I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1852

บทที่ 1852

“เจ้ารู้จักสิ่งนี้ไหม? มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่จะนำมาซึ่งหายนะหรือเปล่า?” โจวเหวินมองไปที่คาโรมอนแล้วถาม

“เจ้าไม่รู้จักปีศาจเก้าภัยพิบัติเลยหรือ? ถูกต้อง เจ้าเป็นมนุษย์บนโลก ดังนั้นเจ้าจะรู้จักมิติอื่นได้อย่างไร ก่อนที่จักรพรรดิอมตะจะรวมมิติอื่นเข้าด้วยกัน ที่จริงแล้วมีเผ่าพันธุ์หนึ่งที่สามารถแข่งขันกับอมตะได้ นั่นก็คือเผ่าปีศาจ เพียงแต่เผ่าปีศาจถูกทำลายไปโดยการรวมตัวของหลายเผ่าพันธุ์ในมิติต่างๆ ต่างจากเผ่าอมตะ เผ่าปีศาจเป็นศัตรูของอีกมิติหนึ่ง เผ่าปีศาจเก้าภัยพิบัตินี้เป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงขั้นสุดท้ายภายใต้บัลลังก์ปีศาจ” คาร์โลกล่าว

“สัตว์เลี้ยง? คุณหมายถึงสัตว์เลี้ยงเหรอ? สัตว์ประหลาดจากวันสิ้นโลกเป็นแค่สัตว์เลี้ยงเหรอ? มันไม่ใช่ปีศาจเหรอ?” โจวเหวินตกใจ เขาคิดว่าสัตว์ประหลาดจากวันสิ้นโลกสามารถเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงได้ แล้วปีศาจเหล่านั้นจะต้องแข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ

“ใช่ มันเป็นสัตว์เลี้ยง พวกปีศาจในสมัยนั้น… ชิ… พูดถึงเรื่องนี้ ถ้าไม่มีจักรพรรดิอมตะถือกำเนิดขึ้น เผ่าพันธุ์ต่างๆ ในมิติต่างๆ ก็คงเป็นแค่ของเล่น ถ้าจักรพรรดิอมตะไม่หายตัวไปอย่างกะทันหัน จะมีเผ่าพันธุ์อื่นๆ ในมิติต่างๆ ได้อย่างไร? จะมีส่วนแบ่งอะไรล่ะ” จักรพรรดิอมตะที่คาโรเมนพูดถึงนั้น ก็คือท่านจักรพรรดินั่นเอง

โจวเหวินคิดในใจว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่การฆ่าปีศาจจะกลัวการเปิดเผยตัวตนของลูกปีศาจขนาดนี้ เผ่าปีศาจถูกทำลายโดยเผ่าพันธุ์ทั้งหมดจากมิติอื่น ซึ่งก็คือศัตรูของอีกมิติหนึ่งนั่นเอง”

“ตอนแรกฉันคิดว่าสัตว์เลี้ยงใต้บัลลังก์ปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ถูกฆ่าตายหมดในสงครามครั้งนั้น แต่ฉันไม่คิดว่าภัยพิบัติทั้งเก้าจะมาถึงที่นี่” คาโรเมนกล่าว

โจวเหวินยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะย้ายสิ่งมีชีวิตในผลึกเหล่านี้หรือไม่ หากผลึกถูกทำลายและสิ่งมีชีวิตข้างในมีชีวิตขึ้นมา มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

ยิ่งไปกว่านั้น เมล็ดพันธุ์ปีศาจเก้าภัยพิบัติเป็นสัตว์เลี้ยงของมหาจอมมาร ดังนั้นมหาจอมมารอาจเป็นผู้อาวุโสของปีศาจน้อย ดังนั้นสิ่งนี้จึงเกี่ยวข้องกับปีศาจน้อย และเป็นสัตว์เลี้ยงของปีศาจน้อยด้วยเช่นกัน

ทั้งสองยังคงเดินต่อไปข้างหน้า หลังจากเดินไปได้สักพัก จู่ๆ คาโรเมนก็ชี้ไปยังหินผลึกขนาดใหญ่คล้ายภูเขาแล้วพูดว่า “สนมเทียนโม ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

