I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1883 การเลื่อนขั้นสู่ระดับวันสิ้นโลก

บทที่ 1883 การเลื่อนขั้นสู่ระดับวันสิ้นโลก

โจวเหวินรู้สึกว่าจิตใจของเขาระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อจิตสำนึกของเขาเข้าสู่ห้วงอวกาศอันแปลกประหลาดนั้น

ในความว่างเปล่า หญิงสาวที่ปรากฏในความฝันของโจวเหวินลอยอยู่กลางอากาศพร้อมกับราชาปีศาจ

“เจ้ากล้าดียังไงมายืนขวางหน้าข้า?” เสียงถอนหายใจของราชาจ้องมองราชาปีศาจด้วยสายตาเย็นชา

ราชาปีศาจเหลือบมองเธอเพียงแวบเดียว ดูเหมือนไม่มีอารมณ์จะพูดคุย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดูถูก

พระราชาทรงพิโรธอย่างยิ่ง ด้วยการโบกพระหัตถ์เพียงครั้งเดียว แสงสว่างอันไร้ขอบเขตก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่าทันที แสงสาดส่องลงมายังราชาปีศาจจากทุกทิศทาง ราวกับว่าต้องการหลอมละลายโลกทั้งใบให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแสงนั้น

!!

อย่างไรก็ตาม เมื่อชั้นของแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าราชาปีศาจ ดูเหมือนว่ามันจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ในวินาทีต่อมา ด้วยสายตาของราชาปีศาจ แสงทั้งหมดก็แตกกระจาย พื้นที่ว่างเปล่าทั้งหมดสลายไปพร้อมกับแสงนั้น

เสียงถอนหายใจของพระราชาแตกสลายเช่นกัน รอยร้าวปรากฏขึ้นบนร่างกายของเธอ ทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“เจ้า… เป็นคนทำอย่างนั้น…” ร่างของราชาเริ่มแตกกระจายเหมือนแก้ว เธอมองไปยังราชาปีศาจด้วยสีหน้าแปลกๆ

ราชาปีศาจไม่สนใจเธอ และได้แต่มองดูอย่างไม่แยแสขณะที่เสียงถอนหายใจของราชาแตกสลายลง

แตก!

เสียงถอนหายใจของพระศพกษัตริย์แตกสลายไปพร้อมกับความว่างเปล่าทั้งหมด กลายเป็นเศษชิ้นส่วนที่เริ่มลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

“เรา…จะได้พบกันอีก…” เสียงถอนหายใจของพระราชาค่อยๆ จางหายไปในความว่างเปล่าที่แตกสลาย

“เจ้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจิตสำนึก เจ้าคู่ควรหรืออย่างไร?” ราชาปีศาจกล่าวอย่างเย็นชา

โจวเหวินรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงทั้งสมองและหัวใจ ไม่ใช่แค่สมองและหัวใจเท่านั้น แต่ราวกับว่าทุกเซลล์ในร่างกายกำลังถูกฉีกกระชาก ทำให้เขาแทบคลุ้มคลั่งด้วยความเจ็บปวด

เขาไม่อยากรู้สึกแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สองในชีวิต มันเหมือนกับว่ามีคนดึงเส้นเลือดหรือกระดูกของเขาออกมา แม้แต่สมองของเขาก็รู้สึกเหมือนถูกดึงออกมาทีละชิ้น

ความเจ็บปวด มีแต่ความเจ็บปวดเท่านั้น จากนั้นก็มีความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับว่ามีบางสิ่งสำคัญถูกดึงออกจากร่างกายของเขา จิตวิญญาณของเขารู้สึกเหมือนกำลังจะหลุดออกจากร่าง

ในขณะที่เขากำลังคิดว่าวิญญาณของเขากำลังจะกลับลงนรก พลังงานประหลาดก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขาอย่างฉับพลัน

พลังนั้นไม่ได้มาจากจอมมารหรือพลังภายนอกใดๆ แต่มาจากร่างกายของโจวเหวินเอง

มันเปรียบเสมือนเมล็ดพืชที่ถูกปลูกไว้ หลังจากผ่านไปหลายพันปี มันก็งอกขึ้นมาจากดินอย่างฉับพลัน เผยให้เห็นต้นอ่อนที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต

ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังชีวิต ค่อยๆ ปลุกร่างกายให้ตื่นขึ้น ความว่างเปล่าค่อยๆ ถูกเติมเต็ม และเขาก็มีพลังมากกว่าเดิม

โจวเหวินรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างกายของเขาได้ถูกปลดออก ขณะที่เขารีบหนีออกจากคุกเพื่อเกิดใหม่

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าราชาปีศาจที่อยู่ตรงหน้าหายไปแล้ว สัตว์เลี้ยงปีศาจทั้งเก้าตัวก็หายไปเช่นกัน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นดูเหมือนความฝัน ราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

โจวเหวินรู้ดีว่ามันไม่ใช่ความฝัน เขาจึงรีบตรวจสอบข้อมูลสัตว์อสูรคู่ใจของเขา

ชื่อของปีศาจตัวน้อยหายไปจากรายชื่อสัตว์อสูรคู่หู แต่เขากลับประหลาดใจที่เห็นชื่อของราชาปีศาจปรากฏอยู่

ราชาปีศาจ: ???

อย่างไรก็ตาม ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับราชาปีศาจล้วนเป็นเครื่องหมายคำถาม ไม่มีอะไรให้เห็นเลย แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในระดับไหน

หัวใจของโจวเหวินเต้นระรัวขณะที่เขารีบตรวจสอบข้อมูลของตนเอง

เดิมที Life Providence ไม่ได้มีชื่อว่า Sigh of the King อีกต่อไปแล้ว แต่ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Human Sovereign

สีหน้าของโจวเหวินมีความซับซ้อน เขาพอเข้าใจคร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

ก่อนหน้านี้ พลังแห่งการถอนหายใจของพระราชาผู้ทรงประทานชีวิตนั้น ได้แปรสภาพมาจากวิญญาณที่พระองค์ดูดซับมาจากคัมภีร์อมตะที่สาบสูญ หรือที่จริงแล้ว มันแปรสภาพมาจากหญิงสาวในคัมภีร์อมตะที่สาบสูญต่างหาก นั่นไม่ใช่พลังแห่งการประทานชีวิตที่แท้จริงของพระองค์