I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1888 เส้นทางสู่สวรรค์ไม่ได้ราบเรียบ มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่สามารถขัดเกลาได้

บทที่ 1888 เส้นทางสู่สวรรค์ไม่ได้ราบเรียบ มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่สามารถขัดเกลาได้

บทที่ 1888: เส้นทางสู่สวรรค์ไม่ได้ราบเรียบ มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่สามารถขัดเกลาได้

“หวังหมิงหยวน เจ้ากำลังพยายามทำอะไร?” เทพศักดิ์สิทธิ์จ้องมองหวังหมิงหยวนที่กำลังเดินเข้ามาและถามอย่างเคร่งขรึม

“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีใครสนใจเจ้าเลย? จิงเต๋าเซียนยอมเผชิญความตายดีกว่าร่วมมือกับเจ้า” หวังหมิงหยวนกล่าวอย่างไม่แยแสขณะมองไปยังเทพศักดิ์สิทธิ์

“ทำไม?” เทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมหวังหมิงหยวนและจิงเต๋าเซียนถึงไม่ยอมร่วมมือกับเขา

ความร่วมมือเป็นประโยชน์ต่อทุกคนอย่างชัดเจน ทำให้พวกเขาไม่ต้องเสียเวลาไปกับทางอ้อมและเข้าใจเรื่องต่างๆ ได้ดีขึ้น แต่จิงเต๋าเซียนและหวังหมิงหยวนกลับปฏิเสธเขา

หวังหมิงหยวนปฏิเสธเขา อาจกล่าวได้ว่าหวังหมิงหยวนไม่เต็มใจที่จะแบ่งปันความลับที่เขาได้รับมา แต่จิงเต๋าเซียนไม่ได้อะไรมาเลย สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงคัมภีร์อมตะที่สาบสูญซึ่งเขาไม่สามารถฝึกฝนได้

เขามีวิธีรักษาบาดแผลของจิงต้าเซียนได้ แต่ถึงอย่างนั้น จิงต้าเซียนก็ไม่ยอมร่วมมือกับเขา เรื่องนี้ทำให้เทพศักดิ์สิทธิ์งุนงง

“เจ้าได้รับพลังที่ไม่ใช่ของเจ้ามากที่สุด และเป็นคนแรกที่ได้รับพลังเหล่านั้น แต่เจ้ากลับไม่สามารถเปลี่ยนพลังเหล่านั้นให้เป็นของเจ้าได้ ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน เจ้าก็เป็นคนอ่อนแอ เรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ผู้ทรงอำนาจอย่างจิงเต๋าเซียนจะร่วมมือกับคนอ่อนแออย่างเจ้าได้อย่างไร” พูดจบ หวังหมิงหยวนก็ไม่สนใจเทพศักดิ์สิทธิ์และไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขาหันหลังเดินตรงไปยังโจวเหวิน

โจวเหวินมองหวังหมิงหยวนด้วยสีหน้าซับซ้อนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ทรงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างงงงวย ทรงไม่สามารถแสดงปฏิกิริยาใดๆ ได้ในทันที

หวังหมิงหยวนเดินมาอยู่ตรงหน้าโจวเหวินและยื่นกล่องให้เขา “รับไปสิ คุณน่าจะสนใจว่าข้างในมีอะไร”

โจวเหวินไม่ได้ปฏิเสธ เขาเอื้อมมือไปรับกล่องนั้น เพราะเขารู้ว่าหวังหมิงหยวนคงไม่รอดแล้ว นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเขา

การโจมตีอันรุนแรงนั้นดูเหมือนจะสูสีกัน แต่ในความเป็นจริง มันได้ทำลายหวังหมิงหยวนไปแล้ว หรือพูดให้ถูกก็คือ เขาตายไปแล้วนั่นเอง เขาอาศัยเพียงเจตจำนงอันแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดเพื่อไม่ให้สลายหายไปในโลกทันที

อย่างไรก็ตาม เจตจำนงนั้นเปรียบเสมือนเทียนที่กำลังจะดับ ซึ่งอาจกลายเป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อ

เมื่อเห็นโจวเหวินรับกล่องไป หวังหมิงหยวนก็ดูเหมือนจะถอนหายใจโล่งอก เขาหันไปมองโจวเหวินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงแม้ฉันจะแพ้ แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้ น่าเสียดายที่สุดท้ายแล้วฉันก็เปลี่ยนแปลงโลกที่สกปรกโสมมนี้ไม่ได้”