โจวเหวินมองเข้าไปในผลึกและเห็นว่าภายในมีผ้าคลุมสีดำปิดบังอยู่ ราวกับแม่มดหรือนางฟ้าล่องลอยที่งดงามและเย้ายวน แต่ขนาดตัวของเธอนั้นใหญ่กว่ามนุษย์หลายเท่า สูงกว่าสิบเมตร

“นี่คือเผ่าปีศาจหรือ?” โจวเหวินถาม

“มันไม่นับหรอก มันคล้ายกับเมล็ดพันธุ์ปีศาจเก้าภัยพิบัติ” คาโรเมนพูดอย่างแปลกใจ

“นี่ก็เป็นสัตว์เลี้ยงด้วยเหรอ?” โจวเหวินมองสนมเทียนโมด้วยสีหน้าซับซ้อน นึกขึ้นได้ว่าเขาสามารถใช้สิ่งนี้เป็นสัตว์เลี้ยงได้ จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ช่างรู้จักวางแผนจริงๆ

คาโรเมนเร่งความเร็วและพุ่งไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเขาอุทานออกมาเป็นระยะ

“สุนัขเฝ้าประตูนรก… หกปีศาจ… ฟีนิกซ์เจ็ดบาป… ผู้กลืนกินดวงดาว… เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย… ทำไมสัตว์เลี้ยงของจอมมารถึงมาอยู่ที่นี่… ตอนสงครามพวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่… กับจอมมาร?” คาโรเมนกรีดร้องอย่างประหลาด

“จอมมารผู้ยิ่งใหญ่คงเป็นนักสะสมที่สะสมสัตว์เลี้ยงแปลกๆ ไว้มากมายขนาดนี้” โจวเหวินเต๋าไม่ได้รู้สึกอะไร เขาเพียงแต่ชื่นชมสิ่งมีชีวิตแปลกๆ นานาชนิดในผลึกนั้น

“เกิดอะไรขึ้นในศึกครั้งนั้น ทำไมพวกนี้ถึงติดอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่ได้เข้าร่วมในศึกนั้น หรือว่าพวกเขาหนีรอดไปได้หลังจากนั้น?” คาโรมอนพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ต้องกังวลว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เรามาหาทางออกกันเถอะ” โจวเหวินไม่สนใจที่จะรู้ว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

คาโรมอนพยักหน้าและบินต่อไปข้างหน้า โชคดีที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดปรากฏขึ้นมาขวางทางคาโรมอนอีกแล้ว

บางครั้ง คุณอาจพบเห็นสิ่งมีชีวิตบางชนิดถูกขังอยู่ในผลึก ซึ่งล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก

“นี่มัน…” คาโรเมนหยุดกรีดร้อง คราวนี้เป็นตาของโจวเหวินที่จะกรีดร้องบ้าง

ในบริเวณที่เป็นผลึกคล้ายเกาะซึ่งอยู่ไม่ไกลเบื้องหน้า มีเรือขนาดใหญ่ที่ชำรุดทรุดโทรมลำหนึ่งจอดนิ่งอยู่

ลักษณะของเรือลำใหญ่นั้นเหมือนกับที่โจวเหวินเคยเห็นในรูปถ่ายของอาหยงทุกประการ อย่างน้อยส่วนหัวเรือก็เหมือนกัน

“พระเจ้า นี่ไม่ใช่เรือลำใหญ่เหรอ? ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่?” โจวเหวินเต็มไปด้วยความสงสัย

เพราะโจวเหวินคิดเสมอว่าเรือลำใหญ่น่าจะอยู่ที่ภูเขาฉีจื่อสักแห่ง

มิเช่นนั้นแล้ว หวังหมิงหยวนและอาจารย์ใหญ่คนเก่าขึ้นเรือไปได้อย่างไร? ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาไม่ใช่เรือที่อยู่บนเนินเขาหมากรุก

โจวเหวินรู้สึกสับสนอีกครั้งชั่วขณะ ทำให้ความคิดที่เคยชัดเจนของเขากลับคลุมเครือขึ้นมาเล็กน้อย

จากการคาดการณ์ก่อนหน้านี้ของโจวเหวิน เรือลำใหญ่ได้รับความเสียหายระหว่างการต่อสู้ระหว่างจักรพรรดิกับมารดาผู้เงียบงัน และได้ล่องลอยไปมาระหว่างโลกและมิติอื่นเป็นระยะเวลาหนึ่งโดยอัตโนมัติ

