางบริสุทธิ์ต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาก็ไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะเทียบเท่ากับหวังซงได้เช่นกัน

ศิษย์หนุ่มบางคนจากสำนักหยางบริสุทธิ์อยากจะถามต้วนหลิงเทียน แต่ก็ระงับคำถามไว้เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของต้วนหลิงเทียน สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำความคิดของพวกเขาว่าต้วนหลิงเทียนสู้หวางซงไม่ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงการยั่วยุผู้อาวุโสและต้วนหลิงเทียน พวกเขาจึงสื่อสารกันผ่านการส่งสัญญาณเสียง

“แม้แต่จักรพรรดิเทพระดับกลางเหล่านั้นก็ยังกล่าวเช่นนั้น… ดูเหมือนจะเป็นความจริง…”

“น่าเสียดาย! ฉันคิดจริงๆ ว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันเจ็ดคฤหาสน์ครั้งนี้ได้”

“คุณพูดถูก มันน่าเสียดายจริงๆ!”

ตรงกันข้ามกับผู้คนในสำนักหยางบริสุทธิ์ หวันฉีหงจากตระกูลหวันฉีกลับยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขายิ้มเยาะพลางพูดผ่านการถ่ายทอดเสียงอย่างดูถูกว่า “ต้วนหลิงเทียน แล้วไงล่ะ ถ้าเจ้าแข็งแกร่งขึ้น? แล้วไงล่ะ ถ้าข้าสู้เจ้าไม่ได้? แค่รู้ว่าเจ้าไม่มีทางได้อันดับหนึ่งก็พอแล้ว!”

ดูเหมือนว่าว่านฉีหงจะลืมไปว่าถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้อันดับหนึ่ง แต่ต้วนหลิงเทียนก็ยังคงอยู่ในอันดับต้นๆ สามอันดับแรกอยู่ดี

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้รับข้อความเสียงจากว่านฉีหง จากนั้นเขาก็เหลือบมองว่านฉีหงแล้วพูดว่า “ถึงแม้ฉันจะไม่ได้ที่หนึ่ง แต่การติดอันดับท็อปสามก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน ฉันไม่เหมือนคุณที่แม้แต่จะติดอันดับท็อปสามก็ยังทำไม่ได้ ไม่สิ คุณอาจจะติดอันดับท็อปห้าด้วยซ้ำ…”

สีหน้าของว่านฉีหงเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขณะจ้องมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

ในทางกลับกัน ต้วนหลิงเทียนก็ไม่สนใจว่านฉีหงอีกต่อไปแล้ว ในความคิดของเขา ว่านฉีหงก็เหมือนตัวตลกเท่านั้นเอง

ในขณะเดียวกัน ทุกคน รวมทั้งต้วนหลิงเทียน ต่างก็ยังคงตกใจที่หวังซงเอาชนะหลินหยวนได้

ก่อนหน้านี้ ต้วนหลิงเทียนคิดว่าการต่อสู้จะจบลงด้วยผลเสมอ เขาไม่คาดคิดว่าหวังซงจะพัฒนาฝีมืออย่างก้าวกระโดดก่อนจะเอาชนะหลินหยวนได้

หลังจากที่หวังซงเอาชนะหลินหยวนและรักษาสถานะอันดับที่สามไว้ได้ การแข่งขันก็สิ้นสุดลงในวันนั้น

ตอนนี้ฮั่นตี้อยู่ในอันดับที่สอง แต่เขายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะต้วนหลิงเทียนได้ หลังจากได้เห็นการต่อสู้ระหว่างหวังซงและหลินหยวน เขาก็รู้ว่าตัวเองสู้สองคนนั้นไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเตรียมใจที่จะหลุดจากสามอันดับแรกไปแล้ว ในเวลานี้ เขาจะไม่รู้สึกประหลาดใจอีกต่อไปหากหวังซงยังคงแสดงความแข็งแกร่งออกมาอีกเรื่อยๆ ตั้งแต่เริ่มต้น หวังซง ม้ามืด ได้สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนด้วยศักยภาพที่ดูเหมือนไร้ขีดจำกัดของเขามาโดยตลอด

…

ขณะที่ผู้คนจากสำนักหยางบริสุทธิ์กลับไปยังที่พักชั่วคราว ต้วนหลิงเทียนก็ยังคงเงียบอยู่

โดยปริยายแล้ว ไม่มีใครพูดถึงเรื่องทะเลาะวิวาทระหว่างหวังซงกับหลินหยวน

แม้แต่เจิ้นผิงฟานก็ยังปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนอยู่คนเดียวเพื่อไม่ให้กดดันต้วนหลิงเทียน ยิ่งกว่านั้น เขาก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจต้วนหลิงเทียนด้วยคำพูดอะไรดี ทางที่ดีที่สุดคือปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนอยู่คนเดียวและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

เมื่อข่าวถูกส่งกลับไปยังสำนักหยางบริสุทธิ์ เหล่าข้าราชการระดับสูงหลายคนต่างผิดหวังเมื่อได้ยินว่าต้วนหลิงเทียนไม่น่าจะคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันเจ็ดคฤหาสน์ได้ พวกเขามีความหวังกับเขามากทีเดียว อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็โล่งใจเมื่อได้รับแจ้งว่าต้วนหลิงเทียนน่าจะติดอันดับท็อปสาม แม้ว่าจะไม่ได้อันดับหนึ่งก็ตาม ซึ่งเกินความคาดหวังของพวกเขาไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมีหยางเฉียนเย่ที่สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนด้วยการติดอันดับท็อปสิบ ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้อันดับหนึ่ง ตราบใดที่เขาติดอันดับท็อปสาม สำนักหยางบริสุทธิ์ก็ยังได้รับสิทธิ์เข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ลับถึงห้าที่นั่ง ซึ่งมากกว่าที่พวกเขาคาดหวังไว้ในตอนแรกเสียอีก

หลังจากทุกคนกลับมาแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ประหลาดใจที่เห็นเย่เฉินเฟิงเดินตามเขามาที่บ้านไม้ของเขา

“ท่านผู้อาวุโสเย่ ข้าพเจ้าจะช่วยท่านได้อย่างไรครับ/คะ?”

