I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1864

บทที่ 1864

“ค้นพบการรุกรานทางจิตวิญญาณ เริ่มกำจัด…” ชุดเครื่องแบบสีขาวส่งเสียงคล้ายเสียงสังเคราะห์ทางอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาทันที จากนั้นก็มีเส้นใยแสงปรากฏขึ้นบนชุดเครื่องแบบ แทงทะลุเข้าไปในร่างกายของหญิงสาว

ไม่มีเส้นใยเรืองแสงอยู่ภายในเครื่องแบบ ใบหน้าของหญิงสาวเปิดโล่งอยู่ด้านนอก และมีเส้นใยเรืองแสงแทงทะลุเข้าไปคล้ายกับท่อให้สารน้ำขนาดเล็กมากที่มีรูปร่างแปลกประหลาดสำหรับฉีดเข้าไปในร่างกาย

ปัง

ปีศาจทั้งหกตัวกระเด็นออกมาจากร่างของหญิงสาว ใบหน้าของพวกมันน่าเกลียดน่ากลัว และมีเส้นแสงประหลาดลอยวนอยู่รอบตัวพวกมัน

ปีศาจหัวใจหกวิถีต้องการดึงไหมแสงออกจากร่าง แต่หญิงสาวที่อยู่ตรงนั้นได้เข้ามาหาเขาก่อนแล้ว และคมดาบแสงก็ถูกตัดขาดจากร่างของเขา

เซียนตู กู่เฉินฟาดฟันด้วยมีดขนาดใหญ่ ป้องกันคมดาบแสงของหญิงสาว และช่วยชีวิตปีศาจทั้งหกไว้ได้

ฟีนิกซ์เจ็ดบาปพ่นแสงศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีส่องลงมายังหญิงสาว สุนัขประตูแห่งนรกอ้าปากจะกลืนหญิงสาว และเหล่าปีศาจกินคนสามพันตนแห่งประตูปีศาจก็รุมตบมันด้วย

สัตว์เลี้ยงวิเศษทั้งเก้าตัวรวมพลังกันล้อมโจมตีหญิงสาว ซึ่งแตกต่างจากตอนที่พวกมันล้อมโจมตีโจวเหวิน ครั้งนี้พวกมันเคลื่อนไหวอย่างจริงจังทั้งหมด

หญิงสาวหลบคมดาบของกู่เฉิน และถูกแสงศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีสาดส่องใส่ ชุดสีขาวกลายเป็นกระจกประหลาด สะท้อนแสงศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีไปยังสุนัขเฝ้ายามนรก ทำให้สุนัขเฝ้ายามนรกตกใจและรีบถอยหนีไป

ปีศาจกินคนสามพันตนจากสำนักปีศาจตบหน้าหญิงสาวอย่างแรง ปากใหญ่ที่เกิดจากการตบนั้นกลืนกินหญิงสาวเข้าไป ฟันที่เหมือนเฟืองขบกันแน่น

มีรอยเลือดขนาดใหญ่ที่หลังมือของเหล่าผู้กลืนกินปีศาจสามพันตนแห่งประตูปีศาจ หญิงสาวรีบวิ่งออกมาจากรอยเลือดนั้น แต่กลับถูกดูดเข้าไปในหลุมดำที่เหมือนหลุมดำกลืนกินดวงดาว

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของผู้กลืนกินท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีขาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจากหลุมดำ และหญิงสาวก็รีบวิ่งเข้าไปอีกครั้ง

โจวเหวินตกตะลึง พลังของสัตว์เลี้ยงวิเศษทั้งเก้าตัวสร้างความประทับใจให้เขาอย่างมาก แต่เครื่องแบบของหญิงสาวกลับสร้างความประทับใจให้เขามากกว่า

ไม่ใช่แค่เครื่องแบบเท่านั้น ผู้หญิงเหล่านั้นก็แปลกเหมือนกัน

ร่างกายของเธอเห็นได้ชัดว่าไม่สามารถเปรียบเทียบกับมนุษย์ธรรมดาได้ แม้จะเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตจากวันสิ้นโลกก็ตาม แต่ระดับจิตสำนึกและขอบเขตพลังของเธอนั้นต่ำมาก ต่ำจนโจวเหวินสงสัยว่าเธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่ฝึกฝนมาไม่มากนัก

เธอสามารถแข่งขันกับสัตว์เลี้ยงชั้นยอดทั้งเก้าตัวได้ โดยอาศัยเครื่องแบบสีขาวที่ดูเหมือนจะมีชีวิตและสติปัญญาเป็นของตัวเอง