ขณะที่เขาพูด แสงสว่างเล็กๆ ก็ค่อยๆ พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

“ลูกเอ๋ย พ่อขอโทษนะ ถึงเวลาที่พ่อต้องไปแล้ว” หวังหมิงหยวนหลับตาลงและกางแขนออกกอดโจวเหวิน

เทพเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์รีบเตือนว่า “โจวเหวิน… ระวังตัวด้วย…”

โจวเหวินรู้ว่าคำว่า “เทพศักดิ์สิทธิ์” หมายถึงอะไร หวังหมิงหยวนมีพลังที่จะกลืนกินทุกสิ่ง แต่เขากลับไม่หลบหลีกและปล่อยให้หวังหมิงหยวนกอดเขา

หวังหมิงหยวนหลับตาลงและกอดโจวเหวินไว้ด้วยรอยยิ้ม ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อยราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง แสงสว่างจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

ไม่นานนัก หวังหมิงหยวนก็ผลักโจวเหวินออกไปอย่างกะทันหัน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “การเดินทางของข้าสิ้นสุดลงแล้ว เจ้าต้องเดินทางต่อไป ไม่ว่าเส้นทางจะขรุขระแค่ไหน ไม่ว่าจะมีอุปสรรคมากมายเพียงใด ก็ไม่สำคัญ อย่าหลงทาง อย่าเศร้าโศก ไม่ต้องกลัว และไม่ต้องลังเล แม้ว่าวันหนึ่งเจ้าจะล้มลง ก็จงเข้าใจว่านั่นเป็นขั้นตอนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในชีวิต ลูกเอ๋ย ข้าไม่มีอะไรเหลือให้เจ้าแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือผิวหนังนี้ ขอให้มันปูทางให้เจ้า ข้าหวังว่ามันจะช่วยให้เจ้าไปได้ไกลกว่านี้”

“เส้นทางสู่สวรรค์ไม่ได้ราบเรียบ มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้” กล่าวเช่นนั้นแล้ว ร่างของหวังหมิงหยวนก็เปล่งแสงสว่างจ้าออกมา ขณะที่ร่างกายของเขาสลายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นแสงฟลูออเรสเซนต์นับไม่ถ้วนที่รวมตัวกันไปยังดาบหินจักรพรรดิมนุษย์ที่เอวของโจวเหวิน

“อาจารย์!” โจวเหวินมองดูร่างของหวังหมิงหยวนที่กำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือออกไปคว้าอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้และพึมพำอย่างขมขื่น

ร่างของหวังหมิงหยวนแทบหายไปแล้ว เขาไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้ สิ่งที่เห็นได้มีเพียงริมฝีปากของเขาที่ขยับราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง

โจวเหวินอ่านริมฝีปากเขาออก เขาพูดถึงกล่องนั่นเอง

ในวินาทีต่อมา ร่างของหวังหมิงหยวนก็สลายไปอย่างสิ้นเชิงและพุ่งเข้าหาดาบหินจักรพรรดิมนุษย์ราวกับแม่น้ำแห่งดวงดาว

ขณะที่โจวเหวินกำลังถอนหายใจ เขาก็รู้สึกว่าโทรศัพท์สั่นขึ้นมาทันที ลำแสงที่พุ่งไปยังดาบหินจักรพรรดิมนุษย์เปลี่ยนทิศทางและไหลไปยังโทรศัพท์ของโจวเหวิน ในไม่ช้า พวกมันทั้งหมดก็ถูกดูดเข้าไปในโทรศัพท์

หัวใจของโจวเหวินเต้นระรัว เขารู้ว่าต้นไม้มรณะในโทรศัพท์ได้ลงมือแล้วอย่างแน่นอน และดูดกลืนหวังหมิงหยวนที่ตายไปแล้วเข้าไป

โจวเหวินอยากจะหยุดมัน แต่สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้

ในชั่วพริบตา ลำแสงก็ถูกส่งเข้าไปในโทรศัพท์ และโทรศัพท์ก็หยุดสั่น

โจวเหวินไม่ได้ดูรายละเอียดสถานการณ์บนโทรศัพท์เลย สิ่งเดียวที่เขาทำคือเปิดกล่อง

ในกล่องมีของอยู่เพียงสามอย่าง คือ ไข่สัตว์เลี้ยงสีแดงหนึ่งฟองและสีน้ำเงินหนึ่งฟอง ใต้ไข่เหล่านั้นมีหนังสืออยู่หนึ่งเล่ม