เย่เฉินเฟิงตอบพร้อมรอยยิ้มว่า “เข้าไปข้างในก่อนแล้วค่อยคุยกันนะครับ”

ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าพลางสงสัยว่าเย่เฉินเฟิงต้องการจะพูดคุยอะไรกับเขา เย่เฉินเฟิงตั้งใจจะให้กำลังใจหรือเปล่า? หรือว่าเย่เฉินเฟิงคิดว่าเขากำลังเศร้าอยู่?

หลังจากเข้าไปในบ้านไม้แล้ว เย่เฉินเฟิงก็โบกมือเพื่อสร้างแนวป้องกันเสียงรบกวน

เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของต้วนหลิงเทียนก็เคร่งขรึมขึ้นทันที เห็นได้ชัดว่าเย่เฉินเฟิงมีเรื่องสำคัญจะบอก ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อคิดว่าบางทีอาจเกี่ยวข้องกับคฤหาสน์เทพสูงสุด

เย่เฉินเฟิงกล่าวว่า “ต้วนหลิงเทียน ทำไมเจ้าไม่ลองเข้ามาในโลกเล็ก ๆ ของข้าเพื่อศึกษาหลักการแห่งวิถีดาบที่ข้าได้เรียนรู้หลังจากใช้เวลากับอาจารย์ของเจ้าดูล่ะ? มันอาจจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ข้าหวังว่ามันจะช่วยเจ้าได้ เพราะมันได้รับแรงบันดาลใจจากวิถีดาบของอาจารย์ของเจ้า ในเมื่อเจ้าทั้งสองมีแหล่งกำเนิดเดียวกัน มันอาจจะเป็นประโยชน์ก็ได้”

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเย่เฉินเฟิงไม่ได้มาเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับคฤหาสน์เทพสูงสุด เขาจึงยิ้มอย่างขมขื่นและถามว่า “ท่านผู้อาวุโสเย่ การที่ข้ามาศึกษาศาสตร์แห่งดาบที่ท่านเชี่ยวชาญนั้นไม่เหมาะสมไม่ใช่หรือ?”

หลักการแห่งดาบจะช่วยให้เข้าใจวิถีแห่งดาบได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น อาจเปรียบได้กับแต้มประสบการณ์ที่ใช้เพิ่มเลเวลตัวละครในเกมต่างๆ บนโลกมนุษย์

เย่เฉินเฟิงส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมเลย ข้าเรียนรู้สิ่งนี้หลังจากใช้เวลาอยู่กับอาจารย์ของท่าน มันได้รับแรงบันดาลใจจากคำสอนของท่าน ข้าไม่สามารถคิดค้นหลักการดาบได้หากปราศจากท่าน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ข้าจะตอบแทนบุญคุณในตอนนี้” หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขากล่าวว่า “ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด ท่านคงไม่มั่นใจนักว่าจะเอาชนะหวังซงได้ในตอนนี้ใช่ไหม ข้าไม่รู้ว่าท่านยังคงยั้งพลังไว้หรือไม่ ถ้าไม่ ข้าเกรงว่าท่านอาจจะสู้ไม่จบด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะเขา ดังนั้นทำไมท่านไม่ลองศึกษาหลักการดาบของข้าดู ใครจะรู้ว่ามันอาจจะช่วยเพิ่มพลังให้ท่านได้”

ต้วนหลิงเทียนรู้สึกซาบซึ้งใจเมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉินเฟิง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสเย่ ข้าไม่เก่งเรื่องการพูด แต่ข้าก็ยังอยากจะบอกว่า ข้าจะจดจำความกรุณาของท่านไว้”

เย่เฉินเฟิงส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่จำเป็นหรอก อย่างที่บอกไปแล้ว ฉันแค่ตอบแทนบุญคุณของอาจารย์เจ้าเท่านั้น จากการพูดคุยกับอาจารย์เจ้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าท่านห่วงใยเจ้ามาก เจ้าเปรียบเสมือนลูกชายของท่าน เอาล่ะ อย่าเสียเวลาเลย เข้ามาในโลกเล็ก ๆ ของฉันตอนนี้ แล้วฉันจะแสดงหลักธรรมดาบที่ฉันคิดค้นขึ้นมาให้เจ้าดู”

ด้วยความช่วยเหลือของเย่เฉินเฟิง ต้วนหลิงเทียนจึงเข้าไปในโลกเล็กของเย่เฉินเฟิง โลกนั้นดูเหมือนดินแดนที่กว้างใหญ่และแห้งแล้ง มีเพียงก้อนหินรูปทรงดาบขนาดต่างๆ กระจายอยู่ บางก้อนลอยอยู่ในอากาศ บางก้อนปักอยู่กับพื้นเหมือนเสายักษ์ที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า

ต้วนหลิงเทียนยังคงชื่นชมทิวทัศน์อยู่เมื่อเย่เฉินเฟิงกล่าวว่า “นี่คือโลกเล็ก ๆ ของข้า ข้าเรียกมันว่าอาณาจักรดาบ มีรอยดาบอยู่บนหินรูปดาบทุกก้อนที่นี่ บางส่วนจางหายไปตามกาลเวลา เมื่อรอยดาบหายไปหมด หินเหล่านี้ก็จะแตกสลายกลายเป็นฝุ่น”