แต่ร่างกายของมนุษย์ธรรมดาจะเทียบได้กับร่างกายของพลังทำลายล้างโลกได้หรือ? เป็นไปไม่ได้เลยที่มนุษย์บนโลกจะมีร่างกายเช่นนั้นได้

“พ่อแม่ของไควเอ็ตและหวังจือซือมาจากโลกที่มีมนุษย์อยู่ด้วย แล้วมนุษย์ในโลกนั้นมีร่างกายที่ไม่ด้อยไปกว่าสิ่งมีชีวิตใกล้ตายหรือ? แล้วทำไมอันจิงถึงอ่อนแอนัก เธอเองก็เป็นมนุษย์ในโลกนั้นไม่ใช่เหรอ?” ยิ่งโจวเหวินคิดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเท่านั้น

โจวเหวินคิดทบทวนอีกครั้ง: “ร่างกายของอันจิงมีปัญหาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เหตุผลที่แม่ของจิงมายังโลกนี้และทำหลายสิ่งหลายอย่างก็เพื่อทำให้ร่างกายของจิงดีขึ้น ร่างกายของจิงมีปัญหาอะไร ทำไมเธอต้องมายังโลกของเราเพื่อรักษาให้หาย โลกของพวกเขาน่าจะแข็งแกร่งกว่าเรามาก ไม่ว่าจะเป็นด้านเทคโนโลยีหรือสมรรถภาพทางกาย ทำไมเธอถึงมาที่นี่ แทนที่จะไปรักษาที่นั่น?”

โจวเหวินคิดว่ามีสองความเป็นไปได้ หนึ่งคือปัญหาความเงียบนั้นไม่สามารถแก้ไขได้ในโลกนั้น อีกความเป็นไปได้หนึ่งคือแม่ผู้เงียบขรึมเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งในโลกนั้น และเธอไม่มีความสามารถที่จะรักษาลูกสาวของเธอในโลกนั้น และโลกนั้นบังเอิญมีบางสิ่งบางอย่างที่สามารถเยียวยาความเงียบได้

โจวเหวินโน้มเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่า เขายังสงสัยด้วยซ้ำว่าเรือลำใหญ่และชุดสีขาวของมารดาอันจิงนั้น มารดาของจิงอาจได้มาโดยไม่รู้ตัวจากหญิงผู้สร้าง “คัมภีร์เซียนที่สาบสูญ” และอาจถึงขั้นขโมยมาด้วยซ้ำ

หากกล่าวว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดี ผู้หญิงคนนั้นก็ให้เรือลำใหญ่และเครื่องแบบแก่แม่ของจิง แต่แล้วสมุดบันทึกการทดลองล่ะ?

เป็นไปได้อย่างไรที่จะให้ยืมของแบบนั้นแก่แม่ของอันจิง? ถ้าหากยืมจริง ๆ แม่ของอันจิงคงไม่เอาสมุดบันทึกการทดลองมาปิดไว้หรอก

ยิ่งโจวเหวินคิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีปัญหาอยู่ตรงนี้ ที่แน่ชัดก็คือ คัมภีร์อมตะอันน่าหลงใหลนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับการฝึกฝนของมนุษย์ในโลกนี้เลย จึงไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครสามารถฝึกฝนได้มาก่อน

ถ้าหากมนุษย์ในโลกนั้นเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่เทียบเท่ากับระดับในยุคสุดท้าย วิธีการฝึกฝนที่นั่นก็เปรียบเสมือนการที่มนุษย์ในโลกนี้กำลังเสี่ยงชีวิตเพื่อฝึกฝนตนเอง

การต่อสู้อันบ้าคลั่งยังคงดำเนินต่อไป และห้วงอวกาศทั้งหมดเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวจากพลังและผลึกที่แตกกระจาย

โลกดูเหมือนจะกลายเป็นสิ่งที่นามธรรมไปแล้ว หากสงครามเช่นนี้เกิดขึ้นบนโลก ฉันเกรงว่าโลกคงถูกระเบิดไปหลายรอบแล้ว

“ห้ามปล่อยให้พวกนี้ไปที่โลกเด็ดขาด” โจวเหวินคิดในใจ

สัตว์เลี้ยงปีศาจทั้งเก้าตัวพยายามอย่างสุดกำลังที่จะต่อสู้กับหญิงสาว และพลังก็หมดลงจนไม่สามารถดูแลโจวเหวินได้อีกต่อไป