ในช่วงเวลานั้นเองที่ชายอย่างอันเซิงและอาไลได้ขึ้นเรือ และเรือลำใหญ่ก็แล่นออกมาจากแหล่งกำเนิดชีวิตและล่องลอยอยู่ในมิติที่แตกต่างไปชั่วขณะหนึ่ง

ต่อมา จักรพรรดิถูกปราบ และเนื่องจากคำสาบานของเขา เขาจึงถูกขังไว้ในภูเขาฉีจื่อโดยมารดาของอันจิง

ในเวลานั้น มารดาของอันจิงน่าจะไปเก็บเรือที่แตกหักซึ่งน่าจะนำไปไว้ที่ภูเขาฉีจื่อแล้ว

เหตุผลที่สรุปเช่นนั้นก็เพราะว่าหลังจากที่โจวหลิงเฟิงและคนทั้งสี่ไปที่ภูเขาฉีจื่อแล้ว หวังหมิงหยวนและอาจารย์ใหญ่คนเก่าก็น่าจะเห็นเรือลำใหญ่ที่นั่น

แต่ถ้าข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้เป็นจริง เรือลำใหญ่จะมาที่นี่ได้อย่างไร?

โจวเหวินงุนอยู่พักใหญ่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“เรือพังเหรอ? นี่เจ้ากำลังดูอะไรอยู่?” คาโรเมนเห็นว่าโจวเหวินไม่ได้ตามมา จึงบินกลับไปถาม

“ไปก่อนเถอะ ฉันจะเอาเรือลำนี้ออกไปดู” โจวเหวินกล่าว และพลังที่รวมตัวกันในโลกก็ฟาดฟันใส่ผลึกที่ห่อหุ้มเรือลำใหญ่

ผลึกนั้นถูกตัดโดยโจวเหวินโดยมีรอยแตก แต่สำหรับผลึกขนาดยักษ์นับพัน รอยแตกนี้ก็ไม่มีอะไรเลย

โจวเหวินไม่สนใจคาร์โลมอน เขาจดบันทึกความคิดของตัวเองแล้วสับหินคริสตัลในโลก หลังจากนั้นไม่นาน หินคริสตัลก็ถูกโจวเหวินสับลง

“เรือที่พังลำนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า?” คาโรเมนมองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นอะไรพิเศษเกี่ยวกับเรือที่พังลำนี้เลย

โจวเหวินไม่ได้จากไป และคาร์โลเมนก็ไม่กล้าจากไปเช่นกัน เพราะกลัวว่าผลึกจะงอกขึ้นบนร่างกาย เขาจึงทำได้เพียงรอโจวเหวินอยู่ข้างๆ

ฉันไม่รู้ว่ามันถูกตัดและบันทึกไว้ในโลกมากแค่ไหน ผลึกที่อยู่นอกเรือลำใหญ่ถูกโจวเหวินทำลายและร่วงหล่นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อผลึกที่อยู่นอกตัวเรือแตกกระจายและเผยให้เห็นตัวเรือในที่สุด โจวเหวินก็พบว่าผลึกเหล่านั้นถูกห่อหุ้มอยู่รอบนอกตัวเรือเหมือนเปลือกไข่ และไม่มีผลึกอยู่ภายในเรือเลย

แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ผลึกจะงอกออกมาจากร่างกายของพวกมัน

แม้ว่าจะสามารถขึ้นไปบนเรือได้ แต่โจวเหวินก็ยังคงทำความสะอาดผลึกทั้งหมดที่พันอยู่รอบนอกเรือเพื่อความปลอดภัย

ในที่สุดเรือลำใหญ่ก็หลุดออกจากผลึกได้อย่างสมบูรณ์ มันลอยไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และเคลื่อนที่ได้ด้วยตัวเอง

โจวเหวินบินไปยังดาดฟ้าเรือลำใหญ่และลงจอดในตำแหน่งที่แม่ของอาหยงถ่ายรูปไว้

เนื่องจากมีมนุษย์อยู่บนเรือ นั่นหมายความว่าไม่น่าจะมีอันตรายร้ายแรงอะไรบนเรือ โจวเหวินอยากรู้ว่านี่คือเรือลำใหญ่หรือไม่ และถ้าใช่ บนเรือมีอะไรอีกบ้าง

เมื่อเห็นห้องโดยสารที่มีแผงประตูชำรุด โจวเหวินจึงรวบรวมกำลังอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องโดยสาร