หนังสือเล่มนั้นไม่มีชื่อ หน้าปกว่างเปล่า เมื่อเขาเปิดมันออก เขาก็เห็นภาพวาดบนหน้าแรก มันเป็นภาพวาดที่เรียบง่ายมาก ดูเหมือนภาพวาดเล่นของเด็ก เป็นภาพเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผมเปียสองข้าง เธอกำมือของผู้ชายไว้ในมือข้างหนึ่ง และมือของผู้หญิงไว้ในมืออีกข้างหนึ่ง ด้านหลังเธอเป็นกระท่อมสีสันสดใส

ภาพวาดนั้นหยาบมากและปราศจากเทคนิคใดๆ มันไม่ได้สวยงามอะไรนัก แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขานั้นสดใสมาก

โจวเหวินถอนหายใจในใจ บุคคลทั้งสามในภาพวาดน่าจะเป็นหวังหมิงหยวนและครอบครัว หากเขาเดาถูก ภาพวาดนี้น่าจะวาดโดยหญิงสาวในภาพ หญิงสาวคนนั้นน่าจะเป็นลูกสาวของหวังหมิงหยวน

หลังจากพลิกไปหน้าถัดไป ก็พบกับข้อความบางส่วน เนื้อหานั้นเป็นศิลปะพลังงานแก่นแท้ ในขณะเดียวกันก็มีคำอธิบายประกอบมากมาย แต่ศิลปะพลังงานแก่นแท้นั้นไม่มีชื่อ

โจวเหวินมองเพียงครู่เดียวก็รู้แล้วว่าวิชาพลังปราณนี้ร้ายกาจเพียงใด อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับคัมภีร์เซียนที่สาบสูญ เงื่อนไขในการฝึกฝนวิชาพลังปราณนี้ก็สูงเกินไป

หวังหมิงหยวนต้องกลืนกินจงจื่อหย่าและเจียงกวนเสียก่อน จึงจะครบเงื่อนไขที่จำเป็นในการฝึกฝนวิชาพลังแก่นแท้นี้

พรสวรรค์ของพวกเขามีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขที่จำเป็นในการฝึกฝนวิชาพลังแก่นแท้เพียงบางส่วน ดูจากลักษณะแล้ว ความสามารถของเซียนเหนือธรรมชาติและเซียนดาบแห่งความว่างเปล่าก็เป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขเช่นกัน

ยิ่งเขาอ่านมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าวิชาพลังปราณนี้ช่างน่าหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นวิชาพลังปราณที่สร้างขึ้นโดยหวังหมิงหยวนอย่างชัดเจน ไม่ใช่วิชาพลังปราณจากภายนอกเหมือนกับคัมภีร์เซียนที่สาบสูญ

ขณะที่เขาอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งแปลกขึ้นเรื่อยๆ

เขาตระหนักว่าหวังหมิงหยวนยังไม่สามารถฝึกฝนวิชาพลังปราณที่เขาสร้างขึ้นให้ถึงขั้นสูงสุดได้ หากเขาฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุดได้จริง ๆ เขาอาจจะไม่แพ้ในวันนี้

สาเหตุที่หวังหมิงหยวนไม่สามารถผ่านเข้ารอบสุดท้ายได้นั้นเป็นเพราะเขาขาดพรสวรรค์

สมาธิแน่วแน่… โจวเหวินรู้สึกขมขื่นเพราะมันเป็นพรสวรรค์ของเขา

ก่อนหน้านี้หวังหมิงหยวนเคยกล่าวว่าเขามีเหตุผลในการรับศิษย์เข้ามา โจวเหวินเคยคิดไปเองว่าหวังหมิงหยวนรับเขาเป็นศิษย์เพราะสงสัยว่าเขาคือเด็กที่โจวหลิงเฟิงอุ้มออกมาจากภูเขาหมากรุก

ดูจากลักษณะแล้วไม่ใช่แบบนั้น สาเหตุเป็นเพราะเขามีสมาธิแน่วแน่ (Absolute Focus)

อย่างไรก็ตาม หวังหมิงหยวนมีโอกาสโจมตีเขามาก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้กลืนกินโจวเหวินเหมือนที่เคยกลืนกินเจียงหยานและจงจื่อหย่า

โจวเหวินไม่รู้ว่าทำไมหวังหมิงหยวนถึงไม่โจมตีเขา เป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ หรือมีเหตุผลอื่นใด ไม่มีใครรู้แล้ว ทุกอย่างสลายไปหมดแล้วหลังจากการตายของหวังหมิงหยวน