โจวเหวินรวบรวมกำลังและฉีกกฎเกณฑ์ของโลกใหม่ที่กักขังเขาไว้ทีละข้อ โดยตั้งใจจะหลบหนีไปก่อน

ก่อนที่เขาจะหนีพ้นอันตราย พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งเข้าใส่ร่างของโจวเหวินอย่างรุนแรง จนทำให้ร่างของเขาขาดกระเด็นออกไป

ร่างของโจวเหวินถูกเหวี่ยงไปไกลหลายร้อยไมล์ราวกับกระสุนในอากาศ เลือดพุ่งออกมาจากปากของเขา เขาหมดหวังอย่างมาก: “ถ้าได้รับบาดเจ็บแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง ฉันคงตายแน่”

แค่คิดดูก็เหมือนถูกแรงอื่นกระแทกและถูกระเบิดออกไปอีกครั้ง

โจวเหวินยังไม่ทันพ้นอันตราย ร่างกายของเขาขยับไม่ได้ ถูกแรงผลักกระเด็นไปไกลจนไม่รู้ระยะ ก่อนจะหยุดลงเมื่อชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

โจวเหวินสงบพลังปราณและเลือดที่ปั่นป่วนในร่างกายลงได้ ก่อนจะพบว่าสิ่งที่เขาชนเข้าอย่างจังนั้นคือสุนัขเฝ้ายามของนรก

มันเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดสีดำไหลไม่หยุด ตาข้างหนึ่งบอด และมันดูน่าอับอายมาก

สุนัขตัวนั้นก็พบโจวเหวินเช่นกัน มันยื่นอุ้งเท้าออกไปเพื่อจะจับโจวเหวิน แต่ทันใดนั้นก็เห็นคมดาบแสงฟาดลงมาในทิศทางของโจวเหวิน

สุนัขประตูแห่งนรกหันกลับมาอย่างรวดเร็วและเหวี่ยงกรงเล็บแหลมคมเข้าใส่ดาบแสง พลังแห่งกฎเกณฑ์แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ ปะทะกับดาบแสง

สุนัขประตูแห่งนรกส่งเสียงร้องโหยหวน กรงเล็บของมันถูกตัดขาดด้วยคมดาบแสง เลือดพุ่งกระฉูดออกมา

เมื่อสุนัขประตูแห่งนรกหอนด้วยความเจ็บปวด มันก็กวาดล้างโจวเหวินไปโดยไม่ตาย และทำให้เขาหลบหลีกคมดาบแสงที่ฟาดฟันเข้ามาอย่างต่อเนื่องได้

โจวเหวินกลิ้งตัวและบินออกไป หลังจากถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง กฎของโลกใหม่ภายนอกตัวเขาก็คลายลงมาก และในที่สุดเขาก็ถูกพัดพาออกไปได้ (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ www.uukanshu.com)

เมื่อมองดูสัตว์เลี้ยงวิเศษและแม่ของจิงในช่วงสงคราม โจวเหวินก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเหลือฝ่ายไหนดีในชั่วขณะหนึ่ง

สัตว์เลี้ยงวิเศษไม่ใช่เรื่องดี แต่แม่ของจิงก็เป็นตัวละครที่อันตรายอย่างยิ่ง เธอเกือบจะทำลายโลกเพื่อจิงเลยทีเดียว ใครจะรู้ว่าในอนาคตเธอจะทำเรื่องบ้าๆ อะไรอีกบ้าง

หากนางรู้ล่วงหน้าว่าจิงจิงถูกนำออกมาแล้วและไม่สามารถดูดซับพลังงานทั้งหมดของโลกได้ วิญญาณก็จะรู้ว่านางจะกลับมาอีกหรือไม่

ถ้าไม่มีใครช่วยเหลือ ก็คงไม่มีทางออกจากสถานที่ร้างแห่งนี้ได้ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ ฉันเกรงว่าสุดท้ายแล้วเขานั่นแหละที่จะต้องเป็นฝ่ายรับกรรม

“เราไปดูกันก่อนดีกว่า” โจวเหวินเจิ้งตั้งใจจะนั่งรออย่างใจเย็นบนเต๋าหยูไท่ก่อนเพื่อดูว่ามีโอกาสได้ผลประโยชน์หรือไม่ แต่ทันใดนั้นก็เห็นแสงและเงาวาบอยู่ตรงหน้า และแม่ของจิงจิงก็เดินมาหาเขา